II OZ 1005/07

II OZ 1005/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-09-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zofia Flasińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Lu 861/04 - Wyrok WSA w Lublinie z 2005-04-28
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 73, art. 86 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 861/04 o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia pisma z dnia 17 października 2006 r. w sprawie ze skargi S. S. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 26 października 2006 r. S. S. został wezwany do wyjaśnienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania czy jego pismo z dnia 17 października 2006 r. jest skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2006 r., czy skargą o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem, bądź innym pismem procesowym, pod rygorem pozostawienia tego pisma bez rozpoznania. W związku z nieobecnością skarżącego pod wskazanym przez niego adresem i nieodebraniem przez niego z urzędu pocztowego dwukrotnie awizowanej przesyłki z tym zarządzeniem, przesyłka ta została uznana za doręczoną z dniem 17 listopada 2006 r.
Wobec nieuzupełnienia przez skarżącego pisma we wskazanym terminie, zarządzeniem sędziego z dnia 28 listopada 2006 r. pismo z dnia 17 października 2006 r. pozostawiono bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 9 lutego 2007 r. oddalił zażalenie skarżącego wniesione na to zarządzenie.
W piśmie z dnia 7 marca 2007 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia pisma z dnia 17 października 2006 r., wskazując, iż uchybienie tego terminu było skutkiem jego nieobecności w miejscu zamieszkania.
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił ten wniosek. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W ocenie Sądu, wskazywana przez skarżącego okoliczność, iż był on często nieobecny w 2006 r. w miejscu zamieszkania nie może uzasadniać przywrócenia mu przedmiotowego terminu, gdyż nie jest to nadzwyczajna przeszkoda, która uniemożliwiałaby zachowanie szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej, jaką była odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia z dnia 26 października 2006 r.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wskazał, iż nie mógł odebrać przedmiotowej korespondencji z Sądu, gdyż w tym czasie był nieobecny w mieszkaniu. Jego zdaniem, Sąd błędnie uznał, iż przesyłka ta została mu doręczona w sytuacji, gdy nie odmówił on przyjęcia tej korespondencji, a jedynie jej nie odebrał w terminie z powodu nieobecności w miejscu zamieszkania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W przepisach art. 72-74 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., uregulowano instytucję tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata lub adresat odmawia jej przyjęcia, lecz przyjmuje się fikcję prawną, iż takie doręczenie nastąpiło. Przepisy regulujące doręczenia zastępcze mają na celu umożliwienie prawidłowego przebiegu postępowania sądowego, zwłaszcza w przypadkach, gdy dokonanie doręczenia przesyłki adresatowi jest utrudnione np. z uwagi na jego nieobecność pod wskazanym adresem.
Zgodnie z art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W wyroku z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, (Dz. U. Nr 38, poz. 268) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 73 p.p.s.a. w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to, że również w postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkiem skuteczności tego doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie przesyłki. Za dzień jej doręczenia należy w takiej sytuacji uznać ostatni z siedmiu kolejnych dni, w których istniała możliwość odbioru przez adresata w placówce pocztowej powtórnie awizowanej przesyłki.
W przedmiotowej sprawie przesyłkę, zawierającą zarządzenie sędziego z dnia 26 października 2006 r. z powodu nieobecności adresata pod wskazanym adresem złożono w dniu 2 listopada 2006 r. na okres 7 dni w placówce pocztowej, o czym zamieszczono zawiadomienie na drzwiach mieszkania skarżącego. Przesyłka ta była powtórnie awizowana w dniu 10 listopada 2006 r. W związku z tym, że skarżący nie odebrał jej w ciągu 7 dni we wskazanym urzędzie pocztowym została ona zwrócona nadawcy w dniu 18 listopada 2006 r. Za dzień doręczenia zastępczego tej przesyłki uznać więc należy dzień 17 listopada 2006 r.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w jego uchybieniu, który oznacza zachowanie przez nią szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy.
Sąd I instancji prawidłowo uznał, że okoliczność, iż skarżący w dacie doręczenia mu przedmiotowej przesyłki nie przebywał pod wskazanym przez siebie adresem nie uzasadnia przywrócenia mu terminu do uzupełnienia pisma z dnia 17 października 2006 r. Skarżący, ani we wniosku o przywrócenie terminu, ani w zażaleniu nie wykazał, iż uchybienie przez niego temu terminowi spowodowane było jakimiś nadzwyczajnymi okolicznościami, uzasadniającymi jego przywrócenie. Fakt nieobecności adresata przesyłki w mieszkaniu – jak wskazano powyżej – nie uniemożliwia bowiem jej skutecznego doręczenia. W razie konieczności dłuższego pobytu poza miejscem zamieszkania skarżący powinien był upoważnić inną osobę do odbioru w jego imieniu korespondencji z Sądu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.