II OW 59/05

II OW 59/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Jacek Chlebny
Włodzimierz Ryms /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Treść wyniku
Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
art. 4, art. 15 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071
art. 65 par. 1
Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016
art. 40 ust. 1
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo budowlane
Publikacja w u.z.o.
ONSAiWSA 2006 4 poz. 98
Tezy
Jeżeli organ, do którego strona zwróciła się o załatwienie sprawy, uznał się za niewłaściwy i przekazał podanie w drodze postanowienia na podstawie art. 65 par. 1 Kpa innemu organowi, organ, któremu podanie przekazano ostatecznym postanowieniem, jeżeli uzna, że nie jest organem właściwym, nie może wydać postanowienia o przekazaniu podania organowi, od którego je otrzymał, lecz powinien wystąpić do sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu na zasadzie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek Wojewody Łódzkiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wojewodą Łódzkim a Prezydentem Miasta Ł. w sprawie (...) Management spółka z o.o. w W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego, na podstawie art. 15 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ postanowił wskazać Prezydenta Miasta Ł. jako organ właściwy do rozpoznania sprawy.
Uzasadnienie
Spółka z o.o. (...) Management w W. wystąpiła do Wojewody Łódzkiego o przeniesienie na jej rzecz pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z obiektami towarzyszącymi w Ł., udzielonego Spółce Akcyjnej "K." w P.
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2005 r. Wojewoda Łódzki, uznając, że jest organem niewłaściwym, przekazał sprawę Prezydentowi Miasta Ł.
Postanowieniem z dnia 21 września 2005 r. Prezydent Miasta Ł. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpatrzenia Wojewodzie Łódzkiemu. Prezydent Miasta podał, że skoro Wojewoda Łódzki, orzekając w drugiej instancji, udzielił pozwolenia na budowę Spółce Akcyjnej "K.", to jest organem, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, i zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016 ze zm./ jest właściwy do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu.
Wojewoda Łódzki wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wojewodą Łódzkim a Prezydentem Miasta Ł. Podał, że właściwy do wydawania pozwoleń na budowę na terenie Ł., które jest miastem na prawach powiatu, jest Prezydent Miasta, w związku z czym jest on także właściwy do przeniesienia pozwolenia na budowę na rzecz innego podmiotu zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przede wszystkim należy wyjaśnić, że spór między Wojewodą Łódzkim a Prezydentem Miasta Ł. jest sporem kompetencyjnym w rozumieniu art. 22 par. 2 Kpa, ponieważ jest to spór między organem jednostki samorządu terytorialnego - Prezydentem Miasta Ł., pełniącym funkcje starosty, a organem administracji rządowej - Wojewodą Łódzkim.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z obiektami towarzyszącymi jest starosta /art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016 ze zm./. Wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty. Tak określonej właściwości organów nie zmienia w niczym fakt, że w toku postępowania instancyjnego organ wyższego stopnia, rozpoznając odwołanie, może zmienić lub uchylić decyzję organu pierwszej instancji i orzec co do istoty sprawy /art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa/. Właściwość instancyjna bowiem nie oznacza, że organ pierwszej instancji przestaje być organem właściwym do załatwienia sprawy.
W tym kontekście należy interpretować przepis art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego; stanowi on, że organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany za zgodą strony, na której rzecz decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Sprawa o przeniesienie decyzji na rzecz innego podmiotu, o której mowa w art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, jest nową sprawą, ale dotyczącą tego samego obiektu budowlanego, którego budowa stanowiła przedmiot wcześniejszej sprawy zakończonej pozwoleniem na budowę, i należy do właściwości starosty. Nie ma wystarczających argumentów przemawiających za stanowiskiem, że przepis art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego zmienia zasadę właściwości organów określoną w art. 82 Prawa budowlanego w ten sposób, iż właściwość organu w sprawie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę zależy od tego, czy o pozwoleniu na budowę orzekał organ pierwszej instancji, czy także organ drugiej instancji. Przyjęcie takiego rozwiązania prowadziłoby do tego, że w razie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ drugiej instancji powstawałby trudny do rozwiązania problem, który z tych organów wydał pozwolenie na budowę. Konsekwencją tego byłoby także przenoszenie tego rodzaju spraw do właściwości organów administracji rządowej z ministrem jako organem odwoławczym w tych sprawach.
Jakkolwiek w przepisie art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego posłużono się określeniem "organ, który wydał decyzję", rzeczywista treść tego przepisu jest taka, iż chodzi o organ, który jest właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że w sprawie o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu organem właściwym jest organ, który był właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wyjaśniając przepis art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego i użyte w tym przepisie określenie "organ, który wydał decyzję", nie można odwołać się do przepisu art. 154 i art. 155 Kpa, ponieważ przepisy te określają właściwość organów w postępowaniach nadzwyczajnych /nadzorczych/, podczas gdy przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest załatwiane w postępowaniu nadzwyczajnym /nadzorczym/.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wskazał, że Prezydent Miasta Ł. jako starosta jest organem właściwym do rozpoznania sprawy.
Należy jeszcze wyjaśnić, że jeżeli organ, do którego strona zwróciła się o załatwienie sprawy, uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę w drodze postanowienia na podstawie art. 65 par. 1 Kpa innemu organowi, to organ, któremu sprawa została przekazana ostatecznym postanowieniem, nie może wydać postanowienia o przekazaniu sprawy organowi, który już uznał się za niewłaściwy. W takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana, jeżeli uważa, że nie jest organem właściwym, powinien wystąpić do sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu. Oznacza to, że w tej sprawie, po wydaniu przez Wojewodę Łódzkiego postanowienia z dnia 10 sierpnia 2005 r., Prezydent Miasta Ł. powinien był wystąpić o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, jeżeli w jego ocenie organem właściwym był Wojewoda, a nie wydawać postanowienie o przekazaniu sprawy Wojewodzie. Uchybienie to jednak nie stanowi przeszkody do rozpoznania wniosku Wojewody o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w tej sprawie.