II OSK 976/06

II OSK 976/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Adamiak
Małgorzata Stahl
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Sz 722/05 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2006-01-11
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 722/05 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 722/05 oddalił skargę Z. M. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego .
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazał Z. M. doprowadzenie do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego nr 2 usytuowanego na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], położonej w Ł. przy ul. S., poprzez dokonanie: 1) demontażu na ścianie zewnętrznej w/w obiektu przewodu kominowego (spalinowego) o wysokości powyżej 3,0 m, zamontowanego bez zgłoszenia do właściwego organu oraz wyłączenia z eksploatacji urządzenia doń podłączonego, 2) obniżenia przewodu wentylacji wywiewnej z pomieszczenia kuchennego lokalu mieszkalnego nr 2 usytuowanego w parterze w/w obiektu do wysokości pierwotnej podwyższonego do wysokości powyżej 3,0 m, bez zgłoszenia do właściwego organu.
Od powyższej decyzji odwołali się Z. M. oraz W. G. , K. S. i K. P. Z. M. w swoim odwołaniu oświadczył, że nie zdemontuje obiektu przewodu kominowego o wysokości 3,75 m i nie odłączy z eksploatacji podłączonego kotła co., ponieważ jest to zgodne z decyzją Nr [...] i zatwierdzonym projektem budowlanym. Nie obetnie również przewodu wentylacji wywiewnej, ponieważ ma ona 3 m wysokości.
Natomiast W. G., K. S. i K. P. w swoim odwołaniu wnieśli o uchylenie decyzji i nakazanie Z. M. doprowadzenie do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego nr 2, przez dokonanie demontażu obu przewodów kominowych o wysokości przekraczającej 3,0 m każdy. W uzasadnieniu wskazali, że w przypadku legalizacji jednego przewodu zachodzi obawa, iż Z. M. będzie wykorzystywał go do odprowadzania spalin, co stanowi zagrożenie dla użytkowników budynku.
Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 2 i na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał demontaż przewodu wentylacji wywiewnej z pomieszczenia kuchennego lokalu mieszkalnego nr 2, usytuowanego w parterze w/w obiektu, wykonanego bez zgłoszenia do właściwego organu. Pozostałą część decyzji utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił , że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po stwierdzeniu, iż Z. M. bez stosownego pozwolenia właściwego organu, zamontował dwa przewody kominowe na ścianie zewnętrznej budynku mieszkalnego usytuowanego w Ł. przy ul. S. wydał w dniu [...] lipca 2004 r. decyzję nakazującą Z. M. przedstawienie odpowiednich dokumentów i uzgodnień. Organ drugiej instancji decyzją z dnia 1 września 2004 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków, określając nowy termin, a pozostałą część decyzji utrzymał w mocy. Z uwagi na to, iż Z. M. nie wywiązał się w wyznaczonym terminie z nałożonych obowiązków, organ powiatowy wydał decyzję nakazującą przywrócenie stanu poprzedniego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że decyzja nakazująca przywrócenie budynku do stanu poprzedniego znajduje oparcie w przepisach ustawy Prawo budowlane. Jednak orzeczenie nie może obejmować nakazania obniżenia przewodu kominowego do wysokości nie przekraczającej 3,0 m. Z tego względu organ odwoławczy uchylił decyzję organu powiatowego w tej części i w uchylonym zakresie orzekł co do istoty sprawy.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł Z. M. podnosząc , że w październiku 2003 r. zwrócił się do Zarządcy Nieruchomości o zgodę na podłączenie "Junkersa" na gaz propan-butan. Pismo zarządcy nie mówi o tym, aby montaż kominów zgłosić w Starostwie. Wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. dokonując w dniu 5 grudnia 2003 r. wizji lokalnej stwierdził, iż kominy wykonane zostały zgodnie z warunkami technicznymi określonymi w PN. Ponadto w dniu 9 grudnia 2003 r. otrzymał od Starosty pozwolenie na budowę - decyzję nr [...], w której zatwierdzono projekt budowlany, opinię kominiarską, jak również podłączenie pieca dwubiegowego do spornych kominów. W styczniu 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. osobiści przyjął zgłoszenie rozpoczęcia robót budowlanych zgodnie z decyzja z 9 grudnia 2003 r., a w dniu 12 lutego 2004 r. przyjął zgłoszenie zakończenia budowy wraz z dołączoną dokumentacją. Zdaniem skarżącego, nie wstrzymując w odpowiednim czasie robót budowlanych, a potem nakazując demontaż kominów, Powiatowy Inspektor naraził go na koszty. Wojewódzkiemu Zachodniopomorskiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Szczecinie skarżący zarzucił nie ustalenie, że: a) w chwili montażu kominów stalowych właścicielem budynku był Urząd Miejski w Ł., b) jest to jedyna wentylacja w jego mieszkaniu, c) nakazano demontaż pieca co., na które to prace wydana została decyzja pozwolenie na budowę, d)na budynku nie ma żadnej wspólnoty, bo została rozwiązana z dniem 1 listopada 2004 r., a nowa nie została założona, ponieważ na to nie wyraził zgody.
Natomiast organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał , że skarga nie jest zasadna i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił ją . W motywach tego orzeczenia Sąd I instancji wskazał , iż podmiot prowadzący roboty budowlane zarówno bez pozwolenia na budowę lub bez zgłoszenia robót budowlanych musi liczyć się z sankcjami jakie w takich sytuacjach przewiduje ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem oraz określającą termin wykonania tych czynności.
Przepis art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w razie nie wykonania obowiązków, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tego przepisu, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest zamontowanie przez skarżącego, bez wymaganego zgłoszenia, na ścianie zewnętrznej budynku mieszkalnego przy ul. S. w Ł., dwóch stalowych przewodów kominowych o wysokości przekraczającej 3,0 m. Kwestia ta rozstrzygnięta została ostateczną decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] września 2004 r., Nr [...], którą organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nałożenia na skarżącego obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów i uzgodnień, w części dotyczącej terminu wykonania i ustalił nowy termin ich wykonania, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ponadto decyzję organu odwoławczego z dnia [...] września 2004 r. Z. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który nie uwzględnił wniesionej skargi i wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 958/04, orzekł o jej oddaleniu.
Termin, w którym skarżący miał wykonać czynności określone w powołanej wyżej decyzji został określony na dzień 29 października 2004 r. Do tej daty obowiązki nałożone na skarżącego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Ł. nie zostały wykonane, dlatego organ ten decyzją wydaną w dniu w dniu 8 lutego 2005 r. na podstawie art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zobowiązał skarżącego do doprowadzenia budynku mieszkalnego nr 2 położnego przy ul S., do stanu poprzedniego.
Jak podkreślił Sąd I instancji okolicznościami warunkującymi zaniechanie przez organ nadzoru budowlanego wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego w trybie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, jest wykonanie przez podmiot zobowiązany w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane czynności wskazanych przez ten organ w wyznaczonym terminie. Nie wykonanie tych obowiązków lub uchybienie terminowi wskazanemu w decyzji są okolicznościami uzasadniającymi wydanie decyzji zobowiązującej do doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Przy tym Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że przywrócenie stanu poprzedniego nie może polegać na obniżeniu zamontowanego przewodu kominowego, ponieważ w istocie na budynku pozostałby przewód, który pierwotnie nie istniał. Słusznie uznał organ odwoławczy, że jedynie przez demontaż obu przewodów kominowych przywrócony zostanie stan poprzedni, czyli stan sprzed rozpoczęcia samowolnych robót budowlanych.
Konkludując Sąd I instancji wskazał , że skoro Z. M. nie wykonał nałożonych decyzją obowiązków, to wydanie decyzji nakazującej przywrócenie budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego nie narusza prawa. Decyzja ta jest bowiem następstwem wykonywania robót budowlanych bez wymaganego prawem zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust.1 pkt 3b Prawa budowlanego).
Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd wyjaśnił, że faktu, iż pozwoleniem na budowę z dnia 9 grudnia 2004 r. objęta została budowa wewnętrznej instalacji gazowej z podłączeniem do spornych kominów, nie można uznać za legalizację tychże kominów. Prowadzenie postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego i takie postępowanie organy prowadziły nakładając najpierw na skarżącego obowiązek wykonanie określonych obowiązków, a następnie, na skutek nie wykonania tych obowiązków, nakazując przywrócenie budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego. Ponadto Sąd wyjaśnia, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt kto był właścicielem budynku w chwili montażu kominów. Istotne było ustalenie kto dokonał montażu spornych przewodów oraz ustalenie właścicieli mieszkań w dacie wydawania decyzji, a te okoliczności zostały przez organy wyjaśnione.
Bez znaczenia jest również fakt, że samowolnie zamontowana wentylacja stanowi jedyną wentylację w mieszkaniu, ponieważ nie stanowi to przesłanki do legalizacji popełnionej samowoli. Nakazanie przywrócenia stanu poprzedniego nie wyklucza możliwości w przyszłości wykonania wentylacji zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W zaskarżonej decyzji nie nakazano skarżącemu demontaż pieca co., na który uzyskał pozwolenie na budowę, lecz jego odłączenie od przewodu kominowego spalinowego, dlatego zarzut w tym zakresie należy uznać za chybiony.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. M. zaskarżając go w całości .Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 30 , 48 i 51 prawa budowlanego poprzez ich błędna wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie , która miała istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, ze dla sprawy nieistotny jest fakt, kto był właścicielem budynku w chwili montażu spornych kominów
Powołując się na powyższe naruszenie prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości wobec faktu, że skarżący nie dokonał samowoli budowlanej, oraz przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów postępowania.
Na poparcie skargi kasacyjnej wskazano w jej motywach , iż chcąc zainstalować "Junkers" na gaz propan - butan skarżący wystąpił do Zarządcy Nieruchomości "Administrator" w Ł. zarządzającym budynkiem w imieniu właściciela - Gminy Ł. i przedmiotowe kominy wykonał zgodnie z warunkami, na jakich tenże Zarządca wyraził zgodę w piśmie z 7 października 2003 r. to jest wykonał przewody ze stali kwasoodpornej na zewnątrz budynku 2 m ponad rynny dachu , po wykonaniu prac zgłosił ten fakt Administratorowi, który dokonał odbioru robót. Skoro skarżący wykonał przewody zgodnie z wymogami właściciela budynku i nie do przyjęcia jest twierdzenie, że dokonał on samowoli budowlanej. W tym przypadku , to nie skarżący dokonał samowoli. Zarządca nieruchomości żądał zgłoszenia wykonanych prac do odbioru, zatem stosowne zgłoszenie o zamiarze montażu na jego budynku przewodu powyżej 3 m ( aby spełnić wymóg, istnienia 2 metrów ponad rynny dachu) obciążał Zarządcę zarządzającego budynkiem Gminy i skarżący nie może ponosić ujemnych konsekwencji zaniechań Zarządcy.
W tych okolicznościach zdaniem skarżącego Sąd z obrazą art. 30 ust. 1 lit b Prawa budowlanego przyjął, że na nim ciążył obowiązek dokonania stosownego zgłoszenia. Dlatego też uznanie, "...że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt kto był właścicielem budynku w chwili montażu kominów..." w świetle treści pisma Administratora z dnia 7 października 2003 r. w związku z art. 30 Prawa budowlanego stanowi naruszenie przepisów postępowania w przedmiocie oceny dowodów, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. Niezgodnie z faktami Sąd przyjął, że pozwolenie na budowę wewnętrznej instalacji gazowej wydane zostało 9 grudnia 2004 r. podczas gdy jak to wynika z dokumentów pozwolenie to wydane zostało 9 grudnia 2003 r. i na projekcie uwidocznione są kominy, do przyłączenia których miała zostać ta instalacja dokonana. Tak "pomyłka" w dacie, jak i przyjęcie że nie stanowi to legalizacji kominów stanowi z jednej strony obrazę przepisów postępowania -ustalenia niezgodne z dokumentami , jak z drugiej obrazę przepisów Prawa budowlanego art. 48.
Za nadużycie prawa zdaniem skarżącego również należy uznać stwierdzenie, że "...w zaskarżonej decyzji nie nakazano skarżącemu demontażu pieca co., na co uzyskał pozwolenie na budowę, lecz odłączenie od przewodu kominowego spalinowego..." Warunkiem uzyskania pozwolenia na montaż i podłączenie instalacji co. i pieca co. było istnienie odpowiednich przewodów kominowych, co do których żaden z organów uczestniczących przy wydawaniu tego pozwolenia na budowę , nie miał zastrzeżeń. Instalacja co. wraz z piecem co. została wykonana w oparciu o pozwolenie na budowę w celu dostarczanie ciepła do mieszkania, a nie w celu dekoracji mieszkania i nie można tych spraw rozpatrywać w oderwaniu, lecz zgodnie ze społeczno gospodarczym przeznaczeniem rzeczy, szczególnie jeżeli nadto uwzględni się fakt, że skarżący i jego żona on cały czas w dobrej wierze, że utrzymują się niskich świadczeń emerytalno rentowych, że na ten cel zaciągnęli kredyty i nie angażowali by pieniędzy w prace bez stosownych pozwoleń.
Również zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że obniżenie budowli ( w tym przypadku kominów) do wysokości, na które prawo budowlane nie wymaga nawet zgłoszenia, nie eliminuje samowoli budowlanej i koniecznym jest fizyczny demontaż kominów . W domyśle , po to aby następnie już bez zgłoszenia postawić je w wysokości nie przekraczającej 3 metrów. Stanowi to niewątpliwie obrazę art. 30 ust. 1 lit b Prawa budowlanego.
Zatem w przedmiotowym stanie faktycznym nie do przyjęcia jest, że skarżący dokonał samowoli budowlanej, bo Zarządca w stosownym czasie nie dokonał właściwego zgłoszenia, bądź nie zobowiązał do te skarżącego.
Podnosząc te okoliczności zdaniem strony skarżącej wykazano, że nastąpiło przy wyrokowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 30, 48 i 51 Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to ,że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
W niniejszej sprawie żadna z przesłanek określonych w art. 183 § 2 ustawy procesowej nie wystąpiła , stąd Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej .
Zaznaczyć również należy , iż przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie , które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu ( paragraf , ustęp ) - zostały naruszone , na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony , gdy skarga zawiera wywody , zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się , który przepis prawa skarżący miał na uwadze , podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania . Przepis ten musi być wskazany wyraźnie . Podstawy kasacji stanowią nie tylko najważniejsze wymaganie formalne , ale również decydują o istocie i charakterze instytucji kasacji .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 11 ) .
Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) . Złożona skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada przedstawionym wymaganiom a i podniesione w niej zarzuty nie są trafne .
Przede wszystkim skarżący zarzucając wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa procesowego zarówno w petitum jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazał jakiegokolwiek przepisu naruszonego przez ten Sąd w opisanym zakresie , zaś uczynienie zarzutu naruszenia prawa wiąże się zawsze ze wskazaniem konkretnej normy . Natomiast nie przytoczenie konkretnego przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani też żadnego innego przepisu procedury nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na merytoryczne odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu a przede wszystkim powoduje , że brak jest podstaw do przyjęcia naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przepisów postępowania poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego , która miała istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie , że dla sprawy nieistotny jest fakt , kto był właścicielem budynku w chwili montażu spornych kominów .
Wadliwe sformułowanie skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego nie pozwala jednocześnie na podważenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji dla zastosowanych w procesie subsumcji przepisów prawa materialnego .
Ponadto w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia prawa materialnego a to art. 30 , 48 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnie .
Odnosząc się do tak określonych zarzutów wyjaśnić należy , iż również ten zarzut skargi kasacyjnej został wadliwie sformułowany w szczególności w odniesieniu do art. 48 i 51 Prawa budowlanego albowiem wskazane wyżej przepisy przywołano w sposób bardzo ogólnikowy . Zauważyć należy , iż przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 ze zm. ) został tak zredagowany , iż w swej treści zawiera 5 ustępów , zaś w ustępie 2 i 3 tej normy zamieszczono jeszcze po dwa podpunkty , natomiast przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane skonstruowany został z 7 ustępów przy czym ust. 1 zawiera 3 podpunkty a ustęp 3 posiada ich dwa a każdy z tych przepisów określa odmienną sytuację prawną .
Tym samym w okolicznościach tej sprawy w odniesieniu do wyżej wymienionych przepisów art. 48 i 51 ustawy Prawo budowlane uznać należy , że w skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnego przepisu prawa materialnego naruszonego przez Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem , natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać , którego to przepisu dotyczy wniesiona skarga kasacyjna tym bardziej , że również wnikliwa analiza uzasadnienia tejże skargi kasacyjnej nie pozwala na ujawnienie precyzyjnie określonej normy prawa materialnego będącej przedmiotem niniejszej skargi w zakresie art. 48 i 51 ustawy Prawo budowlane .
Naczelny Sąd Administracyjny działający jak sąd kasacyjny , nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego , jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi . Związaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej w opisanej sytuacji nie pozwala zatem na przyjęcie przedmiotowej skargi w opisanym wyżej zakresie do jej merytorycznego rozpoznania , dlatego też uznano , że ogólnikowe wskazanie podstawy prawnej w petitum skargi kasacyjnej w w/w zakresie prowadzi do przyjęcia wniosku , o braku uzasadnionych podstaw tej skargi w zakresie wadliwej wykładni przepisów art. 48 i 51 ustawy Prawo budowlane .
Jedynie nie marginesie czynionych rozważań wskazać informacyjnie należy , że przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane nie miał zastosowania w tej sprawie i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie przedstawiaj wykładni tej normy prawa materialnego albowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia , nakaz doprowadzenia do stanu poprzedniego budynku poprzez zdemontowanie dwóch przewodów : spalinowego i wentylacyjnego miał swoją podstawę w przepisie art. 51 ust. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego , na skutek niewykonania w terminie do dnia 29 października 2004 r. postanowień ostatecznej i prawomocnej decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek wykonania określonych czynności zmierzających do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem .
Wprawdzie skarżący w petitum skargi kasacyjnej podobnie jak w/w przepisy również nieprecyzyjnie podniósł zarzut naruszenia art. 31 ustawy Prawo budowlane lecz w odniesieniu do tego zarzutu już w uzasadnieniu sprecyzował go poprzez powołanie się na cytat "art. 30 ust. 1 lit. b " choć prawidłowo winno być art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy Prawo budowlane i ten zarzut jako jedyny przyjęty został przez Naczelny Sąd Administracyjny do merytorycznego rozpatrzenia .
Z dyspozycji w/w normy wynika , że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych .
Niewątpliwie urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem jak kominy spalinowe czy wentylacyjne . W rozpoznawanej sprawie z ustaleń Sądu I instancji niezakwestionowanych skutecznie niniejszą skargą kasacyjną wynika , że przedmiotowe przewody były urządzeniami o wysokości powyżej trzech metrów każdy . Sam nawet skarżący w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej stwierdzał , iż " nie zdemontuje przewodu kominowego o wysokości 3,75 m".
Zatem skoro przewody spalinowy oraz wentylacyjny zainstalowane przez skarżącego na ścianie zewnętrznej budynku w Ł. przy ul S. jak ustalono w sprawie przekraczały wysokość 3 m. co zostało przesądzone w ostatecznej i prawomocnej decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inwestora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] września 2004 r. nakazującej wykonanie określonych czynności to niewątpliwie inwestor ,którym był skarżący winien przed dokonaniem spornego montażu zgłosić to we właściwym organie architektoniczno- budowlanym . Natomiast konsekwencją nie uczynienia tego jest przyjęcie faktu samowolnego wykonania przedmiotowych robót instalacyjnych , a następnie wdrożenie procedury legalizacyjnej i zobowiązanie skarżącego do wykonania określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nie wykonanie tych obowiązków rodziło ten skutek , iż nakazano skarżącemu doprowadzić budynek do stanu poprzedniego , poprzez demontaż spornych kominów . Tym samym w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można uznać , iż Sąd I instancji przedstawił wadliwą wykładnię przepisu art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy Prawo budowlane .
Dlatego też przy uwzględnieniu powyższych rozważań nie można było podzielić zarzutów skargi kasacyjnej , która nie zasługiwały na uwzględnienie .
Z tych przyczyn wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzeł jak w sentencji wyroku .