II OSK 96/05

II OSK 96/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak
Barbara Gorczycka -Muszyńska /przewodniczący/
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
II SA/Kr 927/03 - Wyrok WSA w Krakowie z 2004-10-19
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Krystyna Borkowska (spr. ), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 927/03 w sprawie ze skargi A. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 20 marca 2003 r. Nr VII/79/2003 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Karczówki w Kielcach oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 października 2004r., sygn. akt II SA/Kr 927/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 20 marca 2003 r. Nr VII/79/2003, w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Karczówki w Kielcach.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje:
Zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Z obszernego i wyczerpującego uzasadnienia wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Określono parametry sąsiadujących ze sobą działek i wskazano, że ze względu na kształt i powierzchnię działki nr 361/1 wybrano rozwiązanie optymalne.
Ustosunkowując się do zarzutu skargi Sąd wyjaśnił, że podniesione w niej kwestie dotyczące uciążliwości sąsiedniego budynku nie stanowią materii planistycznej ale wiążą się z późniejszymi etapami procesu inwestycyjnego. Również sprawa ogrodzenia nie wiąże się z treścią zaskarżonej uchwały.
Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną A. P., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Kwestionowanemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niewydanie wyroku w oparciu o akta sprawy w części, w jakiej Sąd stwierdził, że wątek samego ogrodzenia posesji nie wiąże się z treścią uchwały, podczas gdy w kwestionowanej uchwale zawarto stwierdzenie, że "lokalizacja w granicy nie powoduje konieczności przeróbek budowlanych poza demontażem ogrodzenia" Powyższe stwierdzenie ma wpływ na wynik sprawy, ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może zawierać postanowień obejmujących nakazy rozbiórki;
2) art. 134 § 1 cyt. ustawy w zw. z art. 24 ustawy z dnia 7.VII.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że przedmiotem skargi na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu planu, nie mogą być rozwiązania planistyczne zawarte w projekcie planu, a wyłącznie naruszenie prawa dotyczące udzielonej w uchwale odpowiedzi na wniesiony zarzut. W projekcie planu szczegółowo określono parametry konkretnego budynku na działce co jest niedopuszczalne i wkracza w kompetencje innych organów. Wbrew twierdzeniom zwartym w uzasadnieniu wyroku, rozwiązania planistyczne podlegają kontroli pod kątem ich zgodności z prawem już na etapie skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty. Zatem niezbadanie przez Sąd Wojewódzki rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu, stanowi uchybienie przepisom prawa, które winno skutkować uchyleniem tego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie należy zaznaczyć, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: po pierwsze, naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, po drugie, naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu tylko przesłanki nieważności postępowania przed sądem (art. 183 § 1 powołanej ustawy).
Oceniając w pierwszej kolejności zarzut naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że nie jest on uzasadniony. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, z zastrzeżeniem wyjątku, który nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Wyrok Sądu I instancji bezspornie zapadł w oparciu o przeprowadzoną analizę akt sprawy, co wynika wprost z uzasadnienia tego orzeczenia. Czym innym jest natomiast dokonanie błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, co odpowiada podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przechodząc do oceny zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzić należy, że poniekąd słusznie podnosi się w skardze kasacyjnej, że rozwiązania planistyczne podlegają kontroli pod kątem ich zgodności z prawem już na etapie skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty. Ocena ta jednak jest istotnie ograniczona i sama przez się nie stanowi oceny legalności samego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut, o którym mowa w powyższym przepisie, może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Zgodnie z poglądami utrwalonymi w doktrynie, które Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela, występujący z zarzutem musi dowieść, że ustalenia planu naruszają jego interes prawny lub uprawnienie (Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002, s. 113.). Z powyższego wynika, że oceniając zgodność z prawem uchwały o odrzuceniu zarzutu, sąd administracyjny pośrednio dokonuje oceny przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązań planistycznych.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie zastrzegł, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie bada się legalności samego planu, jednocześnie w dalszej części uzasadnienia stwierdzając, że z zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Ocena zarzutu, dokonana zaskarżoną uchwałą przez Radę Miejską w Kielcach, została oparta na zbadaniu projektowanego rozwiązania planistycznego i została ona pozytywnie zweryfikowana przez Sąd I instancji.
Oczywiście dokonanie takiej pośredniej oceny rozwiązań planistycznych, w zakresie ograniczonym rozpoznaniem skargi na uchwałę gminy o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zmienia faktu, że sąd administracyjny nie bada zgodności z prawem projektu tego planu. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest zasadny, gdyż został on postawiony na podstawie powierzchownego odczytania stwierdzeń Sądu, zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.