II OSK 964/06

II OSK 964/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący/
Jerzy Bujko
Jerzy Solarski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1582/02 - Wyrok WSA w Krakowie z 2006-03-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art.42, art.43
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Jerzy Solarski /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1582/02 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II OSK 964/06
U Z A S A D N I E N I E
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 marca 2006r. w sprawie sygn akt IISA/Kr 1582/02 ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2002r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia 11 września 2001r. Gmina Miasta i Gminy O. wystąpiła o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji pod nazwą "hala sportowa przy Liceum Ogólnokształcącym w O. na działce nr 2141 w O". Decyzją z dnia 15 września 2001r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy w O. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w. inwestycji. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia 15 marca 2002r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie hali sportowej z łącznikiem przy Liceum Ogólnokształcącym w O., na działce nr 2141/2 przy ul. W. i parkingiem na 40 miejsc, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy O. zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Osieku nr IX/24/89 z dnia 11.10.1989r. (Dz. Urz. Województwa Tarnobrzeskiego nr 10, poz. 95 z 21.05.1990r.), z uwzględnieniem zmian tego planu zatwierdzonych uchwałą nr VIII/35/91 Rady Gminy Osiek z dnia 27.01.1991r. (Dz. Urz. Województwa Tarnobrzeskiego nr 6, poz. 33, z dnia 30.04.1991) i uchwałą nr XXII/137/97 Rady Miejskiej w Osieku z dnia 29.07.1997r. (Dz. Urz. Województwa Tarnobrzeskiego nr 16, poz. 213 z dnia 14.08.1997) oraz na postawie art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z planem i ma być realizowana na obszarze oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Osiek symbolem B 36UOP - "Zespół Szkolny z przedszkolem adaptacja i powiększenie istniejących powierzchni. Rezerwę terenu przeznacza się na zabudowę zespołu oświatowego".
Decyzję tą zaskarżyły B. S. i J. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia [...] maja 2002r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdziło, że obowiązujące przepisy na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego nakazują jedynie badanie zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a sama decyzja ustalająca te warunki nie narusza prawa własności oraz interesów osób trzecich. Natomiast kwestie związane z prawem własności i tytułem prawnym do terenu planowanej inwestycji badane są na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.
Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. J. podnosząc, że Kolegium nie dokonało dogłębnej analizy planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Osiek, warunków obsługi w zakresie komunikacji terenu planowanej inwestycji, a także na czyjej własności ma ona powstać oraz tego, w jaki sposób została ona umiejscowiona w planie miejscowym (bez zgody właściciela działki). Dodatkowo wskazała, że nie miała dostępu do planu zagospodarowania i zarzuciła, że "był on owiany tajemnicą". Zakwestionowała również wniosek, który "narusza art. 43 kpa bo zamierzenia inwestycyjne są niezgodne z planem wyłożonym do wglądu ludności i nikt nie wie, w jaki sposób dokonano w nim poprawek".
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie powtarzając motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie opisanym na wstępie wyrokiem uznał skargę za uzasadnioną, aczkolwiek z innych powodów niż te, na które wskazywała skarżąca. Sąd powołał art. 42 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że istotnym elementem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest załącznik graficzny sporządzony na mapie w stosownej skali, na którym zaznaczone są linie rozgraniczające teren. Załączony do zaskarżonej decyzji załącznik graficzny nie spełnia takich warunków, nie można przyjąć, że został sporządzony na mapie w stosownej skali, gdyż jest kserokopią części bliżej nieokreślonej mapy. Na kserokopii tej nie ma metryki mapy i nie można stwierdzić, kto mapę sporządził i kiedy została ona przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego a także, w jakiej skali ją wykonano. Co prawda na kserokopii zamieszczony jest zapis "Osiek skala 1:1000", lecz nie wiadomo, kto sporządził tą informację oraz czy jest ona zgodna ze stanem faktycznym. Dodatkowo na załączniku graficznym nie wskazano, które linie (ciągłe czy przerywane) stanowią linie rozgraniczające teren inwestycji. Podano, że w treści decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy z dnia 15.03.2002r. zapisano, że: linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na załączniku graficznym nr 1 w skali 1: 1000 stanowiącym integralną część decyzji. Zdaniem Sądu I instancji w żaden sposób nie opisano tych linii, a w zasadzie odesłano do załącznika graficznego, na którym miały być one wyznaczone. Nie można też rozstrzygnąć czy teren inwestycji wyznaczony jest punktami: A B C D E F G H I J K A, czy też A B C D E F G H I J L K M N O A.
Z uwagi na to, że przedstawiono jedynie fragment miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Osiek, nie można jednoznacznie stwierdzić zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami planu. Jednocześnie Sąd I instancji podzielił argumentację organów administracyjnych, iż planowana inwestycja położona jest w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem B 36 - zespół szkolny z przedszkolem- adaptacja i powiększenie istniejącej powierzchni. Rezerwę terenu przeznacza się pod zabudowę zespołu oświatowego (możliwość szkoły średniej). Wobec tego budowa hali sportowej wraz z załącznikiem przy Liceum Ogólnokształcącym jest zgodna z przytoczonym wyżej zapisem planu. Jednakże z zapisu planu nie można wywieść zgodności planowanej budowy parkingu na 40 miejsc postojowych w tym terenie. Kwestia ta nie została wyjaśniona w zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał również, że w aktach sprawy brak jest załącznika tekstowego nr 1, na który powołuje się w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazując, że "integralną część decyzji stanowi załącznik tekstowy nr 1 do decyzji".
Dodatkowo Sąd naprowadził, że z akt administracyjnych sprawy, a to wypisów z ewidencji gruntów i zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomień o wszczęciu postępowania nie można stwierdzić, czy wszystkie strony postępowania zostały o nim zawiadomione. Organy skierowały wspólne zawiadomienie do A. W. i B. W. Zawiadomienie to odebrała osobiście A. W. i wobec tego nie sposób stwierdzić, czy zawiadomienie zostało prawidłowo doręczone adresatowi. Ponieważ przedmiotowa inwestycja obejmuje działkę nr 2141/2, organy administracyjne powinny rozważyć, czy wszystkie strony zostały zawiadomione o toczącym się postępowaniu. Z działką nr 2141/2 sąsiadują działki nr 2138, 2169 i 2170, co do których nie ma żadnych ustaleń, kto jest ich właścicielem i czy osoby te nie mają interesu w uczestniczeniu w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Sąd wskazał też, że z akt sprawy nie można w pełni ustalić numeracji wszystkich sąsiednich działek, a tym samym i stron postępowania.
W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy i dające podstawę do wznowienia postępowania, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżyło powyższy wyrok w całości, formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to:
- obrazę art. 42 i 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 138 ze zm.) polegającej na błędnym przyjęciu, iż w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu brak jest istotnego elementu, jakim jest prawidłowo sporządzony załącznik graficzny, a tym samym nie można z niej wywieść o zgodności planowanej budowy parkingu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
- obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania tj. art. 145 §1 pkt 4 kpa przez niezapewnienie udziału w postępowaniu B. W.
Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przypisanych.
W uzasadnieniu naprowadzono, iż stanowisko Sądu pierwszej instancji polegające na twierdzeniu, że budowa parkingu na 40 miejsc postojowych nie jest zgodna z planem miejscowym, jest niesłuszne. Podkreślono, że miejsca postojowe są związane z istniejącą i projektowaną funkcją terenu i stanowią funkcję uzupełniającą dla zabudowy związanej z oświatą. W dalszej kolejności zwrócono uwagę, że zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, przy czym z żadnych innych uregulowań nie wynika, jakim wymaganiom powinna odpowiadać mapa. Mapa stanowiąca załącznik graficzny do decyzji organu I instancji zawiera zapis dotyczący skali, a w treści decyzji zawarto twierdzenie, że linie rozgraniczające teren inwestycji określono w mapie w skali 1:1000. Skarżący podkreślił, że z żadnego przepisu ustawy nie wynikał obowiązek opatrzenia mapy metryką pozwalającą stwierdzić, kto sporządził mapę i kiedy została ona przyjęta do zasobu geodezyjnego.
Jeśli chodzi o nieruchomości sąsiadujące z działką objętą wnioskiem, to z załączonego do akt sprawy projektu podziału nieruchomości jednoznacznie wynika, że z działki nr 2141 została wydzielona działka nr 2141/1 i działka nr 2141/2. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono linią koloru czarnego i literami w ten sposób, iż biegną wzdłuż granic działki nr 2141/2 - terenu inwestycji i działki nr 2141/1 - która nie jest terenem inwestycji i są oznaczone literami A B C D E F G H I J K L M N O A. Natomiast literami L M N A oznaczono granice działki 2141/1, która nie stanowi terenu inwestycji. Zatem z przedłożonych akt administracyjnych wynika, jak przebiegają linie rozgraniczające teren inwestycji. Zostały one oznaczone czytelnie kolorem i literami na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji.
Wskazano, że na stronie 2 uzasadnienia decyzji Kolegium w części opisującej decyzję organu I instancji zawarto stwierdzenie, że "integralną część decyzji stanowi załącznik tekstowy nr 1". Stanowi to oczywistą omyłkę, ponieważ integralną częścią decyzji organu I instancji jest załącznik graficzny, a nie tekstowy.
Odnosząc się do stanowiska Sądu, że organy nie zapewniły B. W. udziału w postępowaniu skarżący wskazał, że zgodnie z art. 42 § 1 kpa osobom fizycznym doręcza się pisma w ich miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy. Powołano się na art. 43 kpa, stosownie do którego w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Dlatego też pokwitowanie tylko przez A. W. zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie może być traktowane jako niezawiadomienie B. W. Stwierdzono, iż okoliczność tego rodzaju, że mąż jednej ze stron zamieszkujący pod tym samym adresem nie pokwitował zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie może stanowić przesłanki do uznania, że nie zapewniono jednej ze stron udział w postępowaniu. Nie zostało uprawdopodobnione, że strona straciła możność podjęcia działań w celu obrony swoich praw. B. W. nie składał wniosku o zmianę sposobu doręczania więc doręczenie do rąk jednego z małżonków jest skuteczne wobec obojga – wyrok NSA w Gdańsku z 1998.09.16 sygn. akt ISA/Gd 720/98, publ. LEX nr 37595.
Zdaniem skarżącego uwaga Sądu I instancji, że organy powinny rozważyć czy wszystkie strony postępowania zostały zawiadomione o toczącym się postępowania nie mogło stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Sąd nie udowodnił, że nie zapewniono udziału w postępowaniu wszystkim stronom, a tylko wówczas może to stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina O. wskazała, że w całości podziela stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej i popiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dodatkowo wskazała, że
- w dniu wydania wyroku skarżąca - J. J. nie była stroną postępowania, bo w dniu 8.01.2003r. sprzedała Gminie O. nieruchomość oznaczoną nr ew. 2140, 2136/11 i 1727/10 położoną w O., bezpośrednio sąsiadującą z działką, na której przewidziana jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji,
- w dniu 12 maja 2003r. zostało wydane pozwolenie na budowę hali sportowej z łącznikiem w O. przez Starostwo Powiatowe w S. i decyzja ta stała się ostateczna w dniu 29.10.2003r.,
- na podstawie w/w decyzji Gmina rozpoczęła budowę i otrzymała dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w wysokości 3 270 415,82 zł, co stanowi 85% wartości zadania,
- teren projektowanej inwestycji oznaczony nr 2141/2 przewidziany jest zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Osiek oraz planem i projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Osiek pod zabudowę zespołu oświatowego. Na działce tej zlokalizowany jest budynek Liceum Ogólnokształcącego budynek Publicznej Szkoły Podstawowej wraz z Gimnazjum i teren ten stanowi własność Gminy O.
W tej sytuacji, z uwagi na treść art. 146 § 2 kpa, w przypadku wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji nie może zapaść inna decyzja, niż dotychczasowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Organy obu instancji orzekały w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 138 ze zm.), zwanej dalej - uzp., przy czym skarga kasacyjna zarzuca naruszenie art.42 i art.43.
Zgodnie z przepisem art.42 ust.1 pkt 6 uzp., decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Natomiast przepis art.41 ust.2 pkt 1 uzp. dotyczący wymogów formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi, że wniosek powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu. Z prostego zestawienia wskazanych unormowań wynika, że o ile ustawodawca postawił określone wymagania mapie załączanej do wniosku, o tyle takich wymagań nie zastrzegł w stosunku do mapy będącej załącznikiem graficznym; zaznaczył jedynie, iż ma być to mapa w "stosownej skali". Odnotować też należy, że uzp. nie zawierała delegacji do wydania przepisów wykonawczych, odnoszących się do załącznika graficznego i jego wymagań. Dopiero ustawa z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80. poz.717, ze zm.) postawiła konkretne wymagania zarówno mapie załączonej do wniosku, jak i mapie będącej załącznikiem (por. art. 54 pkt 3). Wobec tego konkluzja jest taka, że pod rządem ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wymagania odnoszące się do załącznika graficznego sprowadzały się tylko do konieczności podania na mapie "stosownej skali", bez konieczności wskazywania jej rodzaju.
Jeśli chodzi o mapę stanowiącą załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, to spełnia ona ustawowe wymagania: ma podaną (odręcznie) skalę i zaopatrzona jest pieczęcią Urzędu Miasta i Gminy w O.; zawiera także pieczęć stwierdzającą, że jest do załącznik graficzny do konkretnej, wskazanej z daty i numeru decyzji. Również linie rozgraniczające teren inwestycji zostały w dostatecznie czytelny sposób na załączniku graficznym oznaczone linią koloru fioletowego i literami po obrysie granic działki nr 2141/2, dla której warunki zabudowy zostały ustalone (K.58 akt adm.). W świetle powyższego załącznik graficzny spełnia wymagania wynikające z przepisu art.42 ust.1 pkt 6 uzp.
Sąd Wojewódzki z urzędu wziął również pod uwagę i uznał za niewyjaśnioną w postępowaniu administracyjnym kwestię zgodności inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla 40 miejsc parkingowych. Nie cytując zapisu planu dla konturu B36 UOP, w którym znajduje się działka nr 2141/2 podkreślić należy, że Sąd I instancji podzielił stanowisko organów w zakresie zgodności zamierzenia dotyczącego budowy hali sportowej z obowiązującym planem. Chociaż tekst planu o tym nie stanowi, to zgodność z planem budowy hali sportowej oznacza również zgodę planu na budowę infrastruktury związanej z taką inwestycją. Do infrastruktury tej niewątpliwie zaliczyć można drogi dojazdowe do obiektu czy też miejsca postojowe dla osób korzystających z hali. W świetle powyższego zasadnym jest również zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd Wojewódzki naruszył przepis art.43 uzp.
Nie sposób także odmówić słuszności skardze kasacyjnej, o ile wskazuje na błędne stanowisko Sądu w zakresie pominięcia w postępowaniu osób, które mają lub mogą mieć status strony. Nie ulega wątpliwości, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzje organów w przypadku małżonków W. – A. i B., kierowane były wspólnie do obojga jednym listem. Sytuacja ta nie pozwala jednak na postawienie tezy, że w przypadku potwierdzenia odbioru przesyłki przez jednego z małżonków (A. W.), drugi małżonek został pominięty w postępowaniu tak, jakby w ogóle nie kierowano do niego przesyłki. Doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka chyba, że zakwestionuje on i podważy taki sposób doręczenia. Tymczasem z akt nie wynika, aby B. W. kwestionował sposób doręczenia czy to zawiadomienia o wszczęciu postępowania, czy też decyzji organów obu instancji. Podobnie przedstawia się kwestia w przypadku małżonków K., przy czym o wadliwości doręczenia można mówić jedynie w odniesieniu do zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Okoliczność ta jednak w powiązaniu z doręczeniem tym stronom decyzji organu I instancji (K.72 akt adm.) oraz decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym (k.100 akt adm.) nie upoważnia do konstatacji, że małżonkowie K. nie brali udziału w postępowaniu. Jeśli chodzi natomiast o właścicieli (użytkowników wieczystych) pozostałych działek wskazanych przez Sąd I instancji, to według załączonej do wniosku mapy (k.34 i 35 akt adm.), działka objęta wnioskiem oddzielona jest od działek nr 2138, 2169 i 2170 drogami gminnymi. Zatem kwestia udziału stron w postępowaniu, przy materiale dowodowym znajdującym się w aktach administracyjnych, nie mogła przesądzić o uchyleniu decyzji organów obu instancji.
W tym stanie sprawy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Odstąpienie od obciążenia kosztami postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym J. J. uzasadnia przepis art. 207 § 2 P.p.s.a. a wynika z faktu, iż uwzględnienie skargi przez Sąd Wojewódzki nastąpiło z przyczyn wziętych pod uwagę z urzędu.