II OSK 974/06

II OSK 974/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bożena Walentynowicz /przewodniczący/
Jerzy Bujko /sprawozdawca/
Leszek Kiermaszek
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Sz 918/05 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2006-03-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 § 1 pkt 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art. 46a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia NSA Jerzy Bujko /spr./ Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "P" S. A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 918/05 w sprawie ze skargi "P" S. A. w P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Spółka Akcyjna "P" w P. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 marca 2006 r. oddalającego jej skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:
Po rozpatrzeniu wniosku "P" S.A. w P. Burmistrz Miasta i Gminy B. decyzją z dnia 1 lipca 2002 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 104 K.p.a. oraz ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157) i art. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako: modernizacja istniejącej fermy i budowa czterech budynków inwentarskich, budowa fundamentów pod silos na paszę oraz dwukomorowego zbiornika na gnojowicę o pojemności 20.000 m3 wraz z rurociągiem tłoczonym i przepompownią na terenie działek 59/3 i 59/4 i części działki 57/5 w miejscowości Ś. Gmina B.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Bobolice, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Bobolicach nr XVII/66/90 z dnia 27 kwietnia 1990 r., teren objęty wnioskiem jest przeznaczony pod produkcję przemysłowo-rolną, obsługę rolnictwa.
Pismem z dnia 28 lutego 2003 r. Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w K., powołując się na art. 100 § 1 K.p.a., wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o zbadanie zgodności powyższej decyzji z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Bobolice twierdząc, że plan ten w części dotyczącej wsi Ś. przewiduje: "3.3.7. ferma trzody chlewnej – istniejąca do zachowania".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 28 marca 2003 r., na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 61 K.p.a., wszczęło z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Burmistrza B.
Decyzją z dnia 4 kwietnia 2003 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 i art. 158 § 1 K.p.a. oraz art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) a także art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) stwierdziło nieważność wyżej opisanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 1 lipca 2002 r., nr [...].
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że obszar, w którym zamierza się realizować planowaną inwestycję, znajduje się na gruntach wsi Ś., oznaczonych w planie ogólnym z 1982 r. symbolem cyfrowym 3.3.7. Ustalenia dla tego obszaru są następujące: "Ferma trzody chlewnej – istniejąca do zachowania". W ocenie organu, taki zapis planu jednoznacznie przekreśla możliwość rozbudowy istniejących tam obiektów i budowy nowych, co oznacza, że wniosek inwestora obejmujący rozbudowę istniejących obiektów i budowę nowych czterech budynków inwentarskich, fundamentów pod silos na paszę, dwukomorowego zbiornika na gnojowicę o pojemności 20.000 m3 wraz z rurociągiem tłoczonym i przepompownią pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru objętego inwestycją. Żaden z zapisów ustaleń obowiązującego planu nie dawał podstaw do takich interpretacji, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora możliwa jest rozbudowa istniejących obiektów oraz budowa nowych. Organ wydając więc dla inwestora decyzję pozytywną dokonał dowolnie rozszerzającej interpretacji ustaleń miejscowego planu, który w świetle art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest przepisem prawa gminnego, a jego ustalenia stanowią prawo o charakterze miejscowym.
Kolegium zauważyło ponadto, że treść przedmiotowej decyzji zawiera szereg nieprawidłowości. W podstawie prawnej decyzji powołano się na przepisy niemające zastosowania w sprawie, nie określono warunków wynikających z ustaleń obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego i warunków wynikających z przepisów szczególnych, w tym ustawy – Prawo ochrony środowiska.
Inwestor, "P" S.A. w P., wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uzasadnienia wniosku wynika, że inwestor zakwestionował dokonaną przez Kolegium interpretację zapisu planu ogólnego z 1982 r.: "Ferma trzody chlewnej – istniejąca do zachowania". Zdaniem strony, nie do przyjęcia jest rozumowanie prowadzące do stwierdzenia, że na obszarze objętym tym zapisem istniejący obiekt może trwać w takim kształcie jak w dniu uchwalenia planu ogólnego i żadne zmiany polegające np. na dodawaniu budynków, ulepszaniu infrastruktury, zmniejszaniu uciążliwości dla środowiska nie są dopuszczalne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 16 maja 2003 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 4 kwietnia 2003 r. Kolegium, tak jak w decyzji poprzedniej, ustaliło, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bobolice zatwierdzonego uchwałą nr 60/82 Rady Narodowej Miasta i Gminy Bobolice w dniu 27 maja 1982 r. wynika, iż obszar położony we wsi Ś. oznaczony symbolem 3.3.7. przeznaczony jest pod fermę trzody chlewnej, istniejącą, do zachowania. Treść tego przepisu, zdaniem organu, daje podstawę do stwierdzenia, że na przedmiotowym obszarze, poza ewentualnymi remontami odtworzeniowymi, wykluczona jest zarówno rozbudowa istniejących obiektów jak i budowa nowych. Kolegium w pełni podzieliło rozstrzygnięcie i argumentację wyrażoną w kwestionowanej decyzji, a sprowadzającą się do stwierdzenia, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia gminnego przepisu planistycznego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co w świetle art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – skutkuje nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na to przedsięwzięcie.
Wyżej opisaną decyzję ostateczną zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka Akcyjna "P" domagając się jej uchylenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił wniesioną skargę i wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt SA/Sz 1315/03, uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku na niewyjaśnienie, który z dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Bobolice (z 1982 czy z 1990 r.) obowiązywał dla wsi Ś. i terenu zamierzonej inwestycji, i polecił ponowne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia 30 maja 2005 r., nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 4 kwietnia 2003 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że w dacie wydawania na rzecz Spółki Akcyjnej "P" decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. na dzień 1 lipca 2002 r., obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy Bobolice zatwierdzony uchwałą nr 60/82 z dnia 27 maja 1982 r. Rady Narodowej Miasta i Gminy w Bobolicach. Natomiast uchwalenie miejscowych planów ogólnych zagospodarowania przestrzennego Stare Borne – uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy Bobolice nr XVII/66/90 z dnia 27 kwietnia 1990 r., stanowi aktualizację i uszczegółowienie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Bobolice z 1982 r. Zmiana ta nie dotyczyła miejscowości Ś., a zatem dla tej miejscowości ustalenia planu z 1982 r. nie uległy zmianie i obowiązywał, aż do utraty jego ważności.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 4 kwietnia 2003 r. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że pomimo określenia przez inwestora planowanej inwestycji jako modernizacja, to z dalszej treści wniosku wynika jednoznacznie, iż oprócz modernizacji wnioskodawca planuje rozbudowę fermy.
"P" S.A. w P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. Spółka podała, że zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowanie przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje zapis: "ferma trzody chlewnej – istniejąca do zachowania".
Zdaniem skarżącej zapis ten rozumiany może być tylko w ten sposób, że na terenie objętym zabudową w jego obrębie i granicach oznaczonych planem, dopuszczalne są takie zmiany, które wynikają z potrzeb właściciela i jednocześnie nie są sprzeczne z planem. Skoro zatem ferma nie jest wyposażona w zbiorniki na gnojowicę z systemem jej przesyłu oraz silosy na pasze, to dopuszczalne jest ich wybudowanie. Tym bardziej że są infrastrukturą techniczną fermy trzody chlewnej i ich budowa nie może być przez plan wyłączona. Nadto zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie infrastruktury technicznej, nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jeśli zaś chodzi o nowe obiekty inwentarskie, to zdaniem skarżącej, skoro mają być one dodane do istniejącej zabudowy oraz w granicach istniejących i objętych planem działek, to nie stoją w sprzeczności z planem, bo nie ma wyrażonego wprost w planie zakazu dodawania do istniejącej fermy nowych obiektów.
Skarżąca zarzuciła również, że Kolegium dokonało wykładni planu ogólnego, a uprawnienie takie przysługuje jedynie organowi, od którego plan pochodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 8 marca 2006 r. skargę oddalił. Sąd uznał, iż zarzuty skargi mogłyby być częściowo uznane za uzasadnione, gdyby inwestycja obejmowała wyłącznie budowę zbiorników na gnojowicę z przewodami przesyłowymi oraz silosy na paszę. Wówczas mogłaby zostać zakwalifikowana jako modernizacja istniejącej fermy a budowane urządzenia byłyby uznane za jej infrastrukturę, co nie pozostawałoby w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Każda bowiem funkcja uzupełniająca ustaloną planem funkcję podstawową nie zmienia tej funkcji podstawowej i nie pozostaje w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego.
Jednak planowana przez skarżącą inwestycja obejmuje również budowę czterech nowych budynków inwentarskich. W takiej sytuacji nie można mówić o modernizacji fermy czy wyposażeniu w infrastrukturę techniczną, lecz o jej rozbudowie. Możliwość budowy nowych obiektów w ramach rozbudowy, mimo że jest to kontynuacja istniejącej funkcji, podlega badaniu pod katem zgodności z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Plan może bowiem przewidywać zakaz dalszej rozbudowy istniejącego zainwestowania terenu.
Dokonując szczegółowej analizy części ogólnej ustaleń planu Sąd doszedł do przekonania, że istniejąca w miejscowości Ś. ferma trzody chlewnej, w okresie obowiązywania tego planu, nie mogła być rozbudowywana.
Do takiego przekonania doprowadziły Sąd ustalenia zawarte w części dotyczącej podstawowych elementów planu, konkretnie w pkt 2.2.1. "Rolnictwo jako podstawowa funkcja rozwijana na terenie gminy". Szczegółowa analiza tych zapisów dała Sądowi podstawę do wniosku, że skoro w miejscowości Ś. nie przewidziano rozwoju hodowli trzody chlewnej ani nie zaplanowano strefy zabudowy inwentarskiej, to istniejąca na tym terenie ferma może funkcjonować w istniejącym stanie zabudowy, bez możliwości jej rozbudowy, mimo że w treści planu nie zawarto jednoznacznie sformułowanego zakazu rozbudowy fermy. Zgodnie jednak z techniką legislacyjną należy przyjąć, że zakaz zabudowy może być wyrażony w sposób pośredni, tzn. przez wskazanie miejsc, w których planowana jest zabudowa, tym samym w miejscach niewskazanych pod zabudowę należy uznać ją za niedopuszczalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził też, że wada decyzji, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., musi być ustanowiona wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności. Klauzula taka zawarta została w przepisie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przepis ten – według stanu na dzień wydawania przez Burmistrza B. decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu – stanowił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organów orzekających w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto ustalenia planu, jako przepisy prawa miejscowego, mogą i muszą być interpretowane przez organy orzekające w toku postępowaniu decyzyjnego. Kierując się tymi przesłankami WSA skargę oddalił, jako nieuzasadnioną.
Omówiony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżyła skargą kasacyjną "P" Spółka Akcyjna w P. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) "w powiązaniu z wykładnią... opisu części ogólnej ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego" – przez przyjęcie, iż opis ten uniemożliwiał dobudowę czterech budynków o przeznaczeniu do produkcji rolnej. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów art. 133 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. oraz art. 77 i 80 K.p.a. – przez przekroczenie kognicji sądu oraz granic danej sprawy i sprawdzenie z urzędu nowych dowodów, które nie były podstawą do rozpoznania sprawy w trybie kasacyjnym przez SKO w K., co miało wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając te zarzuty skarżąca Spółka podała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie "ściągnął" z gminy i dokonał szczegółowej analizy części ogólnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przeprowadzając na nowo postępowanie dowodowe. Te nowe ustalenia miały decydujący i jedyny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, nie były przedmiotem skargi i nie wchodziły też w skład materiału dowodowego zgromadzonego przez SKO w aktach sprawy.
Oznacza to, zdaniem skarżącego, że rażące naruszenie prawa przez SKO skutkujące decyzją o charakterze kasacyjnym nie było poparte zgromadzonym przez siebie materiałem dowodowym i w konsekwencji organ nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B.
Strona podniosła następnie, iż przy wykładni treści planu organ nie wziął pod uwagę szeregu argumentów, a w szczególności tego, że dla terenu przyszłej inwestycji ewidencja gruntów określa przeznaczenie rolne, że zabudowa tych gruntów budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej nie zmienia rolniczego przeznaczenia gruntu, a także że miejscowy plan nie zawiera wyraźnie zakazu zabudowy budynkami o przeznaczeniu rolnym. W skardze kasacyjnej stwierdzono też, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa a tylko naruszenie o takim charakterze może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W związku z tymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie przedstawia uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim należy zauważyć, iż zarzut, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uzupełnił materiał dowodowy i oparł się na materiale nieznanym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu jest całkowicie niezgodny z rzeczywistością. Podstawowym i rozważanym od początku postępowania nieważnościowego w rozpoznawanej sprawie problemem była zgodność decyzji z dnia 1 lipca 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z zapisami obowiązującego dla terenu objętego tą decyzją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niedokładne wyjaśnienie tej kwestii było przyczyną uchylenia decyzji SKO w K. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lutego 2005 r. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze analizowało treść planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla gminy Bobolice w celu ustalenia zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z jego zapisami. Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając kolejną skargę Spółki "P" nie przeprowadzał żadnych nowych dowodów, lecz samodzielnie dokonał interpretacji ogólnych i szczegółowych zapisów planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu zamierzonej inwestycji w celu kontroli prawidłowości ustaleń i ocen zawartych w zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] maja 2005 r.
Fakt, iż analiza zapisów planu została przeprowadzona przez WSA głębiej i wnikliwiej niż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie uzasadnia zarzutu przeprowadzenia przez Sąd nowych, nieznanych w postępowaniu administracyjnym dowodów. Analiza ta doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, iż zaskarżona decyzja zawiera trafne wnioski i oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie naruszył więc art. 133 § 1 i art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 77, 80 i art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., w szczególności zarzuconym mu przekroczeniem kognicji.
Nie jest także uzasadniony zarzut obrazy art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. i art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wnikliwa i wszechstronna analiza zapisów planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu 1 lipca 1992 r. w gminie Bobolice doprowadziła Sąd I instancji do przekonania o trafności wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o sprzeczności kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z zapisami tego planu. Plan ten pozwalał bowiem na utrzymanie a także modernizację istniejącej we wsi Ś. fermy trzody chlewnej, ale jednocześnie nie dopuszczał do jej rozbudowy, co było istotą zamierzenia inwestycyjnego strony wnoszącej skargę kasacyjną. O trafności ustaleń z zaskarżonej decyzji SKO świadczy również porównanie dwóch zapisów tego planu oznaczonych numeracją 3.3.7. i 3.3.8. Pierwszy z nich dotyczy przedmiotowej fermy trzody chlewnej i określa ją – do zachowania, drugi fermy bydła, istniejącej do zachowania i rozbudowy do wielkości 400 sztuk. Zasady racjonalności tworzenia przepisów wskazują, iż przy takich sformułowaniach ferma bydła przewidziana jest do rozbudowy, zaś ferma trzody chlewnej tylko do zachowania w istniejącej wielkości. Istniały więc w sprawie podstawy do uznania, że decyzja pozwalająca na budowę dodatkowych czterech budynków inwentarskich zmierza do rozbudowy istniejącej fermy i jest niezgodna z obowiązującym w czasie jej wydania planem zagospodarowania przestrzennego. Taka zaś niezgodność skutkuje, na podstawie art. 46a ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., nieważność przedmiotowej decyzji. Nieistotne są przy tym wywody skarżącej na temat rażącego naruszenia prawa, skoro podstawą stwierdzenia nieważności nie był przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowiący o takiej przyczynie nieważności lecz art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. w zw. z art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidujący wprost skutek w postaci nieważności z powodu wady wynikającej ze wskazanego przepisu prawa materialnego.
Z tych względów skarga kasacyjna, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.