II OSK 956/23

II OSK 956/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Wr 21/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-12-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 54 pkt 2 lit.c w zw. z art. 64 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
§ 18
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
§ 2 pkt 6
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. i A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 21/22 w sprawie ze skargi J. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 13 października 2021 r., nr SKO 4122/125/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek wielorodzinny oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 21/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA we Wrocławiu", "Sąd wojewódzki", Sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi J. Ż. i A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: "Kolegium", "SKO") z 13 października 2021 r., nr SKO 4122/125/21 – oddalił skargę w całości.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 11 sierpnia 2020 r. Z. H. (dalej: "inwestorka") wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek wielorodzinny (cztery mieszkania), przewidzianej do realizacji na działce nr [...], [...], obręb [...].
Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji"), decyzją z 8 czerwca 2021 r., nr 1903/2021 ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (dalej także: "decyzja WZ").
Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO zgodziło się z organem I instancji, że wystąpiły wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.". Podniesiono, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, jak również zabudowa usługowo-handlowa. Wskazano, że dominuje zabudowa jednorodzinna, ale w obszarze analizowanym występują też budynki wielorodzinne (działki nr [...] i nr [...]) oraz usługowo-handlowe (działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]). Zdaniem Kolegium została spełniona przesłanka uzbrojenia terenu, bowiem inwestorka uzyskała w tym zakresie wymagane zapewnienia. Teren objęty wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...]. W kwestii zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi Kolegium zaznaczyło, że przedmiotowy teren figuruje w gminnej ewidencji zabytków, w związku z czym projekt decyzji został poddany uzgodnieniu z właściwym organem ochrony zabytków. W odniesieniu do kwestii podniesionych w odwołaniach SKO zaznaczyło w szczególności, że nie ma znaczenia usytuowanie istniejącego budynku inwestorki względem granicy z sąsiednią działką, bowiem na etapie warunków zabudowy nie rozstrzyga się problematyki szczegółowego umiejscowienia budynku. Zdaniem Kolegium nie ma też podstaw do uznania, że decyzja Prezydenta zawiera nieprawidłowe ustalenia w zakresie liczby miejsc postojowych. Wskazuje bowiem jako minimalny wskaźnik 1 miejsce na 1 lokal mieszkalny, zatem wpisuje się w postanowienia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], gdzie dla przedmiotowego terenu ustalono wskaźnik miejsc postojowych na poziomie 0,5 - 1,5 na jedno mieszkanie. SKO zaznaczyło przy tym, że w sprawie nie ma wiążącego charakteru stanowisko Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta wskazujące na konieczność ustalenia dwóch miejsc postojowych na jeden lokal mieszkalny. Wyjaśniono, że zarządca drogi uzgadnia warunki zabudowy jedynie w zakresie włączenia do drogi ruchu spowodowanego zmianą. Nie było też podstaw do podważania decyzji organu I instancji z uwagi na brak ustaleń w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Kolegium zaznaczyło, że przeprowadzając analizę parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu nie bada się powierzchni biologicznie czynnej w obszarze analizowanym, co przemawia za brakiem obowiązku wprowadzenia takiego ustalenia.
WSA we Wrocławiu wskazanym na wstępie wyrokiem nie uwzględnił skargi oraz stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy obu instancji zasadnie stwierdziły, że zostały spełnione warunki wymienione w art. 61 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze podkreślono, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa jednorodzinna, jednak nie oznacza to niedopuszczalności realizacji funkcji wielorodzinnej (budynek o funkcji wielorodzinnej występuje w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji). Co więcej, istniejąca linia zabudowy ul. [...] od strony nasypu kolejowego, przy której położony jest teren inwestycji, charakteryzuje się też licznie występującą zabudową usługowo-handlową. Zatem nie można mówić o zasadniczo jednorodzinnej zabudowie terenów sąsiednich, wykluczającej możliwość lokalizacji innej funkcji. Sąd wojewódzki nie podzielił również argumentu, że planowana inwestycja godzi w istniejący porządek urbanistyczny poprzez przeznaczenie obiektu o formie architektonicznej budynku jednorodzinnego na cele wielorodzinne. Zdaniem Sądu I instancji w świetle przesłanek z art. 61 u.p.z.p. istotne jest, że ta forma nie ulegnie zmianie w stosunku do dotychczasowej, co zwalnia organ z obowiązku weryfikowania architektonicznych parametrów zabudowy sąsiedniej. Z tych samych względów nie podzielono zarzutów powołujących się na usytuowanie istniejącego budynku względem granic. Wyjaśniono, że budynek znajdujący się na terenie inwestycji wykonany został legalnie (uzyskano decyzję ustalającą warunki zabudowy, jak i pozwolenie na budowę). W ocenie WSA we Wrocławiu organ lokalizacyjny nie posiada uprawnień do oceny planowanej inwestycji pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi - tym bardziej w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, której wyłącznym przedmiotem jest zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku.
Odnosząc się do kwestii minimalnego wskaźnika miejsc postojowych (minimum jedno miejsce na mieszkanie) wskazano, że pismo z 22 września 2020 r. Kierownika Działu w Zarządzie Dróg i Utrzymania Miasta we [...] (przewidujące minimum 2 miejsca postojowe na 1 lokal mieszkalny) nie ma charakteru wiążącego. Wyjaśniono, że z uwagi na wykonywanie uprawnień zarządcy drogi przez organ lokalizacyjny (Prezydenta [...]), wyłączony był – przewidziany w art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - obowiązek uzgodnienia projektu decyzji w trybie art. 106 k.p.a., w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego realizacją planowanej inwestycji. Zatem w/w pismo nie miało charakteru uzgodnienia wiążącego organ lokalizacyjny. Dodatkowo podniesiono, że organ wydający pozwolenie na budowę będzie badał zgodność sposobu zagospodarowania działki z decyzją o warunkach zabudowy i warunkami techniczno-budowlanymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli J. Ż. i A. Ż., zaskarżając go w całości, zarzucając:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." naruszenie prawa materialnego, a to:
1. art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5, 7 i 9 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że wystarczające dla utrzymania kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu jest wskazanie pojedynczych terenów o podobnej zabudowie, podczas gdy ocena spełnienia warunków do wydania decyzji o warunkach zabudowy winna brać pod uwagę - co najmniej w równym stopniu - ład przestrzenny, a więc m.in. uwarunkowania i wymagania funkcjonalne i społeczno-gospodarcze;
2. art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie, polegające na uznaniu, że wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy jest spełnienie wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., podczas gdy wszelkie decyzje powinny być wydawane przy uwzględnieniu interesu publicznego oraz praw osób trzecich;
3. art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu określenia wymagań stawianych inwestycji mających na celu ochronę osób trzecich i ładu przestrzennego, poprzez m.in. wskazanie maksymalnej liczby lokalów mieszkalnych w ilości 4, przy jednoczesnym wymogu 1 miejsca parkingowego na lokal mieszkalny;
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, a to art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a." polegające na wybiórczej analizie i ocenie materiału dowodowego, powielając błędny pogląd organów administracyjnych, a to poprzez przyjęcie, że:
- inwestor musi wystąpić o pozwolenie na budowę i dopiero w tym postępowaniu skarżący będą mogli domagać się ochrony swoich praw,
- uzgodnienie dokonane z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta [...] nie musi być brane pod uwagę,
- oparcie decyzji na pobieżnym wskazaniu, że na działkach sąsiednich również występuje zabudowa wielorodzinna, podczas gdy nie zweryfikowano ile rzeczywiście jest lokalów mieszkalnych (gospodarstw domowych) na danych działkach.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wnieśli o zmianę powyższego wyroku poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta; ewentualnie uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczyli, że zrzekają się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.
Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.
Jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Stan faktyczny został prawidłowo ustalony, a jego ocena w zaskarżonym wyroku adekwatnie przeprowadzona. Wynik tej oceny skutkował słusznym zastosowaniem art. 151 p.p.s.a., nie zaś - jak oczekuje strona - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
W pierwszej kolejności zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że kluczowa kwestia, jaką jest ilość miejsc postojowych w odniesieniu do lokalu mieszkalnego, ostatecznie zostanie ustalona w pozwoleniu na budowę. Z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi odnośnie infrastruktury technicznej i komunikacji. Takim przepisem odrębnym będzie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), bowiem w jego ust. 2 znajduje się odesłanie do decyzji o warunkach zabudowy. Jednak chodzi tu jedynie o określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie komunikacji, a nie definitywne przesądzenie liczby miejsc parkingowych na jeden lokal mieszkalny. Także z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) nie wynika wymóg dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy konkretyzowania w tej decyzji liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Tego rodzaju konkretyzacja następuje natomiast na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (vide wyroki NSA: z 6 marca 2024 r. sygn. akt II OSK 2807/22, z 5 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1684/22, z 7 września 2023 r. sygn. akt II OSK 479/23). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest zawarcie w decyzji o warunkach zabudowy ustaleń w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej poprzez m.in. określenie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Nie oznacza to jednak, że takie rozstrzygnięcie musi obligatoryjnie znaleźć się w decyzji WZ, a po wtóre nie może ostatecznie i precyzyjnie określać tego uwarunkowania. Z tego względu słusznie zaskarżona decyzja posługuje się pojęciem minimum 1 miejsca postojowego na każdy wydzielony lokal mieszkalny. Konkretna ilość miejsc postojowych zostanie bowiem ustalona szczegółowo na etapie uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę (vide wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 761/16).
Nie zmienia powyższego regulacja § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z przepisu tego jedynie wynika zachowanie wymogu spójności pozwolenia na budowę z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy. W sprawie niniejszej spójność ta będzie miała miejsce wówczas, gdy pozwolenie na budowę ukonstytuuje liczbę miejsc parkingowych w liczbie nie mniejszej niż 1 na każdy wydzielony lokal mieszkalny.
W konsekwencji jako bezzasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Sąd wojewódzki prawidłowo ocenił zastosowanie przepisów regulujących zawartość merytoryczną decyzji o warunkach zabudowy.
Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376), dalej: "u.d.p." w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, czyli ten sam organ, który jest właściwy do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. W takiej sytuacji brak jest potrzeby dokonania odrębnego uzgodnienia. Kwestie, które winien ocenić zarządca drogi ocenia samodzielnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania decyzji WZ (vide np. wyrok NSA z 9 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 609/12). Pomimo zatem powierzenia Zarządowi Dróg i Utrzymania Miasta obowiązków zarządcy drogi, w myśl u.d.p. to nadal prezydent miasta jest zarządcą wszystkich dróg publicznych (za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach [...]. Ta jednostka organizacyjna nie może być zatem traktowana jako odrębny organ, lecz jest jednostką, przy pomocy której prezydent miasta wykonuje swoje obowiązki. Niemniej stanowiskiem jednostki w ramach wewnętrznego podziału organizacyjnego urzędu prezydent miasta nie jest związany, gdyż stanowisko takie (pismo 22 września 2020 r.) nie stanowi uzgodnienia w rozumieniu art. 106 k.p.a. Treść zatem przedmiotowego pisma pozostaje irrelewantna dla treści decyzji o warunkach zabudowy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. podkreślić trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jako wartość kluczową przy wykładni art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wolność zagospodarowania terenu wywodzoną z prawa własności (wyroki NSA z: 8 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 3021/18, 24 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1194/19). Osoba dysponująca nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować dowolnie - w granicach wyznaczonych przepisami prawa. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyroki NSA z: 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 952/10, 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2618/18). Z drugiej strony każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Ważenie dwóch przeciwstawnych interesów wymaga także pogodzenia z nadrzędną zasadą zagospodarowania przestrzennego, tj. zachowaniem ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju (art. 1 u.p.z.p.). Zachowaniu ładu przestrzennego służy uregulowana w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa, której dochowanie wymaga przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Pod pojęciem "ładu przestrzennego" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.
Sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna, jak i przyjęte w decyzji na jej podstawie ustalenie w zakresie rodzaju zabudowy nie narusza przepisów prawa. W dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymagał, aby występowała kontynuacja funkcji zabudowy. Kontynuacja funkcji rozumiana jako służąca zachowaniu ładu przestrzennego, umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie niewchodzące z nią w kolizję. Zatem, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym rodzajów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i niekolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (por. wyroki NSA z: 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 586/11, 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 1535/11, 12 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 243/19).
Podnieść trzeba, że analiza urbanistyczna jednoznacznie wykazuje, iż na terenie analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (nawet na działce budowlanej bezpośrednio graniczącej). Nie mają racji skarżący kasacyjnie, że w istocie dopiero przeważający rodzaj zabudowy w obszarze analizowanym usprawiedliwia inwestycję o tożsamym rodzaju. Niewątpliwie kluczowym wykładnikiem jest ład przestrzenny, który jednak nie uzależnia nowej zabudowy od ilości dokładnie tego samego rodzaju zabudowy na danym obszarze urbanistycznym. Przy czym w obszarze analizowanym występuje zabudowa wielorodzinna na dwóch działkach budowlanych. Wprowadzenie w omawiany teren zabudowy wielorodzinnej (przy jednoczesnym istnieniu zabudowy o innym rodzaju, tj. usługowej) jedynie wzbogaci i urozmaici różnorodny zakres występujących funkcji w tym obszarze. Ustalony stan faktyczny uzasadniał zatem przyjęcie, że występuje kontynuacja funkcji przy zmianie zabudowy na wielorodzinną. Oznacza to bezzasadność zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5, 7 i 9 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.