II OSK 981/16

II OSK 981/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-04-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Iwona Niżnik - Dobosz
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący/
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Sz 1003/15 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2015-12-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 3 i 4, art. 34 ust. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 909
art. 11 ust. 4
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych
Dz.U. 2012 poz 462
par. 8 ust. 2 i 3
Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego
Dz.U. 2013 poz 267
art. 136, art. 15, art. 107 par. 3, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 4 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1003/15 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1003/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], Starosta G., po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o. w S., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "Zespołu Elektrowni Wiatrowych [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" na terenie działek nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] (kategoria obiektu budowlanego – VIII) oraz budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV wraz z towarzyszącą kanalizacją kablową dla sterowniczo-sygnalizacyjnej linii światłowodowej, zlokalizowanych na działkach położonych na terenie gminy M. w obrębach: Troszyn nr: [...]; M. nr: [...]; M. nr: [...]; M. nr: [...]; oraz na terenie gminy M. w obrębie B. nr: [...] (kategoria obiektu budowlanego – XXVI).
Odwołanie od ww. decyzji wniósł R. S. właściciel działki nr [...].
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy ww. decyzję o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda wskazał, że na jego wezwanie w trakcie postępowania odwoławczego inwestor przedstawił decyzję Starosty G. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], zezwalającą na czasowe wyłączenie z produkcji rolnej części gruntów z działki nr [...] w klasie RIIIb o powierzchni 0,1762 ha oraz RIIIa o pow. 0,2004 ha pod budowę placów tymczasowych i łuków przy zespole elektrowni wiatrowych.
Oceniając zgodność planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XVI/109/2012 Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mieszkowice w obrębach Sitno i Troszyn) wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna zarówno z przepisami ogólnymi, jaki szczegółowymi ww. planu. Ponadto jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i z decyzją środowiskową.
Odnośnie wskazywanych w odwołaniu działek nr [...] i [...] obręb [...] gm. M. organ odwoławczy wskazał, że działki te nie zostały objęte wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę.
W ocenie Wojewody brak jest podstaw prawnych do uznania, że kategoria obiektu budowlanego określona w decyzji jako VIII – inne budowle, przypisana do trzech elektrowni wiatrowych, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] w obrębie Troszyn (EW1) oraz na terenie działki [...] w obrębie Troszyn (EW2 i EW 3), wraz z drogami dojazdowymi, placami serwisowymi i stacjami transformatorowymi zlokalizowanymi na dz. nr: [...] w obrębie [...] jest błędna. Skarżący wskazuje na place postojowe, które jego zdaniem powinny być przypisane do kategorii XXII. Jednakże zamierzenie inwestycyjne zakłada place serwisowe, a zatem służące obsłudze elektrowni, nie są to place postojowe.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 19 ust. 2 Prawa budowlanego organ wyjaśnił, że decyzja Starosty G. nr [...] nakłada na inwestora obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3a oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554).
W kwestii kolejnego zarzutu skarżącego, dotyczącego różnic powierzchni gruntów planowanych do zajęcia pod zabudowę, a wyłączonych decyzją z produkcji rolnej, organ odwoławczy wskazał, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego § 12 ust. 2 wskazują że na obszarze objętym uchwałą zmienia się przeznaczenie 2,62 ha gruntów rolnych niestanowiących zwartego kompleksu użytków rolnych na cele nierolnicze, pod fundamenty, drogi i place serwisowe, stacje elektroenergetyczne, w tym: 1) 1,33 ha gruntów ornych klasy RIlIa; 2) 1,29 ha gruntów ornych klasy RIllb.
Z decyzji Starosty G. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej oraz decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], wynika, że inwestor wystąpił o wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów: dz. nr [...] o pow. 0,3089 ha – RIIIa i 0,1794 ha – RIIIb oraz czasowe wyłączenie 0,2004 ha RIIIa i 0,1762 ha w klasie RIIIb, dz. nr [...] – 0,2648 w klasie RIIIb. Jak wynika z ww. decyzji nr 22/I-GN/14 wyłączeniu z produkcji rolniczej również uległy działki nr [...] (0,0058 ha) i [...] (0,0060 ha), które nie zostały ujęte wnioskiem o pozwolenie na budowę.
Powołując się na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.), organ stwierdził, że przedłożone przez inwestora wyłączenie gruntów rolnych na cele nierolnicze swoim zakresem nie wykracza poza wskazane w zapisach planu przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze. Według organu, również brak jest podstaw prawnych do kwestionowania czasowego wyłączenia z gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie precyzuje kwestii czasowego wyłączenia. Jedynie w art. 11 ust. 1 ustawy wskazane jest, że wyłączenie z produkcji użytków rolnych oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie, zaś ust. 4 mówi, że wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Organ II instancji wyjaśnił nadto, że w kwestii opodatkowania gruntów rolnych nie jest właściwy.
W ocenie organu II instancji, brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji Starosty G. o pozwoleniu na budowę. Inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego, a więc zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto lokalizacja przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie ogranicza korzystania odwołującego z jego własności, gdyż działka odwołującego nr [...] oznaczona w planie jako 9 RZ przeznaczona jest wyłącznie do rolniczego użytkowania z zakazem zabudowy.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. S., podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia:
- art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 6 i art. 7 K.p.a.;
- art. 17 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "u.p.z.p.";
- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 20 ust. 1, art. 14. ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 9 u.p.z.p.;
- art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 4 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mieszkowice w obrębach Sitno i Troszyn;
- art. 15 K.p.a.;
- art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 6 i art. 107 § 3 K.p.a.;
- art. 15 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.;
- art. 131 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie.
W piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. uczestnik postępowania E. Sp. z o.o. w S. wniósł o oddalenie skargi. Według inwestora zarzuty skargi są bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1003/15, oddalając skargę, wskazał, że organy orzekające w tej sprawie zasadnie przyjęły, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 Prawa budowlanego, a więc zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tej ustawy, brak było podstaw prawnych do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę planowanej farmy wiatrowej. Pozwolenie jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności zaprojektowano budowę trzech siłowni wiatrowych o mocy do 2,4 MW każda, o wysokości 178,4 m z drogami, placami oraz systemem i siecią kabli elektroenergetycznych, z zachowaniem wzajemnych odległości miedzy wieżami 300 m. Spełnione przy tym zostały warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej. W projekcie zachowano także przyjętą w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach minimalną odległość planowanych elektrowni od istniejącej zabudowy zagrodowej około 700 m. Ponadto dołączono uzgodnienia i zezwolenia, w tym m.in. uzgodnienie projektu w zakresie projektowanych zjazdów z dróg gminnych i lokalizacji elektroenergetycznych linii kablowych w drogach gminnych, uzgodnienie projektu ze stanowiska konserwatorskiego, warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Trafnie uznał organ odwoławczy, że inwestor, przed nabyciem uprawnień do realizacji inwestycji mocą ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, legitymował się stosowną decyzją o wyłączeniu z produkcji użytków rolnych (uzyskał w tym zakresie dwie decyzje z 23 września 2014 r. i z 2 czerwca 2015 r.). Jak wynika z decyzji z 23 września 2014 r. wyłączeniu z produkcji rolniczej również uległy działki nr [...] (0,0058 ha) i [...] (0,0060 ha), które nie zostały ujęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność ta nie ma znaczenia prawnego dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Także plan miejscowy obejmował teren inwestycji, na którym dopuszczono zmianę przeznaczenia części gruntów. Nie doszło też do naruszenia zasady dwuinstancyjności w związku z zastosowaniem art. 136 K.p.a. przez Wojewodę. Przepis ten stwarza organowi II instancji możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do przedłożenia decyzji o wyłączeniu użytków rolnych z produkcji, dotyczące części gruntów przeznaczonych do czasowego utwardzenia terenu (dz. [...] i [...]), powinno być traktowane jako przedsięwzięte w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Brak jest też podstaw prawnych do kwestionowania czasowego wyłączenia z gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie precyzuje kwestii czasowego wyłączenia. Poza zakresem zainteresowania organu wydającego pozwolenie na budowę pozostaje rozważanie celowości wyłączenia takiej, a nie innej powierzchni gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zdaniem Sądu, zasadne jest stwierdzenie organu odwoławczego, że przedłożony mu projekt budowlany spornej inwestycji jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane przepisami uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt był też przedmiotem sprawdzenia przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, legitymującą się stosownym zaświadczeniem, a zatem wszystkie dane projektowe zostały zweryfikowane, co czyni bezpodstawnym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, który w zasadzie nie został do końca sprecyzowany. W ocenie Sądu, nie jest również trafny zarzut skarżącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez niewykazanie przez inwestora praw do dysponowania wszystkimi nieruchomościami na cele budowlane. Inwestor złożył bowiem wymagane prawem oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto kwestia ta nie jest w żaden sposób podważana przez właścicieli poszczególnych gruntów, w tym Gminę M., która brała udział w postępowaniu. Skarżący w tym zakresie również nie wykazał interesu prawnego dla podnoszenia ww. zarzutu. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skarżącego w zakresie błędnego oznaczenia klasy obiektów w decyzji Starosty G.. Słusznie zauważył Wojewoda, że elektrownie wiatrowe nie zostały przypisane do żadnej kategorii obiektów budowlanych, a ustalona w decyzji kategoria obiektu budowlanego jako VIII – inne budowle, przypisana do trzech elektrowni wiatrowych, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] w obrębie [...] (EW1) oraz na terenie działki [...] w obrębie [...] (EW2 i EW 3), wraz z drogami dojazdowymi, placami serwisowymi i stacjami transformatorowymi zlokalizowanymi na dz. nr: [...] w obrębie [...], w świetle treści art. 3 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, jest prawidłowa. Prawidłowo też określono kategorię XXII dla placów serwisowych elektrowni wiatrowej. Sąd stwierdził, że pozostałe zarzuty skargi ukierunkowane zostały na zagadnienie zgodności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił, że tego rodzaju argumenty nie mogą być przedmiotem analizy Sądu w tym postępowaniu, dotyczącym pozwolenia na budowę. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, nie były uprawnione do badania zgodności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 35 Prawa budowlanego nie jest możliwe kwestionowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Temu celowi służy jedynie instytucja skargi przewidziana w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jako bezzasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego podniesione w zakresie naruszenia przez organy przepisów dotyczących postępowania administracyjnego i obowiązujących w nim zasad. Zdaniem Sądu, w toku rozpoznania przedmiotowej sprawy organy dołożyły należytej staranności i podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia tej sprawy. Podnoszona przez skarżącego kwestia udziału w postępowaniu Stowarzyszenia "Z." w Z. mogłaby być ewentualnie kwestionowana wyłącznie przez to Stowarzyszenie w ramach postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył R. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
- art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów i rolnych i leśnych oraz art. 35 ust. 1 pkt 3, ust. 3 i 4 Prawa budowlanego przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że projekt budowlany dotyczący budowy przedmiotowej inwestycji spełnia przewidziane w powołanych przepisach ustawowe wymagania, i że w związku z powyższym w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy prawne do odmowy wydania przedmiotowej decyzji na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, podczas gdy inwestor, wnioskując o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, nie dysponował uzyskaną uprzednio decyzją zezwalającą na czasowe wyłączenie z produkcji rolnej części gruntów z działki nr [...], stanowiącą pozwolenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów i rolnych i leśnych, wobec czego organ I instancji wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wskutek błędnego zastosowania art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego;
- art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) przez błędne przyjęcie, że projekt budowlany spełnia wymagania przewidziane w powoływanym przepisie, podczas gdy został on sporządzony bez określenia granic działek inwestycyjnych, obrysów i układów istniejących i projektowanych obiektów budowlanych oraz bez podania wielu istotnych wymiarów głównych obiektów budowlanych, jak np. długości dróg wewnętrznych dojazdowych do masztów farmy wiatrowej;
Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organów administracji publicznej nie stwierdził naruszeń prawa, a tym samym nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., odmawiając uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami przepisów postępowania tj. naruszeniem art. 136 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. przez przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 K.p.a. powodującego naruszenie zasady dwuinstancyjności, które polegało na wezwaniu wnioskodawcy-inwestora do uzupełnia decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej już po wydaniu pozwolenia na budowę oraz art. 107 § 3 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez poważne braki uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w odpowiednim zakresie;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez wydanie rozstrzygnięcia i sporządzenie uzasadnienia niezawierającego dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie oddalenia zarzutów skarżącego podniesionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przez co zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. sp. z o.o. w S. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.
To, że organ I instancji, dokonując oceny przedłożonej dokumentacji nie dysponował decyzją o wyłączeniu czasowym gruntów, nie oznacza, że taki brak dokumentacji nie mógł być uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność przedstawienia decyzji o wyłączeniu czasowym gruntów służy ustaleniu, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z prawem. Brak przedstawienia takiej zgody wymaganej do oceny legalności projektu budowlanego należy więc traktować jako brak dokumentacji, który podlega uzupełnieniu, a taką możliwość przewiduje art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Nie można zatem w tym zakresie dostrzec aby działanie organu odwoławczego naruszało w sposób istotny zasadę dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.). Nie chodziło bowiem o ocenę "jakiegoś" nowego rozwiązania projektowego, lecz dotychczasowego pod względem zgodności z wymogami wynikającymi z art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów i rolnych i leśnych. Kwestia uzyskania przez inwestora decyzji o wyłączeniu gruntów była bowiem przedmiotem oceny przez organy obu instancji, co w konsekwencji doprowadziło do uzupełnienia materiału dowodowego na etapie postępowania odwoławczego. Wynika to z tego, że w związku ze złożoną decyzją o wyłączeniu gruntów konkluzja organów obu instancji była tożsama, tj. że przedstawiony projekt budowlany jest zgody z prawem. Co prawda, działanie organu I instancji zawierało w tym zakresie wady, jednak wady te zostały usunięte w trakcie postępowania odwoławczego, ponieważ inwestor przedstawił jeden z dowodów wymaganych przy złożeniu projektu budowlanego dla tego typu inwestycji na terenie gruntów rolnych i możliwe było w ten sposób potwierdzenie przez organ odwoławczy, że projekt budowlany w odniesieniu do konieczności uzyskania zgody na wyłączenie gruntów rolnych rzeczywiście jest zgodny z prawem. A więc już na etapie uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, wady w dokumentacji zostały usunięte i aktualnie w świetle dokonanej przez organy obu instancji oceny projektu budowlanego nie można tego rodzaju wad uznać jako wad istotnych, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Tak więc inwestor przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę uzyskał stosowną decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, co zasadniczo wypełnia dyspozycję art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym wydanie decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów i rolnych i leśnych oraz art. 35 ust. 1 pkt 3, ust. 3 i 4 Prawa budowlanego, a także art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 136 i art. 15 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w zakresie zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej uprawniał Wojewodę do uznania legalności projektu budowlanego, która to ocena została zawarta w zaskarżonej decyzji. Dlatego w tej części Wojewoda prawidłowo ocenił, że przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania, o jakich mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Dlatego organ odwoławczy z tej przyczyny nie mógł uznać, że projekt budowlany nie spełnia wymogów prawnych, a tym samym nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, do czego uprawniał art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.
Nie znajduje również potwierdzenia zarzut skargi kasacyjnej dotyczący braków dokumentacji projektowej w zakresie określenia granic działek inwestycyjnych, obrysów i układów istniejących i projektowanych obiektów budowlanych oraz bez podania wielu istotnych wymiarów głównych obiektów budowlanych, jak np. długości dróg wewnętrznych dojazdowych do masztów farmy wiatrowej. W tym zakresie w motywach skargi kasacyjnej wskazuje się wyłącznie jeden konkret dotyczący braku wskazania długości dróg wewnętrznych. Nie wykazano zaś w skardze kasacyjnej o jakie konkretnie obrysy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych chodzi aby można było ocenić czy taka argumentacja ma istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew tej argumentacji na planie zagospodarowania terenu inwestycji zwymiarowano długości ww. dróg przez podanie wskazania konkretnego ich kilometraża. Ponadto wskazano konkretne współrzędne posadowienia masztów, a także wielkość placów serwisowo-montażowych oraz szerokość dróg. Z akt sprawy wynikając też granice działek inwestycyjnych. W świetle więc znajdujących się w aktach administracyjnych danych, argumentacja skargi kasacyjnej nie potwierdziła zasadności podnoszonych zarzutów w omawianym zakresie. Należy zwrócić uwagę, że w tym zakresie w skardze kasacyjnej posłużono się przywołaniem powierzchni potrzebnych do lokalizacji poszczególnych wierz, tj. EW1, EW2 i EW3 oraz dróg wewnętrznych. Te powierzchnie zestawiono w motywach skargi kasacyjnej z powierzchnią tylko jednej działki, tj. działki nr [...], w sytuacji gdy planowana inwestycja obejmuje swoim zasięgiem także inne działki. Argumentacji strony skarżącej kasacyjnie nie wyjaśnia też przywołanie sumy powierzchni gruntów wysokich klas użytków rolnych (ok. 0,7 ha), w sytuacji gdy w odniesieniu do tych klas gruntów sam plan miejscowy zmienia przeznaczenie gruntów o powierzchni 2,62 ha, nie mówiąc o decyzjach o wyłączeniu gruntów z produkcji, co też akcentował Sąd I instancji. Poza tym powierzchnia wyłączenia gruntów z produkcji rolnej wcale nie musi się pokrywać z powierzchnią zabudowy. W ramach posiadanego przez inwestora uprawnienia powierzchnia zabudowy powinna się bowiem co najmniej zawierać w powierzchni gruntów wyłączonych z produkcji rolnej. W tej sprawie Sąd I instancji właśnie akcentował ten aspekt, np. w odniesieniu do działek nr [...] i [...]. Ponadto plan miejscowy przewiduje także inne lokalizacje elektrowni wiatrowych i dlatego przewiduje zmianę przeznaczenia gruntów o powierzchni aż 2,62 ha (26200 m2), co w sposób oczywisty przewyższa powierzchnię 16562 m2 potrzebną dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Strona skarżąca kasacyjnie pomija treść art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z tym przepisem możliwa jest zmiana przeznaczenia gruntów rolnych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Poza tym inwestor uzyskał dwie decyzje o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej odpowiednio dla działek nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,1297 ha (11297 m2) w trybie art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie sposób więc argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej poddać instancyjnej kontroli, ponieważ nie wynika z niej aby przedstawiony projekt budowlany zawierał błędne dane dotyczące powierzchni zabudowy potrzebnej do realizacji przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do powierzchni gruntów wyłączonych z produkcji rolnej. W tym zakresie nie podważono zatem skutecznie oceny Sądu I instancji, zgodnie z którą zasadne jest stwierdzenie organu odwoławczego, że przedłożony mu projekt budowlany spornej inwestycji jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane przepisami uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz to, że projekt był też przedmiotem sprawdzenia przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, legitymującą się stosownym zaświadczeniem, a zatem wszystkie dane projektowe zostały zweryfikowane. Jeżeli w projekcie przyjęto określoną powierzchnię zabudowy, to podważenie takich danych wymaga wykazania, że dane wskazane w projekcie są błędne i z jakich względów. W skardze kasacyjnej tego nie wykazano, dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W tym miejscu wskazania wymaga, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa procesowego zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga wykazania, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przedstawionego wyżej wywodu wynika, że w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji co do legalności zaskarżonej decyzji. Nie wykazano tym samym aby stosownie do art. 107 § 3 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w niniejszej sprawie nie ustalono właściwie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w odniesieniu do wymogów wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, wielkości terenu zabudowy i innych. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Ponadto w odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie wykazano aby wskazywane naruszenie w odniesieniu do wymaganej budowy uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawierało wady, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Przestawiona powyżej ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej nie potwierdza bowiem aby wskazywane wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawierały wady, o jakich mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. aby były to wady, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już wyżej wskazano zarzut skargi kasacyjnej oparty na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dla swojej skuteczności wymaga wykazania, że wskazywane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie istnienia tego rodzaju wad w skardze kasacyjnej nie wykazano, co oznacza, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie można bowiem w tym zakresie dopatrzeć się aby Sąd I instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku lakoniczną ocenę zarzutów strony skarżącej skoro w merytorycznych wywodach Sąd I instancji zawarł ocenę zarzutów strony skarżącej, nie doszukując się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej nie wykazano w jakiej konkretnie części uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, tj. czego konkretnie Sąd I instancji nie wyjaśnił.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.