VII SA/Wa 1550/21

VII SA/Wa 1550/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-12-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący/
Marta Kołtun-Kulik
Symbol z opisem
6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Sygn. powiązane
II OSK 955/22 - Wyrok NSA z 2025-01-08
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant sek. sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu [...] na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...], Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r., poz. 282 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Uniwersytetu [...] od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") – działającego z upoważnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków( Porozumienie Nr [...] z dnia [...] września 2011r.) z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], nakazującej wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Miejski Konserwator Zabytków we [...] decyzją nr [...] z [...] października 2009 r. pozwolił na prowadzenie robót w zakresie remontu, przebudowy i rozbudowy budynku – dawnego Pałacu [...] – [...] a obecnie Instytutu Historycznego Uniwersytetu [...] przy ul. S. we [...] – zgodnie z dostarczonym projektem budowlanym. Pismem z dnia 12 listopada 2020 r. Dział Realizacji Inwestycji Uniwersytetu [...] poinformował Miejskiego Konserwatora Zabytków we [...], że w ramach kontynuacji przebudowy, rozbudowy i remontu przedmiotowego budynku nastąpiła zmiana wykonawcy robót. Ponadto, w dniu 17 listopada 2020 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował o prowadzonych pracach i robotach budowlanych w całym obiekcie, przesłał dokumentację fotograficzną z przeprowadzonych w dniu 17 listopada 2020 r. oględzin budynku oraz kopię własnej decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nakazującą wstrzymanie robót budowlanych, na które wymagane było uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na badania archeologiczno-architektoniczne.
W związku z powyższymi ustaleniami decyzją z [...] listopada 2020 r. Miejski Konserwator Zabytków we [...], działający z upoważnienia Prezydenta [...], nakazał Uniwersytetowi [...] niezwłoczne wstrzymanie robót budowlanych w omawianym budynku. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] października 2009 r. wydane zostało pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowalnych, remontu, przebudowy i rozbudowy budynku z terminem ważności do grudnia 2012 roku, zatem przedmiotowe pozwolenie wygasło. Tego samego dnia Miejski Konserwator Zabytków wstrzymał prace wpisem do dziennika budowy oraz poinformował kierownika prac o wymogu uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych w tym budynku. Tymczasem podczas oględzin w budynku przy ul. S./ K. stwierdzono prowadzenie robót budowlanych w całym obiekcie, z wyjątkiem poddasza. Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożył Uniwersytet [...] wyjaśniając, że powyższe pozwolenie konserwatorskie nie określało terminu jego ważności, lecz jedynie wskazywało przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych objętych tym pozwoleniem. Brak terminu ważności pozwolenia w oczywisty sposób wyklucza więc możliwość jego wygaśnięcia z powodu upływu terminu ważności. Ponadto w ocenie odwołującego organ I instancji błędnie przyjął, że do pozwolenia konserwatorskiego z 2009 roku zastosowanie mają przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2018 r., gdzie w § 13 ust. 1 pkt. 7 przewidziany jest wymóg ustalania daty ważności pozwolenia konserwatorskiego. Równocześnie odwołujący dodał, że w obrocie prawnym pozostają decyzje dotyczące kompleksu budynków położonych przy ul. ./ K.. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu decyzją z [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Miejskiego Konserwatora Zabytków we [...], działającego z upoważnienia Prezydenta [...].
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie aktualnym brzmieniem rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na listę skarbów dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (Dz. U. z 2021 poz. 81), pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych, jak również prac konserwatorskich zawiera w swojej treści określenie terminu ważności pozwolenia (§ 12 ust. 1 pkt 7 i § 13 ust. 1 pkt 7). Z kolei w chwili wydania pozwolenia z dnia [...] października 2009 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz.U. poz. 1579), zgodnie z którym jedynym z elementów udzielonych pozwoleń konserwatorskich na roboty budowlane lub prace konserwatorskie jest określenie przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia prac (§ 5 ust. 1 pkt 5). Jednakże – jak wyjaśnił organ odwoławczy - w świetle przepisu przejściowego § 29 kolejnego rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz.U. poz. 987), które uchyliło powyższe rozporządzenie z dnia 9 czerwca 2004 r., udzielone na jego podstawie pozwolenia konserwatorskie miały zachować ważność do końca okresu, na który zostały wydane. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu podkreślił, że w decyzji z dnia 22 października 2009 r. Miejski Konserwator Zabytków we [...] pozwolił na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie w terminie od stycznia 2009 roku do grudnia 2012 roku. Zdaniem organu II instancji, uwzględniając cytowany powyżej przepis przejściowy rozporządzenia, decyzja z dnia [...] października 2009 r. wygasła z dniem [...] grudnia 2012 r.
Odpowiadając na zarzuty odwołującego, że w obrocie prawnym pozostają decyzje administracyjne dotyczące kompleksu budynków położonych przy ul. S./ K. organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wraz z pozwoleniem zamiennym z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], to pozwolenia wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, a nie przez organ ochrony konserwatorskiej, zaś decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] pozwalająca na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, z terminem jej ważności zakreślonym na dzień [...] grudnia 2022 r., dotyczy budynku położonego przy ul. K., a nie przy ul. S..
Skargę na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Uniwersytet [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia w części dotyczącej uzasadnienia, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:
- art. 6 k.p.a. poprzez ustalenie bez podstawy prawnej, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r. o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego utraciła ważność, na skutek upływu terminu ważności, podczas gdy w decyzji tej nie zawarto terminu ważności decyzji, gdyż nie istniał wtedy ani wymóg prawny, ani prawna możliwość ustalania terminu jej ważności, nie ma obowiązującego przepisu przejściowego z dziedziny przepisów o ochronie zabytków oraz przepisów o pozwoleniach konserwatorskich (na przestrzeni 16 lat, tj. od roku 2004 do roku 2020), który wskazywałby, że pozwolenia konserwatorskie, które zostały wydane bez oznaczenia terminu ważności pozwolenia, miałyby wygasać z upływem jakiegokolwiek terminu, a także przywołana przez organ II instancji regulacja zawarta w § 29 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia z dnia 27 lipca 2011 r. nie wprowadziła żadnej modyfikacji w odniesieniu do czasu trwania pozwoleń konserwatorskich wydanych w oparciu o rozporządzenie z dnia 9 czerwca 2004 r.; zdaniem pełnomocnika skarżącego organ trafnie skonstatował, że brak określenia terminu ważności pozwolenia powoduje, że uprawnienia adresata decyzji wymyka się kontroli organów konserwatorskich, jednakże nie jest to wystarczającą podstawą prawną do samodzielnego określenia przez organ II instancji okresu ważności pozwolenia konserwatorskiego, który to okres ważności ma pokrywać się z informacyjnie podanym przez inwestora przewidywanym terminem rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych,
- art. 8, § 1 i § 2 k.p.a. poprzez usankcjonowanie procedury nakazującej wstrzymanie robót w obrębie zabytku, która to procedura została rozpoczęta po upływie 11 lat od zaplanowanego terminu rozpoczęcia robót, w trakcie którego to okresu inwestor udzielał organom konserwatorskim bieżących informacji o trwających pracach w obrębie zabytku, podczas gdy organy administracji publicznej zobowiązane są do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz do kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a nadto nie powinny odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, stąd też podjęcie działań przymuszających przez organy, po upływie tak znacznego okresu czasu realizacji inwestycji dotyczącej bezcennego zabytku zlokalizowanego w centrum historycznym [...], o której to realizacji właściwy organ administracji publicznej był informowany na bieżąco, podważa zaufanie do organów władzy publicznej,
- art. 110 §1 k.p.a., poprzez usankcjonowanie przez organ II instancji odejścia przez organ I instancji od zasady związania wydaną decyzją, skoro bowiem decyzja Prezydenta [...] o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego nie zawierała terminu ważności, to nie było możliwe przyjęcie przez ten sam organ I instancji w roku 2020, że pozwolenie to utraciło ważność na skutek upływu okresu, na jaki zostało wydane, ani też usankcjonowanie takiego rozstrzygnięcia przez organ II instancji,
- art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nakazującej wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych z powodu braku ważności wymaganego pozwolenia konserwatorskiego, podczas gdy pozwolenie konserwatorskie, zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie jego wydania, nie mogło określać i nie określało terminu ważności pozwolenia konserwatorskiego, lecz jedynie wskazywało przewidywany przez inwestora termin rozpoczęcia i zakończenia robót budowlanych objętych pozwoleniem konserwatorskim,
- § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz.U. Nr 150, poz. 1579), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że określony w treści pozwolenia konserwatorskiego "przewidywany termin rozpoczęcia od stycznia 2010 i zakończenia objętych pozwoleniem prac, robót, badań, innych działań lub poszukiwań do grudnia 2012 r." jest tożsamy z normatywnym pojęciem okresu ważności pozwolenia konserwatorskiego do 31 grudnia 2012 r., podczas gdy powyższe pozwolenie konserwatorskie nie zawierało i nie mogło zawierać terminu ważności, jako że w dacie wydania tej decyzji nie obowiązywały regulacje prawne, które nakładałyby obowiązek lub nawet wprowadzałyby możliwość określenia przez organ administracji publicznej terminu ważności pozwolenia konserwatorskiego,
- § 29 rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, i uznanie że regulacja ta znajduje zastosowanie także do decyzji o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego, które nie zawierają określenia w treści decyzji terminu ważności pozwolenia, a jedynie zawierają informacyjnie oraz ogólnikowo oznaczony "przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia objętych pozwoleniem prac, robót, badań, innych działań lub poszukiwań" oraz jego niewłaściwe zastosowanie jako podstawy rozstrzygnięcia powołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w sytuacji, gdy powołane przez organ II instancji rozporządzenie zostało uchylone i nie obowiązywało już w dacie orzekania organu,
- art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez pominięcie tej regulacji prawnej, zakładającej że zarówno ustalanie trybu wydawania pozwoleń konserwatorskich, jak i ustalanie elementów pozwoleń konserwatorskich to wyłączna kompetencja ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, działającego w formie rozporządzenia, czyli w formie aktu prawnego powszechnie obowiązującego, co wyklucza aby organ II instancji działający w trybie postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, ustalał elementy pozwolenia konserwatorskiego inne niż wynikające z rozporządzenia obowiązującego na datę wydania pozwolenia konserwatorskiego.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego rozwinął powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] kwietnia 2021r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], nakazującej wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych w budynku Instytutu Historii Uniwersytetu [...], dawnej rezydencji [...] następnie [...] przy ul. S./K. we [...], działki nr ew. [...],[...], obręb [...].
Podstawę prawną decyzji stanowił art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz.U z 2020r., poz. 282 ze zm.), zgodnie z którym Wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję o wstrzymaniu wykonywanych bez jego pozwolenia lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru lub w jego otoczeniu.
Budynek Instytutu Historii Uniwersytetu [...], dawnej rezydencji [...], następnie [...] przy ul. S./K. we [...], działki nr ew. [...],[...], obręb [...], wpisany jest do rejestru zabytków pod nr : [...] od dnia [...] maja 1967r. i uznany Zarządzeniem Prezydenta RP z dnia [...] września 1994r. za Pomnik Historii.
Nie ulega wątpliwości, że w decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Miejski Konserwator Zabytków we [...] pozwolił na prowadzenie robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie, według projektu budowlanego z października 2009r.,zakres: remont, przebudowa i rozbudowa, w terminie od stycznia 2009 r. do grudnia 2012 r.
Pozwolenie to zostało wydane na podstawie art. 36 ust 1 pkt 1 w związku z art. 7 pkt 1 ustawy z 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz.U z 2003r. Nr 162, poz.1568 ze zm.) w związku z § 5 ust 1-5, 8-10, § 7, 8 i 9 Rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz.U. z 2004r., Nr 150, poz. 1579).
Przywołane rozporządzenie nie przewidywało, jako elementu pozwolenia konserwatorskiego , konieczności określenia terminu ważności tego pozwolenia. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w pozwoleniu konserwatorskim należało określić przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia prac.
Powyższe rozporządzenie utraciło moc na podstawie § 32 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych (Dz.U. z 2011 r., nr 165, poz. 987). Zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 7 cyt. rozp. pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych zawierać powinno wskazanie terminu ważności pozwolenia.
Kwestią zasadnicza dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej jest prawidłowość zastosowania przez organy § 29 rozporządzenia z 27 lipca 2011r., zgodnie z którym pozwolenia wydane na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w § 32 niniejszego rozporządzenia (rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz.U. z 2004r., Nr 150, poz. 1579 – przyp. autora), zachowują ważność do końca okresu, na który zostały wydane.
Słusznie organ odwoławczy wskazuje zatem, że zapis w decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2009r. "w terminie od stycznia 2009 r. do grudnia 2012 r." należy rozumieć jako okres na który decyzja została wydana , w świetle zapisu § 29 rozporządzenia z 27 lipca 2011r.
Przyjmując bowiem za prawidłową , interpretację zaprezentowana w skardze, że § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz.U. Nr 150, poz. 1579), wskazywał na konieczność określenia jedynie przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia robót, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji z dnia [...] października 2009r.- należy wskazać, że przepis § 29 rozporządzenia z 27 lipca 2011r.,stałby się przepisem martwym, który nie znalazłby zastosowania do żadnych decyzji stanowiących pozwolenie konserwatorskie wydanych w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych.
Przy czym Sąd zauważa, że § 29 rozporządzenia z 27 lipca 2011r. nie posługuje się terminem ważności decyzji, a określeniem "okres na który decyzja została wydana". W ocenie Sadu na aprobatę zasługuje twierdzenie organów konserwatorskich, że decyzja z dnia [...] października 2009r. Nr [...] został wydana na okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2012 r., zachowuje więc ważność do końca tego okresu, tj. do końca grudnia 2012r.
Jak wynika , z akt prowadzonego postępowania administracyjnego - pismo z dnia 12 listopada 2020r., Działu Realizacji Uniwersytetu [...] oraz pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 17 listopada 2020r. ( dokumentacja fotograficzna) - w przedmiotowym obiekcie prowadzone są prace i roboty budowlane na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia konserwatora zabytków.
Odnosząc się do złożonej w toku postępowania sądowego decyzji Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] czerwca 2021r. znak [...], wyjaśnić trzeba, że dotyczy ona decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków we [...] z dnia [...] stycznia 2021r. Nr [...], na mocy której zakazano Uniwersytetowi [...] prowadzenie wstrzymanych robót budowlanych do czasu opracowania i przedłożenia nowego projektu budowlanego, na podstawie art. 44 ust 1 ustawy o ochronie zabytków. Przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji- jak wynika z analizy uzasadnienia decyzji organu odwoławczego – było wydanie decyzji określonej treści nie przewidzianej przez ustawodawcę w zamkniętym katalogu rozstrzygnięć opisanych w art. 44 ust 1 pkt 1-4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Wbrew więc stanowisku skarżącego zawartemu w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021r, zarówno treść decyzji z dnia [...] czerwca 2021r. jak i przede wszystkim jej uzasadnienie nie pozostaje w związku z zaskarżoną do Sądu decyzją.
Konkludując, biorąc pod uwagę całokształt sprawy, wskazać trzeba, że celem priorytetowym ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jest ochrona i zachowanie materialnego dziedzictwa kulturowego, konserwacja i rewaloryzacja zabytków oraz udostępnianie zabytków na cele publiczne. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego oraz w oparciu o przepisy prawa materialnego i prawidłową ich wykładnię oraz w zgodzie z głównym celem jakiemu służy cytowana ustawa o ochronie zabytków. Sąd nie znalazł zatem podstaw do zakwestionowania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325.), skargę oddalił.