II OSK 970/15

II OSK 970/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-04-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Leszek Kiermaszek
Maria Czapska - Górnikiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1422/14 - Wyrok WSA w Krakowie z 2014-12-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2005 nr 219 poz 1864
§ 3 pkt 9, 12
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1422/14 w sprawie ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezydent Miasta Krakowa na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez [...] S.A. w W. robót budowlanych, polegających na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej na dachu budynku przy ul. F., działka nr [...]. Zdaniem organu zgłoszone konstrukcje antenowe stanowią maszty, na których zamontowane są anteny, co narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] S.A. w W.
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 Prawa budowlanego i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wskazał organ odwoławczy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budowę i lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, a zakaz dotyczy tylko określonego typu urządzeń telekomunikacyjnych, a takimi są maszty antenowe. Organ odwoławczy nie zgodził się przy tym z argumentami odwołania, że brak odciągów pozbawia możliwość zakwalifikowania danej konstrukcji do masztów antenowych, jak również nie uznał za słuszny zarzutu naruszenia ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a w szczególności art. 46 ust. 2.
Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] S.A., zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz § 10 ust. 1 pkt 2 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i § 3 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu, bezspornym w niniejszej sprawie jest, że wnioskowana inwestycja jest zlokalizowana na obszarze objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cystersów" w Krakowie (uchwała Rady Miasta Krakowa nr CV/1411/10 z dnia 7 lipca 2010 r.) na terenie 6U - tereny zabudowy usługowej. Odwołując się do § 10 ust. 1 pkt 2 lit. a tego planu, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organu, że zgłoszone antenowe konstrukcje wsporcze w istocie stanowią maszty antenowe, na których zamontowane są anteny (opisane w zgłoszeniu jako trzy konstrukcje antenowe o wysokości 2.99 m, sześć anten sektorowych, jedna antena radioliniowa) wraz z modułami radiowymi RRU oraz szafami telekomunikacyjnymi, podestami obsługowymi i drogami kablowymi. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy ww. miejscowy plan dopuszcza budowę i lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej (§ 10 ust. 1 pkt 1 lit. f), a zakaz określony w ww. przepisie dotyczy tylko określonego typu urządzeń telekomunikacyjnych, jakimi są między innymi maszty antenowe. Powyższe nie narusza zatem ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 675, poz. 106). Także prawidłowo organ uznał, że brak odciągów nie pozbawia danej konstrukcji charakteru masztu antenowego. Rolą odciągów jest wzmocnienie i ustabilizowanie konstrukcji w danym miejscu, a jak wynika z dołączonych do zgłoszenia rysunków, funkcję tę w przypadku zgłaszanej inwestycji pełnią zastrzały mocowane do masztu antenowego i budynku za pomocą innych rozwiązań konstrukcyjnych.
Za niezasadny uznał również Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia § 3 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Wprawdzie trafnie skarżąca podniosła, że elementem charakterystycznym masztu telekomunikacyjnego (co odróżnia maszt od wolno stojącej wieży antenowej) jest posiadanie konstrukcji wsporczych, które w szczególności mogą mieć postać odciągów, jednak konstrukcje antenowe – elementy rurowe z zastrzałami – czyli sztywnymi połączeniami rurowymi również należy uznać za maszty antenowe w rozumieniu ww. planu miejscowego. Sąd stwierdził też, iż pismo z Biura Planowania Przestrzennego z dnia 1 października 2013r. i prezentowane tam stanowisko w żadnym razie nie jest źródłem prawa, nie może zatem mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie jest również rolą Sądu ocena zgodności z prawem uchwały Rady Miasta Krakowa nr CV/1411/10 z dnia 7 lipca 2010 r. i prawidłowości zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cystersów" w Krakowie.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. w W., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy:
1. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż zgłoszone konstrukcje wsporcze pod instalacje telekomunikacyjne w istocie stanowią, maszty antenowe, a zatem naruszają miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Cystersów", czego konsekwencją jest uznanie, iż zgłoszone roboty nie mogą być zrealizowane, a zaskarżona decyzja organu jest zgodna z prawem,
2. § 10 ust. 1 pkt 2 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Cystersów" (uchwała Rady Miasta Krakowa Nr CV/1411/10 z dnia 7 lipca 2010 r.) poprzez uznanie, że konstrukcje wsporcze pod instalacje telekomunikacyjne na istniejącym budynku stanowią maszt antenowy, na którym zamontowane są anteny, przez co ich lokalizowanie w obszarze obowiązywania planu jest zabronione,
3. § 3 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez uznanie, iż zgłoszone konstrukcje wsporcze pod instalacje telekomunikacyjne są masztami telekomunikacyjnymi, podczas gdy ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada definicji masztu antenowego zawartej w tym przepisie.
- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy strona skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było błędem subsumcji, czyli wadliwym uznaniem, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezom określonym w ww. normach prawa materialnego, co uniemożliwiło wydanie prawidłowego orzeczenia w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając wniesioną w sprawie kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za błędnie skonstruowany, a przez to i bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przypomnieć trzeba, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawiera on wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie ww. przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymieniony w analizowanym zarzucie przepis nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2387/12; z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2054/14 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przechodząc do oceny kolejnych zarzutów, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia § 3 pkt 9 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219 poz. 1864 ze zm.). Po pierwsze zauważyć trzeba, że zawarta w tym przepisie definicja "wolno stojącego masztu antenowego" jest definicją użytą na potrzeby tego rozporządzenia i posługiwanie się nią (wprost) w aktach prawa miejscowego musi następować z dużą ostrożnością, przede wszystkim uwzględniając cele, jakie chciał osiągnąć lokalny prawodawca uchwalając miejscowy plan. W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw, aby traktować kwestię odciągów, o których mowa w ww. przepisie jako kluczową. W świetle ww. rozporządzenia w zależności od tego, czy na wolno stojącej konstrukcji wsporczej anten będą zamontowane odciągi, czy też nie, będzie ona kwalifikowana odpowiednio jako wolno stojący masz antenowy (§ 3 pkt 9) lub wolno stojąca wieża antenowa (§ 3 pkt 12). Analiza uchwały Rady Miasta z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cystersów" prowadzi do wniosku, że miejscowy plan takiego rozróżnienia w ogóle nie wprowadza. Zatem – jak wskazano powyżej – stosowanie tej definicji wprost jest nieprawidłowe. Jak słusznie wskazywał organ odwoławczy, plan ten dopuszcza budowę i lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, ale wprowadza wyraźnie zakazy realizacji urządzeń telekomunikacyjnych takich, jak przedmiotowe.
Z przyczyn powyżej wskazanych, jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia § 10 ust. 1 pkt 2 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cystersów". W konsekwencji świadczy to o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.