II OSK 974/07

II OSK 974/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-09-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Jerzy Krupiński
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Łd 715/06 - Wyrok WSA w Łodzi z 2007-03-06
II OZ 1352/06 - Postanowienie NSA z 2006-12-06
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art. 50  ust. 1  pkt 3,  art. 51  ust. 1  pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 2 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 715/06 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 715/06, oddalił skargę T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją Nr [...] dnia [...], wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 50a pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania T. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Nr [...] nakazującą skarżącemu rozbiórkę części murów wznoszonego obiektu - przechowalni owoców i warzyw na działce o Nr ew. [...], położonej w Z. Nr [...], wymurowanych po doręczeniu w dniu [...]. postanowienia z dnia [...] o wstrzymaniu z urzędu prowadzenia robót budowlanych przy budowie przedmiotowego obiektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2004 r. (sygn. akt II SA/Łd 323/04) w sprawie ze skargi T. G., uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja co do zasady określającej nakaz rozbiórki była prawidłowa, gdyż bezspornym jest w sprawie, że skarżący kontynuował budowę obiektu budowlanego pomimo obowiązującego nadal ostatecznego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych. Organ pierwszej instancji na mocy art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego zobligowany był do nakazania rozbiórki tej części obiektu budowlanego, która została wzniesiona po doręczeniu skarżącemu odpisu postanowienia z dnia [...]. Natomiast w ocenie Sądu obowiązek rozbiórki części obiektu budowlanego został sformułowany w sposób nie dość precyzyjny i pozostawia wątpliwości co do jego zakresu. Z rozstrzygnięcia organu administracji nie wynika bowiem jednoznacznie, jaki obowiązek został nałożony na stronę, przez co pozostawia możliwość różnej interpretacji. Określenie zakresu obowiązku rozbiórki do tej części budynku, która wzniesiona została po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu robót jest ogólnikowe, nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Ten błąd nie został naprawiony przez organ odwoławczy.
Udzielając wskazówek co do dalszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podniósł, iż w sentencji decyzji winny się znaleźć ustalenia dokonane protokołem kontroli przeprowadzonej w dniu [...]., w którym określono, w jakim zakresie obiekt został wybudowany. Ustalenia te powinny znaleźć wyraz w rozstrzygnięciu decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w sposób niepozostawiający jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych co do zakresu nałożonego na inwestora obowiązku i umożliwiający jego ewentualną egzekucję.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego nakazał T. G. rozbiórkę części budynku przechowalni warzyw i owoców wybudowanego na działce Nr [...], położonej w Z. Nr [...], wykonanej po doręczeniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], tzn. pozostawiając jedynie wymurowane ściany zewnętrzne i wewnętrzne do wysokości 5. m od poziomu terenu. Decyzję tę oparto na następujących ustaleniach faktycznych: T. G. prowadził roboty budowlane z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu i warunków pozwolenia na budowę, określonych w decyzji Starosty Powiatu Ł. z dnia [...]r. Zamiast przewidzianych w projekcie wymiarów 16,59 x 14,51 m i odległości 3,0 m od granicy sąsiedniej działki, obiekt ma wymiary 18,00 x 14,50 m a odległość od granicy z działką H. B. (działka Nr [...]) wynosi 1,50 m. Ustalono również, iż do dnia oględzin zostały wykonane mury do wysokości około 5 m, pomimo nakazanego ostatecznym postanowieniem z dnia [...]., wstrzymania prowadzenie robót budowlanych. Organ ustalił również, iż ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], w trybie art. 51 ust.1 pkt.2 Prawa budowlanego nakazano inwestorowi wykonanie i przedłożenie dokumentacji w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. Po przedłożeniu przez inwestora T. G. żądanej dokumentacji i wniosku o pozwolenie na wznowienie robót, H. B. - właścicielka działki Nr [...] oświadczyła, że nie wyraża zgody na przewidziany w projekcie kierunek spadku dachu na jej działkę, zakwestionowała przebieg granicy między działkami [...] i [...] oraz zażądała zmiany przeprowadzenia postępowania rozgraniczającego. H. B. podniosła również, iż pomimo nakazu wstrzymania roboty są kontynuowane.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., postanowieniem z dnia [...]. zawiesił postępowanie w sprawie wydania T. G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. przeprowadzania rozgraniczenia między działkami o nr ew. [...] i [...].
Decyzją Wójta Gminy Ł. z dnia [...]. orzeczono o rozgraniczeniu nieruchomości - działek Nr [...] (działka inwestora) i Nr [...] (działka H. B.). Po rozgraniczeniu przechowalnia warzyw i owoców na działce Nr [...] znajduje się w odległości 1,15 m od granicy z sąsiednią nieruchomością.
Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podjął zawieszone postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie przedmiotowej przechowalni warzyw i owoców.
Podczas kolejnych oględzin (w dniach [...],[...],[...].), dokonywanych w obecności inwestora i uczestniczki postępowania kontrolujący odnotowywali postęp prac budowlanych aż do stwierdzenia, iż inwestor zakończył budowę dwóch pomieszczeń, które użytkuje od września [...], jako przechowalnie owoców, trzecie pomieszczenie nie jest wykończone - do wykonania pozostała izolacja wewnętrzna termiczna - i nie jest użytkowane; budynek nie posiada także tynków zewnętrznych.
Powyższe ustalenia w ocenie pierwszej instancji obligowały do nakazania rozbiórki części obiektu wzniesionej pomimo ostatecznego wstrzymania robót z mocy art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego .
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. G., zarzucając naruszenie art. 51 ust. 2 w związku z art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego . Zdaniem strony wnoszącej odwołanie organ administracji nie wskazał, którą z decyzji, o jakich mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego uważa za decyzję wydaną w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Zaskarżona decyzja została oparta na brzmieniu art. 50a pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z tym, że została wydana z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że uprzednio wydano decyzję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 – Prawa budowlanego , gdy wcześniej wskazywano na art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Ponieważ T. G. wykonał obowiązki z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego , organ administracji winien stwierdzić w drodze decyzji wykonanie tego obowiązku, względnie - na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego sprawdzić wykonanie obowiązku i wydać decyzję, o której mowa w powołanym przepisie. Nie jest możliwe wydanie decyzji w trybie art. 50a pkt 2 przedmiotowej ustawy po wydaniu decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1.
Decyzją z dnia [...] Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Przedstawiając motywy powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, iż T. G. kontynuował roboty budowlane po ich wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...]. W sprawie uzasadnione jest zatem zastosowanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 50a pkt 2 Prawo budowlane. Ocena co do prawidłowości zastosowania trybu z art. 50a pkt 2 wskazanej ustawy została wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2005 r., którym organ rozpatrujący sprawę ponownie jest związany. Argumenty podniesione w odwołaniu uznano , że nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż nakaz rozbiórki jest wyłącznie konsekwencją prowadzenia robót budowlanych wbrew nakazowi ich wstrzymania, który wynikał z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik T. G. zarzucił decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 lipca 2002 r., przez jego błędną wykładnię, art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie, a ponadto art. 50a pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zgodnie z oceną zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II SA/Łd 323/04) decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego co do zasady były prawidłowe. Powodem uchylenia wskazanych decyzji było wyłącznie nieprecyzyjne określenie obowiązków inwestora.
Wyjaśniono , że zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 ustawy procesowej w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez wojewódzki sąd administracyjny do oceny prawnej przewidzianej w przedmiotowym przepisie stanowi naruszenie przepisów postępowania, będące podstawą skargi kasacyjnej.
Omawiana regulacja jak wyjaśnił Sąd stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 ustawy procesowej oznacza z kolei, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku . W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo orzeczenie to nie zostanie uchylone w określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania .
Dodano też , iż powszechnie przyjmuje się, że nieaktualność, a co za tym idzie ustanie mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu orzeczenia sądu administracyjnego powstaje w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy .
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził , iż ani stan faktyczny, ani stan prawny w sprawie nie uległ zmianie w zakresie, o którym wyżej mowa , zaś wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2005 r. jest prawomocny i nie został skutecznie wzruszony. W związku z powyższym organy administracji i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, rozstrzygając w niniejszej sprawie, były związane oceną prawną, wyrażoną we wcześniejszym wyroku tego Sądu z dnia 22 kwietnia 2005 r..
W ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie organy administracji obu instancji, zastosowały się do oceny wyrażonej w wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. Sąd wyraził pogląd, iż zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego było uzasadnione. Wskazał jedynie na konieczność sprecyzowania rozstrzygnięcia decyzji, tak by nie pozostawiało wątpliwości, co do treści obowiązku ciążącego na jej adresacie. W decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] obowiązek T. G. określono w sposób jednoznaczny i nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Na skarżącego nałożono obowiązek rozbiórki części budynku przechowalni warzyw i owoców w zakresie, w jakim roboty budowlane zostały wykonane po dniu [...], precyzując, iż należy pozostawić wymurowane ściany zewnętrzne i wewnętrzne do wysokości pięciu metrów, to jest do takiego stanu, jaki wynikał z protokółu pierwszych oględzin w dniu [...]. Takie sformułowanie obowiązku jest wystarczająco precyzyjne dla prawidłowego wykonania decyzji. Oczywiście decyzja ta nie kończy postępowania z wniosku H. B. w sprawie legalności budynku - przechowalni owoców na działce. Zamyka jedynie jej etap związany z kontynuowaniem budowy po ostatecznym jej wstrzymaniu. Złożenie w toku postępowania administracyjnego wniosku o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych nie zwalnia organu z obowiązku kontroli, czy inwestor zastosował się do wcześniejszego nakazu wstrzymania prac.
Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, sprowadzające się do określenia istotnych odstępstw wznoszonego budynku z treścią pozwolenia na budowę oraz faktu prowadzenia prac budowlanych po dniu [...] (postanowienie nakazujące wstrzymanie robót w trybie art. 50 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego ) nie są przez stronę skarżąca kwestionowane. Zarzut skargi sprowadza się, jak wskazano, do stwierdzenia, iż inwestor kontynuował roboty budowlane po wygaśnięciu powyższego postanowienia, gdyż nie została wydana prawidłowa decyzja w trybie art. 51 ust.1 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. dnia [...] jest wadliwa, zatem skoro nie ma prawidłowej decyzji, to postanowienie z dnia [...] upada, zgodnie z dyspozycją art. 50 ust 4 Prawa budowlanego. Doszło zatem wg skarżącego do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 lipca 2002 r. przez jego błędną wykładnię, art. 50 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane przez jego zastosowanie oraz art. 50a pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Zarzut ten jednak Sąd uznał , że nie jest trafny. Nie podzielono stanowiska strony skarżącej co do wykładni wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy - Prawo budowlane. Stosownie do przepisu art. 50 ust.1 pkt. 3 Prawa budowlanego, w przypadkach innych, niż określone w art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych roboty budowlane wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu, bądź w przepisach. Takie odstępstwo bezspornie zdaniem Sądu w niniejszej sprawie ma miejsce. W myśl art. 50 ust.4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót traci moc po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust.1. Postanowienie doręczono stronom postępowania administracyjnego w dniu [...], zatem wymaganą powołanym przepisem decyzję (decyzja PINB w Ł. z [...].) wydano w terminie, o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie wprawdzie jako podstawę prawną decyzji z [...] wskazano art. 51 ust.1 pkt 2, zamiast pkt 3 Prawa budowlanego , okoliczność ta nie ma jednak zdaniem Sądu znaczenia. Każda decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 jest decyzją, o której stanowi 50 ust. 4 przedmiotowej ustawy, bez względu na to, czy podstawą jej wydania stanowi pkt 1., pkt 2. czy pkt 3. znaczenia, skoro wszystkie decyzje wydane w trybie art. 51 ust.1 Prawo budowlane powodują, że postanowienie w trybie art. 50 ust.1 Prawa budowlanego nie upada. Nie jest również zdaniem Sądu najistotniejsze , iż jako podstawę powołano w decyzji art. 51 ust. 1, pkt. 2 zamiast, jak się wydaje punktu trzeciego. Nietrafnie skarżący też w ocenie Sądu wywodzi, iż jedynie w trybie art. 81c Prawa budowlanego można było zobowiązać inwestora do złożenia dokumentacji, o której mowa w w/w decyzji. Stosowanie bowiem do unormowania art. 51 ust.1 pkt.3 Prawa Budowlanego można zobowiązać do złożenia projektu budowlanego zastępczego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczasowych prac. Tym bardziej można inwestora zobowiązać do przedłożenia dokumentacji o mniejszym zasięgu niż projekt zamienny.
Konkludując Sąd podkreślił , ze kwestionowana przez skarżącego decyzja z dnia [...] funkcjonuje w obrocie prawnym i nie można przyjmować, że nie została wydana. Wniosek taki byłby uprawniony jedynie w sytuacji stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Konsekwencją wniosku, iż (wbrew wywodom skarżącego) funkcjonuje w obrocie decyzja wydana w trybie art. 51 ust.1 Prawa budowlanego jest konstatacja, iż w sytuacji kontynuowania robót budowlanych po jej wydaniu istniały podstawy do wydania w sprawie decyzji nakazującej rozbiórkę części budynku skarżącego na podstawie art. 50a pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.
T. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości, podniósł zarzut naruszenia:
I. przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażające się w przyjęciu, że jest związany oceną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II SA/Łd 323/04) w sytuacji gdy po wydaniu tego orzeczenia doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy,
II. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
a) art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 lipca 2002 r. przez jego błędną wykładnię,
b) art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie,
c) art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych,
W motywach skargi kasacyjnej T. G. wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniósł, iż stosownie do postanowienia art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest władny badać zgłoszonych przez skarżącego zarzutów z uwagi na wcześniejsze stanowisko tego Sądu wyrażone w wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. Sąd stwierdził, że nie doszło ani do zmiany stanu faktycznego czy stanu prawnego w sprawie, które w świetle powołanego orzecznictwa pozwoliłyby na odejście od oceny dokonanej uprzednio przez ten Sąd. Zdaniem skarżącego jednak uwadze Sądu umknęło, że w uzasadnieniu będącej przedmiotem rozpoznania Sądu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. (znak [...]) dokonano sprecyzowania podstawy prawnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], którą nałożono na skarżącego obowiązek wykonania i przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wykonanych robót wraz z oceną techniczną oraz projektu budowlanego obejmującego roboty konieczne do zakończenia budowy.
Przypomniano , iż w przedostatnim akapicie tego uzasadnienia napisano bowiem: " Należy zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazująca Inwestorowi przedłożenie stosownych dokumentów w określonym terminie, nie stanowiła w myśl przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej wydania, decyzji, o jakiej mowa w art. 50 ust. 4, albowiem po wykonaniu obowiązku organ będzie zobligowany do wydania na podstawie art. 51 ust 1a decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych ".
Brak przytoczenia w decyzji podstawy prawnej bądź nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa, które powinny być wskazane, w sytuacji gdy podstawa prawna istnieje, nie jest taką wadą, która skutkuje uchyleniem decyzji. Błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jeżeli podstawa taka istnieje. Zdaniem skarżącego nie ma przeszkód, aby organ odwoławczy dokonał sprecyzowania, dookreślenia podstawy prawnej decyzji, będącej istotnym elementem stanu faktycznego niniejszej sprawy. Skoro zaś doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie był związany wcześniejszym poglądem i oceną dokonaną przez ten Sąd, które oparte były na założeniu, że decyzja z dnia [...]. jest decyzją, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Skarżący podzielił pogląd [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż doszło do błędnego oznaczenia podstawy prawnej decyzji Powiatowego, Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wyjaśniono , że w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 lipca 2002 r. art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przewidywał w wypadku wstrzymania postanowieniem robót budowlanych - możliwość wydania dwóch rodzajów decyzji:
1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo
2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności.
Skarżący nie zgodził się z argumentacją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, że decyzja z dnia [...] zobowiązująca skarżącego do wykonania i przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wykonanych robót wraz z oceną techniczną oraz projektu budowlanego obejmującego roboty konieczne do zakończenia budowy spełnia wymogi postawione dla decyzji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 2. W dacie wydania tego rozstrzygnięcia nie przewidziano możliwości wydania decyzji określonej obecnie w pkt 3 ust. 1 art. 51, który to przepis statuuje możliwość wydania decyzji nakładającej (przy jednoczesnym określeniu terminu wykonania) obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Wykazano też , że sprzeczna z celem regulacji zawartej w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego jest przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentacja , zgodnie z którą skoro organ administracji może ma podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy zobowiązać do złożenia projektu budowlanego zastępczego, to tym bardziej można na inwestora nałożyć obowiązek przedłożenia dokumentacji o mniejszym zakresie przedmiotowym. Z jednej strony zwrócono uwagę, że istota tego przepisu sprowadza się do zmuszenia inwestora do poczynienia konkretnych zmian we wzniesionym obiekcie budowlanym. Natomiast z drugiej strony ustawodawcy chodziło o zmuszenie organu administracji do podjęcia szybkich działań w tymże celu. Wskazując na rzecznictwo NSA przypomniano , że "termin do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 ograniczony do 2 miesięcy ma swoje uzasadnienie merytoryczne i określony cel. Każda samowola budowlana poza tym, że stanowi naruszenie prawa, jest faktem, który nie jest bez znaczenia z uwagi na ochroną uzasadnionych interesów osób trzecich. Ograniczenie terminu do wydania decyzji ma więc na celu zapobieżenie nieuzasadnionemu przewlekaniu w czasie postępowania i ma przymusić organ do szybkiego działania. Naruszenie prawa powodujące jednocześnie naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, zgodnie z zamiarem ustawodawcy, miało być maksymalnie skrócone w czasie ". Jeżeli zatem organowi budowlanemu wolno by było wydawać kolejne decyzje, stopniujące zakres obowiązków inwestora, naruszone byłyby nie tylko interesy adresata decyzji, ale i osób trzecich.
W niniejszej sprawie zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że wykonanie czynności, do których skarżący został zobowiązany na podstawie decyzji z dnia [...], mogło stanowić jedynie przyczynek do określenia dalszych jego powinności, które zmierzałyby już bezpośrednio do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie może ograniczać się do nakazania inwestorowi przedłożenia określonej dokumentacji, po czym dopiero zostanie podjęta kolejna decyzja mająca na celu doprowadzenie realizowanego budynku do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten nie przewiduje bowiem wydania ponownej decyzji określającej tym razem, na podstawie przedstawionej dokumentacji, czynności faktyczne, jakie winny być wykonane celem doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami".
Tym samym skarżący uznał , że decyzja z dnia [...] nie stanowiła decyzji określonej w art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego i po upływie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, to jest w dniu [...] zakaz nim nałożony przestał skarżącego obowiązywać. Natomiast podkreślono , iż nie ulega wątpliwości, że w okresie czasu od dnia [...], a zatem od daty dokonania pierwszych oględzin, do dnia [...], kiedy oględzin dokonano po raz drugi, skarżący prowadził roboty budowlane. Prace te nie miały jednak miejsca w okresie czasu od dnia [...]. do dnia [...], kiedy skarżącego obowiązywał zakaz ich prowadzenia. Przemawia za tym okoliczność, iż H. B. wystosowała pismo zatytułowane "zażalenie", informujące o fakcie kontynuowania robót w dniu [...].
Wobec powyższego skarżący uznał , że nakaz rozbiórki części murów wznoszonego obiektu budowlanego wymurowanych po doręczeniu w dniu [...]. postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, wydany na podstawie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego jest pozbawiony podstaw prawnych.
Nawet jednak jeśli przyjąć, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] jest decyzją, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to nie ulega wątpliwości, że skarżący obowiązki nią nałożone wykonał w dniu [...]. Natomiast w ówczesnym brzmieniu art. 51 zawierał ust. 1a, zgodnie z którym po wykonaniu wyżej wymienionego obowiązku właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Z wykładnia tego przepisu wynika, że stwierdzenie spełnienia obowiązków nałożonych w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 rodzi obowiązek udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw , co sprawia , że nie zasługuje na uwzględnienie .
W skardze kasacyjnej zamieszczono zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego lecz przystępując do ustosunkowania się do nich należy rozpocząć od najdalej idącego zarzutu a to naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawa procesowego ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Norma ta stanowi , iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze "Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (wyr. SN z 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, Nr 1, poz. 2; glosa aprobująca: B. Adamiak, OSP 1999, Nr 5, poz. 101). Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji administracyjnej . Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracyjnym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze skargi kasacyjnej
Związanie samego sądu administracyjnego oceną prawną , oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.
Mając powyższe rozważania na uwadze , w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowo zastosował powyższą normę prawa procesowego mając na uwadze wcześniejsze rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 323/04 dot. nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego . Rozstrzygnięcie to odnoszące się do obiektu przechowalni owoców i warzyw na działce Nr [...] w Z. [...] w sposób jednoznaczny i nie pozostawiający jakichkolwiek wątpliwości dla organów administracji jak i Sądu pierwszej instancji przesądziło o sposobie rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Z treści motywów poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2005 r. co trafnie przyznano w zaskarżonym wyroku , Sąd ten wyraźnie wskazał , że zaskarżona decyzja co do zasady określającej nakaz rozbiórki jest prawidłowa , gdyż bezsporne jest , że inwestor (skarżący) kontynuował budowę pomimo obowiązującego nadal ostatecznego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o wstrzymaniu robót budowlanych. Ponadto Sąd ten jednoznacznie uznał , że przyjęty tryb postępowania przewidujący zastosowanie art. 50 a pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a więc już w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80 , poz. 718 ) jest uzasadniony albowiem w ustalonym stanie faktycznym organ pierwszej instancji zobligowany był przepisem art. 50a pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. do nakazania rozbiórki tej części obiektu budowlanego , która wzniesiona została po doręczeniu skarżącemu odpisu postanowienia z dnia [...]. Zakwestionowano jedynie nieprecyzyjność rozstrzygnięcia nakazu rozbiórki , nakazując organom administracji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy sprecyzowanie rozstrzygnięcia decyzji o nakazie rozbiórki aby nie nasuwał jakichkolwiek wątpliwości co do jego zakresu .
Wskazana wyżej ocena prawna dotyczyła zatem kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy wydania decyzji o nakazanie rozbiórki jak i w istocie wykładni przepisów prawa procesowego. Taka ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 323/04 co jest niesporne była wiążącą w sprawie dla tego Sądu oraz organu administracji państwowej, gdyż dotyczyła zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznaczało to, że organ administracji był obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku ewentualnego sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie, a z takim przypadkiem nie mamy do czynienie w tym postępowaniu .
Zatem nie wyeliminowanie z obrotu prawnego poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2005 r. ( stał się prawomocny z dniem 29 czerwca 2005 r. ) jak też brak zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także stanu prawnego ( ustawy Prawo budowlane ) , nie pozwalało w okolicznościach rozpoznawanej sprawy na odstąpienie od stanowiska zajętego w opisanym wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. Dlatego też ponownie orzekając o nakazie rozbiórki części przedmiotowej przechowalni owoców i warzyw na podstawie art. 50 a pkt. 2 ustawy Prawo budowlane doprecyzowano wyłącznie zakres rozstrzygnięcia gdyż w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] przy ponownym rozstrzyganiu obowiązek ten określono w sposób jednoznaczny i nie pozostawiający żadnych wątpliwości .
Wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie doszło po wydaniu w dniu 22 kwietnia 2005 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi do zmiany stanu faktycznego sprawy . Niewątpliwe stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest tożsamy z tym jaki występował w postępowaniu zakończonym w/w wyrokiem. Pogląd skarżącego , iż sprecyzowanie ( dookreślenie ) podstawy prawnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowanego ( tj. Dz. U Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) poprzez zamieszczenie w zaskarżonej decyzji stanowiska organu , że tenże przepis nakazujący inwestorowi przedłożenie stosowych dokumentów w określonym terminie nie stanowił w myśl przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej wydania , decyzji o jakiej mowa w art. 50 ust. 4 , stanowi zmianę stanu faktycznego sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie bowiem przez organ odwoławczy w istocie rozważań co do zakresu przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm. ) nie stanowi w niniejszym postępowaniu zmiany stanu faktycznego sprawy.
Ponadto wyjaśnić należy , iż decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego ( tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) zobowiązano T. G. do wykonania i dostarczenia określonych dokumentów ( inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej oraz projektu budowlanego ). Decyzja ta wydana została na skutek uruchomienia postępowania naprawczego wobec skarżącego , który odstąpił od warunków udzielonego wcześniej pozwolenia na budowę zmierzała do nałożenia na niego obowiązków , mających na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem . Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji , iż decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym a konsekwencją tego w sytuacji kontynuowania robót budowlanych przez inwestora po jej wydaniu w okresie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych ( w trybie art. 50 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego) było przede wszystkim przyjęcie , że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane w tej sprawie nie upadło co z kolei pozwalało w odrębnym postępowaniu prowadzić sprawę nakazania inwestorowi rozbiórki części budynku skarżącego na podstawie art. 50a pkt. 2 Prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja jak słusznie przypomniano to w motywach wyroku pierwszoinstancyjnego nie kończy postępowania z wniosku H. B. w sprawie legalności budynku , albowiem zamyka tylko etap związany z kontynuowaniem budowy po ostatecznym jej wstrzymaniu, natomiast podstawowe postępowanie zmierzające do doprowadzenia spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych pozostaje w toku i będzie rozstrzygane po dokonaniu rozbiórki przedmiotowej przechowalni warzyw i owoców we wskazanym zakresie. Jedynie informacyjnie podnieść należy , że skoro postępowanie w trybie art. 50a pkt. 2 Prawa budowlanego było odrębnym postępowaniem niż to będące w toku a dotyczące udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w trybie art. 51 to niewątpliwie uruchomienie przedmiotowego postępowania na skutek "zażalenia" H. B. z dnia [...] o wykonywaniu robót budowlanych mimo ich wstrzymania nie stanowiło kontynuowania postępowania z wniosku o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych , lecz odrębne w trybie art. 50a pkt. 2 znowelizowanej ustawy Prawo budowlane, do którego nie miał zastosowania przepis intertemporalny art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 , poz. 718 ).
Dotychczasowe rozważania pozwalają na przyjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny , iż w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .
Jednocześnie wobec przyjęcia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy , że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi był związany oceną prawną zawartą w wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt IISA/Łd 323/04 , w którym co już wyżej zaznaczono wskazano na trafność zastosowania w tym postępowaniu art. 50a pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu ustalonym nowelizacją ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 , poz. 718) , to jako chybiony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego art. 50a pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie .
Natomiast kolejny zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego a to art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego odnosi się do ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Nr [...] ( oznaczoną błędnie w skardze kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącego jako wydaną dnia [...]. ) , która nie była przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanie sprawie, decyzja ta dotyczy postępowania naprawczego , które nie zostało jeszcze zakończone . To właśnie jako podstawę prawną tej decyzji wskazano art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji w/w ustawy a zatem nie była ona podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji w sprawie rozbiórki części budynku przechowalni owoców i warzyw , tą bowiem stanowił art. 50a pkt 2 cytowanej ustawy. Natomiast jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, czyni nieskutecznym zarzut błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania ( porównaj wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSAiWSA 2004/1/11 ). Stąd też zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię w tych okolicznościach sprawy uznać należy za nieskuteczny . Wprawdzie Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku poczynił rozważania co do prawidłowości podstawy prawnej decyzji z dnia [...] wskazując błędnie , że zamiast art. 51 ust. 1 pkt. 2 winien mieć zastosowanie art. 51 ust.1 pkt. 3 Prawa budowlanego , który jeszcze w dniu 26 lipca 2002 r. nie obowiązywał lecz te błędne rozważania w tym jedynie zakresie nie wpłynęły na treść rozstrzygnięcia w tej sprawie . Należy bowiem co do zasady podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji , że każda decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego jest decyzją o jakiej mowa w art. 50 ust. 4 omawianej ustawy a taka w tej sprawie została wydana i stała się ostateczną. Dlatego też nie można przyjąć , że nastąpiła utrata mocy postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych przy budowie przechowalni owoców i warzyw po upływie dwóch miesięcy od jego wydania . Nie można więc tym samym uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jej niezastosowanie .
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny wobec zgłoszenia nieusprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku .