II OSK 936/05

II OSK 936/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Borkowska
Krystyna Sidor
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 266/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-03-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 28 ust. 2, art. 3 pkt. 20
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Krystyna Borkowska Krystyna Sidor Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 266/04 dotyczącego sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2004r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
II OSK 936/05
U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 266/04 po rozpoznaniu skargi R. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr 70/2 w miejscowości B. gm. P., uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Starosta P. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę na terenie działki nr ew.70/2 w miejscowości B. gm. P. stacji bazowej telefonii komórkowej P., którą stanowi wieża stalowa o wysokości 50 m z kontenerem na potrzeby telefonii komórkowej, przyłącze energetyczne oraz złącze kablowe na potrzeby stacji dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. S.
R. Z., właściciel nieruchomości dz. ew. nr 168 położonej w sąsiedztwie planowanej inwestycji, złożył w dniu 31 lipca 2003r. odwołanie od w/w decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podnosząc, że nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek R. Z. od decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., wskazując w uzasadnieniu tej decyzji, że skarżący nie wykazał, aby w sprawie miał swój interes prawny. Powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, po. 1126 ze zm.), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej P. wykonanego przez biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, działka należąca do skarżącego nie leży w obszarze oddziaływania ww. obiektu.
Powyższą decyzję R. Z\. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał, że w okresie do 9 sierpnia 2002 r. działki wchodzące w skład jego nieruchomości, nr ewidencyjny 168 i 170 sąsiadowały bezpośrednio z działką nr ewidencyjny 70, będącą własnością K. i S. S. i leżącą na terenie gm. P., na terenie której pobudowano powyższą stację bazową telefonii komórkowej wraz z wieżą stalową. Zdaniem skarżącego inwestor dokonał podziału działki nr 70 i zlokalizował inwestycję na nowopowstałej działce nr 70/2 w celu uniknięcia obowiązku powiadamiania sąsiadów o planowanej inwestycji.
R. Z. zakwestionował również pogląd wyrażony w raporcie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, że projektowana stacja nie stanowi zagrożenia dla ludności i nie wpływa też na pogorszenie stanu środowiska naturalnego.
Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) uwzględniając skargę, uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa postępowania administracyjnego i materialnego.
Wyjaśniono , iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektów. Przy czym, jak podkreślił Sąd I instancji, przez obszar oddziaływania obiektów należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Aby mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie odwoławcze, w postępowaniu tym musi zostać wykazane, że podmiot, który wniósł odwołanie, posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, to znaczy, że jego interesu prawnego dotyczy dany akt lub czynność, będące przedmiotem postępowania zakończonego decyzją organu I instancji. Interes prawny wyraża się zaś w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego materialnego w konkretnej sytuacji do konkretnego podmiotu.
Sąd I instancji stwierdził, że w przypadku decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu budowlanego interes prawny w kwestionowaniu takich decyzji mają także właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości, są oni bowiem uprawnieni do żądania zarówno od inwestora, jak i organu udzielającego pozwolenia na budowę, zapewnienia im ochrony uzasadnionych interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 Prawa budowlanego.
W przedmiotowej sprawie działki skarżącego o numerze ewidencyjnym 168 i 170 sąsiadują bezpośrednio z działką o numerze ewidencyjnym 70, na terenie której pobudowano stację bazową telefonii komórkowej wraz z wieżą stalową. Fakt dokonanego podziału działki nr 70 i zlokalizowania części inwestycji na nowopowstałej działce nr 70/2 nie może zmienić sytuacji prawnej skarżącego, bowiem nie zmieniło się usytuowanie planowanej inwestycji. Ponadto, biorąc pod uwagę, że część inwestycji bezpośrednio przylega do działki skarżącego (droga dojazdowa do inwestycji) przyjąć należy, iż interes prawny skarżącego mógł być naruszony. Dodatkowo, powołując się na dotychczasowe orzecznictwo, Sąd stwierdził, iż za sąsiednie działki można uznać także nieruchomości nie graniczące ze sobą, ale pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym.
W zaskarżonym orzeczeniu zwrócono również uwagę na podnoszony przez skarżącego argument, że obok budowanej stacji bazowej telefonii komórkowej znajduje się sześcioprzewodowa linia elektroenergetyczna 220 kV, co może spowodować zwielokrotnione oddziaływanie pól elektromagnetycznych i elektroenergetycznych.
W konsekwencji, Sąd uznał, że organ II instancji nie rozważył należycie, czy istotnie działka, której właścicielem jest skarżący nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie:
1) prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 20 ww. ustawy oraz
2) przepisów procedury administracyjnej tj. art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), przez przyjęcie, iż działka R. Z. leży w sferze oddziaływania obiektu Spółki, i tym samym uznania R. Z. za stronę postępowania co miało wpływ na wynik sprawy;
Powołując się na powyższe naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych prawem.
W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że za odmową przyznania statusu strony R. Z. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej w B. przemawia fakt, iż jego działka o nr 168 i 170 nie graniczy z działką, nr 70/2, na której znajduje się inwestycja Spółki.
W dalszej części skargi kasacyjnej wskazano, że z raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej P. w B., opracowanego i przygotowanego przez biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, wynika jednoznacznie, iż projektowana stacja bazowa nie stanowi zagrożenia dla ludzi i nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska naturalnego.
Spółka przyznała , że stacja bazowa telefonii komórkowej w myśl obowiązujących przepisów zaliczana jest do przedsięwzięć, które mogą mieć wpływ na stan środowiska. Stosownie bowiem do przepisów Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. 98 Nr 107, poz. 676), według stanu prawnego obowiązującego na dzień sporządzenia raportu, dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania, wynosił 0,1 W/m 2 , ale jak podkreślono , wyłącznie na terenach dostępnych dla ludzi. Natomiast z przeprowadzonych przez biegłego obliczeń wynika, iż pole elektromagnetyczne wytwarzane przez anteny będzie wprawdzie przekraczało gęstość mocy promieniowania S=0,1 W/m, jednakże wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, a mianowicie na wysokości powyżej 37 m n.p.t.
Skarżąca Spółka wskazała ponadto, że jednym z odrębnych przepisów, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska, jest w szczególności art. 135, z którego wynika, iż jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem obiektu, to dla linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania.
Powołując się na pismo Biura Orzecznictwa Administracyjnego Ministerstwa Ochrony Środowiska z dnia 14 grudnia 2001 r. o znaku BOA -H-2513/01/MW/so, Spółka wskazała, że obszary te tworzy się tylko w miejscach dostępnych dla ludzi, dla których są ustalone standardy jakości środowiska. Natomiast w miejscach, gdzie przepisy nie ustalają standardów jakości środowiska, tj. w miejscach niedostępnych dla ludzi, nie tworzy się obszaru ograniczonego użytkowania.
W związku z powyższym, fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludności przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego jest wyższa od zapisanej w ww. Rozporządzeniu nie jest tożsama z przekroczeniem jakichkolwiek norm ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich nie ma. Tym samym, występowanie pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od parametrów te pola charakteryzujących nie jest uciążliwością w rozumieniu przepisów ochrony środowiska (pismo Ministerstwa Ochrony Środowiska z dnia 28.03.2002 r. znak BOA-H-518/02/MW/sd).
Konkludując zaważono , że dla pola oddziaływania anten stacji bazowej w B. nie tworzy się obszaru ograniczonego użytkowania, to uznać należy, iż działka R. Z. nie znajduje się w strefie obszaru oddziaływania obiektu Spółki, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Skoro obiekt Spółki nie będzie oddziaływać na działkę R. Z. oznacza to, zdaniem Spółki, iż nie może on mieć przyznanego przymiotu strony zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 k.p.a., gdyż nie ma interesu prawnego w toczącym się postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. Z. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej Spółki oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11 ) . Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) .
Przystępując do rozpoznania zgłoszonych zarzutów kasacyjnych należy , ich ocenę rozpocząć od wskazanego zarzutu naruszenia prawa procesowego . Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego I instancji wynika , że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest obraza przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podnosząc w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jednakże w petitum skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnieniu żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) naruszonego w tej sprawie przez Sąd I instancji . Natomiast pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił wyłącznie naruszenie przepisów art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego.
Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi , odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego . Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje , że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi I instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego . A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie albowiem w podstawie tejże skargi kasacyjnej powołano się tylko na wskazane wyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego .
Również niezasadny jest uczyniony Sądowi I instancji zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie .Nie można bowiem uznać , że w przedmiotowej sprawie naruszono przepis art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz.2016 ze zm. ) odnoszący się do pojęcia strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę . Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są ; inwestor , oraz właściciel . użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu . Zatem osobną kategorię podmiotów , które posiadają legitymację procesową do występowania w charakterze strony , stanowią osoby wskazane w w/w przepisie ustawy Prawo budowlane poprzez odwołanie się do przysługujących im tytułów prawnych do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego . Wiążące określenie znaczenia pojęcia " obszar oddziaływania obiektu " zamieszczone zostało w art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane definiując , że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych , wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu . Przepis art. 3 ust. 20 nie definiuje jednak pojęcia obszaru oddziaływania inwestycji wprost odsyłając do licznych regulacji , wprowadzających szczegółowe wymogi dotyczące odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu . W sytuacji więc gdy wynikają z nich ograniczenia w zagospodarowaniu , a zatem w zabudowie sąsiedniej nieruchomości , należy uznać , że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania zaplanowanego obiektu .
Przedmiotem niniejszego postępowania jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P., którą stanowi wieża stalowa o wysokości 50 m z kontenerem na potrzeby telefonii komórkowej oraz przyłącza energetycznego i złącza kablowego na potrzeby stacji na terenie działki o nr ew. 70/2 w miejscowości B. gm. P. Jak ujawniono formą oddziaływania inwestycji na środowisko w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia będzie emitowane przez anteny promieniowanie elekromagnetyczne niejonizujące wynikające z generowania przez anteny pola elekromagnetycznego wysokiej częstotliwości . Skoro jest to inwestycja , którą kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla której wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko to w sprawie tej raport taki sporządzono w marcu 2003 r. . Z Raportu tego wynika , że wytwarzane przez opiniowaną stację promieniowanie elektromagnetyczne jest jedynym oddziaływaniem fizycznym dla środowiska i zdrowia ludzi . Pole elektomagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych będzie występować jedynie w wolnej przestrzeni na wysokości 37, 8 m. n.p.t. i w odległości 32, 8 m. a w przyszłości kiedy anteny będą pracowały w częstotliwości 900/1800/2100MHz pola wystąpią na wysokości minimalnej 37,4 m n.p.t. i w odległości 26,6 m od anten w obszarze niedostępnym dla ludzi .
Przepis art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego wskazuje na to by w postępowaniu o pozwolenie na budowę brały udział wyłącznie te podmioty , które doznają ograniczenia w zagospodarowaniu innej nieruchomości , który interes prawny będzie naruszony przez budowę nowego obiektu . Nieruchomość R. Z. ( działka Nr 168 ) choć nie graniczy bezpośrednio z terenem zainwestowania ( działka Nr 70/2 ) to położona jest jak wynika z lektury akt w odległości około 10 metrów od niej ( co potwierdzono również na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ) . Tym samym uznać należy w okolicznościach tej sprawy , że nieruchomość R. Z. znajduje się niewątpliwie w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji stacji bazowej telefonii komórkowej.
Zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez społeczno gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnię . Przepis ten wyznacza sposób w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie zgodnie z przepisami prawa i planem zagospodarowania przestrzennego może stosownie ze swoją wolą z gruntu korzystać także w odniesieniu do przestrzeni rozciągającej się nad powierzchnią gruntu . Z analizy oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wynika , że planowana inwestycja będzie oddziaływała ( w odległości 32, 8 bądź 26, 6 m – w zależności od częstotliwości ) na działkę R. Z. Nr 168 na wysokości 37,8 bądź 32,8 n. p. t. Tym samym mając powyższe na uwadze uznać należy , iż mimo błędnego uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo orzekł o uchyleniu decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt. 3 kpa bowiem jak trafnie wskazano w motywach zaskarżonego wyroku organ II instancji nie rozważył należycie czy działka , której właścicielem jest R. Z. nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu . Na wyżej wyrażony pogląd nie ma wpływu fakt braku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania na spornym terenie . Niewątpliwie w trybie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane , wyłączną przesłanką korzystania ze statusu strony w prowadzonym postępowaniu jest znajdowanie się nieruchomości uprawnionego podmiotu w obszarze oddziaływania obiektu , a w rozpoznawanej sprawie okoliczność ta nie budzi wątpliwości co wyżej wykazano .
Według przepisu art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną , jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu .
Konkludując podkreślić należy, że skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku .