II OSK 998/23

II OSK 998/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Piotr Broda
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
II SA/Ke 527/22 - Wyrok WSA w Kielcach z 2022-12-13
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 8, art. 140, art. 7, art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 113, art. 141 par. 4, art. 153, art. 170, art. 171, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 1065
par. 9 ust. 3, par. 12 ust. 1 pkt 1
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 527/22 w sprawie ze skarg A. P. i J. P. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 sierpnia 2022 r., znak: WINB-WOA.7721.9.17.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 527/22, oddalił skargi A.P. i J.P. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 sierpnia 2022 r., znak: WINB-WOA.7721.9.17.2022, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Powyższą decyzją Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sandomierzu (PINB) z dnia 10 czerwca 2022 r., znak: PINB-NB.501.9.2021, wydaną w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., umarzającą postępowanie w sprawie "zbadania legalności i zgodności z Prawem budowlanym oraz warunkami technicznymi inwestycji mającej polegać na montażu okien we wschodniej ścianie budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią oraz urządzenia parkingu o liczbie miejsc parkingowych przekraczających 10, usytuowanych na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w S. przy ul. M., stanowiącej własność Pani J.C. i Pana M.C., gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe".
Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyła A.P., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu "kosztów postępowania sądowego za obie instancje", w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie przez organ sprawy w sposób niejasny, nieklarowny, bez wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych, a także podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa poprzez brak ustosunkowania się do twierdzeń i wniosków strony w treści odwołania decyzji "organu I instancji";
2) art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. "77 § k.p.a." poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że odległości zostały zachowane, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tego nie potwierdza bowiem organy nie przeprowadziły postępowania w taki sposób aby można potwierdzić, że prace zostały wykonane zgodnie z "planem zamiennym", a za "organem Sąd w jednym tylko zdaniu stwierdził, że "okna ściany wschodniej budynku handlowo-usługowego zlokalizowane są zgodnie z projektem zamiennym zatwierdzonym decyzją ŚWINB z dnia 29 października 2019 r., podczas gdy Sąd I instancji w wytycznych wyraźnie wskazał na konieczność ustalenia w jakich odległościach umieszczone są okna";
3) art. "145 § 1 pkt c" p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli działalności organów administracji publicznej i nie uwzględnienie skargi na decyzję WINB z dnia 16 sierpnia 2022 r. oraz poprzez błędne uznanie, że organy odniosły się do wytycznych Sąd I instancji z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 589/21, w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym;
4) art. 153, art. 170 i art. 171 p.p.s.a. na skutek niezastosowania się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 589/21, wydanego w tej sprawie oraz pominięcia rygorystycznych poglądów wyrażanych w orzecznictwie, że interpretacja przepisu w obecnym brzmieniu wskazuje, że żaden fragment ściany z oknami lub drzwiami ukształtowanej uskokowo albo usytuowanej nierównolegle do granicy działki nie może być zlokalizowany bliżej niż 4 m od granicy;
5) art. 113 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak jest wyjaśnienia kiedy do wykonania okien doszło, w jakim trybie, w jakiej ilości i jaka powinna być ich wielkość, czy są rozmieszczone we wschodniej ścianie budynku handlowo-usługowego, której to lico ściany jest z "uskokami" i w szczególności brak jest analizy kwestii zgodności usytuowanych okien w ścianie wschodniej z projektem budowlanym zamiennym z kwietnia 2019 r.;
6) art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach nie zawiera ustaleń Sądu co do zgodności z przepisami prawa odległości okien od granicy, brak jest oceny Sądu czy okna zostały usytuowane zgodnie z przepisami "rozporządzenia (§ 12, § 9)" i czy pomiary zostały przeprowadzone w miejscu od najmniejszego oddalenia ściany od granicy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że błędne jest stanowisko i interpretacja Sądu I instancji, że "odległość 3,29 m pomiędzy ścianą przedmiotowego budynku, a granicą pomiędzy nieruchomościami stron nie dotyczy odległości lica wschodniej ściany przedmiotowego budynku usługowo-handlowego ale lica szybu instalacyjnego będącego obudową kanału wentylacyjnego z wełny mineralnej, który spełnia wymagania przeciwpożarowe, wykonanego na tej ścianie zwróconej w kierunku działki skarżących" (k.20-12 wyroku). Całe lico ściany wschodniej jest z "uskokami" i nie ma znaczenia, że te "uskoki" są szybem instalacyjnym, kominem czy zabudowaniem. Zarówno organ jak i Sąd (ogólnie postronny obserwator) ocenia całość jako wschodnie lico ściany tym bardziej, że zabudowany szyb wmurowany jest w fundament i kończy się w dachu. Zgodnie z orzecznictwem odległość 4 m od granicy działki sąsiedniej należy zachować dla całej długości ściany z otworami, bez względu na sposób, w jaki przebiega granica pomiędzy działkami (czyli niezależnie od tego, czy ściana budynku jest zwrócona do granicy równolegle czy też nie). Sądy administracyjne potwierdzają, że częściowe usytuowanie budynku nierównolegle względem granicy, zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy w odległości mniejszej od wymaganych 4 m od granicy stanowi naruszenie § 12 rozporządzenia. Obecna regulacja dotycząca wymaganych wymiarów (§ 9 ust. 3 rozporządzenia) wskazuje, że określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Z powyższego można wnioskować, że wymagana odległość 4 metrów powinna być zachowana dla całej ściany, w której zlokalizowane są otwory okienne lub drzwiowe. W orzecznictwie brak jest wskazania, że dodatkowe elementy ściany (szyb, wentylacja) nie stanowią ściany tym bardziej, że są wbudowane w fundament. A zatem z powyższego wynika, że odległość winna być mierzona od najdalej wysuniętego punktu (w niniejszej sprawie omurowany szyb, wentylacja) gdyż są one najbliżej granicy działki. § 9 ust. 3 rozporządzenia wskazuje, że określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Z powyższego można wnioskować, że wymagana odległość 4 metrów powinna być zachowana dla całej ściany, w której zlokalizowane są otwory okienne lub drzwiowe i nie ma znaczenia, że na potrzeby niniejszego postępowania organy "wystającą ścianę - uskok" nazwali obudowaną instalacją czy szybem na którym nie ma okna ani drzwi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Skarga kasacyjna jest niezasadna. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wymieniony przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Nawet błędnej oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji wywiązał się ze swojego obowiązku w aspekcie prawidłowego pod względem formalnym uzasadnienia wyroku, jego motywy są zrozumiałe i poddają się kontroli instancyjnej. Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 113 p.p.s.a. Przez dostateczne wyjaśnienie sprawy, o którym mowa w art. 113 § 1 p.p.s.a., rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy istniejącego w rozpatrywanej sprawie, lecz stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a zatem dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przepis ten ma charakter techniczny, "porządkowy". Reguluje on jedynie jedną z kompetencji przewodniczącego, która wynika z jego funkcji. Zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej, albowiem dla skutecznego oparcia zarzutu na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) konieczne jest ustalenie, że to naruszenie dotyczyło istotnych przepisów postępowania, gdyż tylko naruszenie takich przepisów może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 113 § 1 p.p.s.a. zawiera dyspozycję w postaci obowiązku zamknięcia rozprawy, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przepis ten nie stanowi podstawy dla stawiania zarzutu odnoszącego się do ustaleń faktycznych (zob. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2788/20). Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt c (powinno być art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. Wymieniony art. 145 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Norma ta jest normą o charakterze "wynikowym" regulującymi jedynie sposób rozstrzygnięcia co do skargi. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia tego przepisu niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów proceduralnych, którym Sąd uchybił. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. może zaś mieć miejsce tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją, bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane - a taki stan rzeczy w sprawie miejsca nie miał. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej, jak i przekonanie strony, że Sąd I instancji procedując naruszył przepisy postępowania bez wskazania przepisów, którym rzekomo uchybił, nie może być utożsamiane z naruszeniem omawianej normy prawnej. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 153, art. 170 i art. 171 p.p.s.a., a także art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 140 k.p.a. Artykuł 140 k.p.a. stanowi, że sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnych argumentów, które by wskazywały na naruszenie powołanego przepisu. Powyższe odnosi się również do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. Wymieniony artykuł składa się z dwóch paragrafów. Z treści zarzutu można jedynie wnioskować, że sposób prowadzenia postępowania naruszył zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. Poza tym ogólnym stwierdzeniem brak jest wskazania jakie konkretnie działania były podstawą do postawienia tego zarzutu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia pozostałych przepisów postępowania, to zauważyć należy, że postępowanie w rozpatrywanej sprawie (w zakresie objętym skargą kasacyjną) dotyczy prawidłowości wykonania okien we wschodniej ścianie budynku usytuowanego na działce nr [...] w S. w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy z działką skarżących. W stosunku do tej inwestycji toczyło się wcześniej w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. postępowanie naprawcze, które zakończyło się wydaniem decyzji z art. 51 ust. 4 wskazanej ustawy, zatwierdzającej projekt budowlany zamienny, udzielającej pozwolenia na wznowienie robót i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a następnie zostało przeprowadzone postępowanie z art. 59 i n. Pr.bud., zakończone wydaniem decyzji z dnia 9 stycznia 2020 r. udzielającej stronom pozwolenia na użytkowania przedmiotowego budynku. Toczyły się ponadto w trybie nadzwyczajnym postępowania wznowieniowe, które jednak nie doprowadziły do weryfikacji zapadłych w postępowaniu naprawczym decyzji. Rozpatrując wniosek A. i J. P. z dnia 22 lutego 202l r. w zakresie oceny prawidłowości usytuowania okien, PINB, na podstawie art. 61a § 1 i 2 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania. WINB postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2021 r., znak: WINB-WOA.7721.9.10.2021, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Rozpatrując skargę wnioskodawców Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 589/21, uchylił zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie PINB. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że uzyskanie przez inwestora decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, nie sanuje ewentualnych późniejszych naruszeń prawa budowlanego, gdyż celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w toku którego to postępowania przeprowadza się obowiązkową kontrolę, o jakiej mowa w art. 59a Pr.bud., jest sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu, z projektem architektoniczno-budowlanym i technicznym (art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2 Pr.bud.). Oznacza to, że ewentualne nowe zdarzenia mające cechy kolejnych, odmiennych, czy też takich samych, ale dokonywanych w większym rozmiarze, naruszeń przepisów prawa budowlanego, mogą podlegać ponownej, merytorycznej ocenie organów nadzoru budowlanego. Ta kwestia natomiast, nie została w sprawie wystarczająco wyjaśniona. Ponadto, Sąd I instancji wskazał, że nie została wyjaśniona w sposób wystarczający kwestia okien we wschodniej ścianie przedmiotowego budynku (zwłaszcza kwestia zgodności usytuowania okien w ścianie wschodniej z projektem budowlanym zamiennym z kwietnia 2019 r., w sytuacji stwierdzenia w tym projekcie, że ściana ta usytuowana skośnie do granicy jest od niej oddalona w najbliższym miejscu o 3,29 m, a w najdalszym o 4,02 m). Sąd stwierdził, że "nie wiadomo więc, w jakiej odległości od granicy jest przedmiotowe okno (co powinno mieć istotne znaczenie dla oceny zgodności usytuowania tej ściany z przepisami technicznymi), ani też nie wyjaśniono, czy chodzi o jedno, czy o więcej okien. Nie przesądzając, czy okno, względnie okna we wschodniej ścianie przedmiotowego budynku rzeczywiście zostały, bądź nie zostały wykonane w sposób zgodny z projektem budowlanym zamiennym, oraz kiedy to nastąpiło, należy wyrazić pogląd, że kwestie te powinny zostać szczegółowo wyjaśnione, w razie potrzeby po wszczęciu postępowania administracyjnego". Uwzględniając powyższe wskazania, we wszczętym z urzędu postępowaniu organy ustaliły, że okna ściany wschodniej budynku handlowo-usługowego zlokalizowane są zgodnie z projektem zamiennym zatwierdzonym decyzją WINB z dnia 29 października 2019 r., WINB.WOA.7721.9.11.2019. Ustalenia te prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji, wskazując na pomiar dokonany w czasie oględzin w dniu 17 marca 2022 r. Odległość okien licząc od znaku granicznego znajdującego się w granicy między działkami stron nie wynosi mniej niż 4 m. Trafnie także Sąd I instancji zauważył, odnosząc się do zarzutów dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działkami stron, że ustalenie tej granicy nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego, które czynią swoje ustalenia dotyczące położenia granicy na podstawie znajdujących się na gruncie znaków granicznych i dokumentów przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dopóki w wyniku wznowienia znaków granicznych lub rozgraniczenia nieruchomości przebieg granicy nie zostanie ustalony inaczej, dopóty nie ma podstaw do przyjęcia innego przebiegu tej granicy w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego. Uwzględniając powyższe, uznać należy, że organy orzekające w sprawie, jak i Sąd I instancji, nie dopuściły się naruszenia art. 153, art. 170 i art. 171 p.p.s.a. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 4 sierpnia 2021 r. ustalono, że usytuowanie spornych okien nie uległo zmianie w stosunku do stanu faktycznego będącego podstawą do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku, powołanej wyżej. Należy podkreślić, że wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzedzone jest przeprowadzeniem postępowania administracyjnego, w toku którego organ faktycznie dokonuje sprawdzenia legalności obiektu budowlanego, a więc jest konsekwencją stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym. Decyzja taka przesądza o zgodności z prawem wzniesionego obiektu i czyni bezprzedmiotowym dalsze postępowania zmierzające do sprawdzenia legalności wykonanych robót budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 21 września 2021 r., sygn. akt II OSK 98/21). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia w jaki sposób należy dokonywać pomiarów odległości ściany z oknami od granicy nieruchomości. Autor skargi kasacyjnej, powołując się na § 9 ust. 3 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), stoi na stanowisku, że pomiar powinien być wykonywany w poziomie od granicy nieruchomości do najbardziej wysuniętego w kierunku tej granicy fragmentu ściany z oknami. Nie ma przy tym znaczenia, że wysunięte fragmenty ściany stanowią obudowę instalacyjną czy są szybem, w których nie ma okien. Z treści wskazanych przepisów można bowiem wyprowadzić wniosek, że wymagana odległość 4 m powinna być zachowana dla całej ściany. Stanowiska tego nie można zaakceptować. Ściany, w których usytuowane są okna mogą być ścianami prostymi, półokrągłymi czy też ścianami składającymi z uskoków. Usytuowanie budynku ze ścianą z otworami okiennymi czy drzwiowymi w minimalnej odległości 4 m od granicy sąsiedniej działki związane jest przede wszystkim z zachowaniem bezpieczeństwa ochrony przeciwpożarowej. Istotne jest zatem ustalenie w jakiej odległości od granicy znajdują się fragmenty ściany z wymienionymi otworami. W rozpoznawanej sprawie ściana z otworami okiennymi znajduje się w odległości nie mniejszej niż 4 m. Fakt, że na tej ścianie znajdują się zespolone z nią fragmenty, które stanowią szyb i obudowę instalacji, nie może prowadzić do wniosku, że zostały naruszone wskazane wyżej przepisy rozporządzenia. Niezależnie od powyższego, należy jeszcze raz zauważyć, że z uwagi na decyzję o pozwoleniu na użytkowanie ponowne badanie usytuowania okien jest bezprzedmiotowe skoro od daty udzielenia pozwolenia na użytkowanie w omawianym zakresie nie nastąpiły żadne zmiany stanu faktycznego.
Uwzględniając powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.