II OSK 929/05

II OSK 929/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Kosowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SAB/Wa 62/05 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2005-07-01
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadmimstracyjnej skargi kasacyjnej R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2005r. Sygn. Akt VII SAB / Wa 62/05 w sprawie odrzucenia skargi R. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w rozpoznaniu skargi powszechnej postanawia oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2005 r., sygn. akt VII SAB/Wa 62/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w sprawie braku rozpoznania skargi na działalność Dyrektora Biura Polityki Lokalowej Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, iż w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), nie mieszczą się skargi na bezczynność dotyczącą działalności organów administracji. Wyjaśnił, iż właściwą drogą w tego typu sprawach jest tryb skargowy, określony w Rozdziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W świetle powyższego, Sąd uznał wniesienie skargi w tym zakresie za niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną na przedmiotowe postanowienie wniósł R. S., reprezentowany przez adwokata M. J.. Jako podstawę skargi, pełnomocnik skarżącego wskazał naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie, a ściślej naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich niewłaściwą wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy. Na tej też podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do merytorycznego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi podniósł, iż stanowisko Sądu, zgodnie z którym skarga na bezczynność dotyczącą działań organów administracji nie mieści się w katalogu spraw, określonych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest trafne. Wskazał, iż z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 powołanej ustawy wynika, że sąd administracyjny zajmuje się skargami na bezczynność organów administracji w sprawach aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżący w trybie skargowym (dział VIII kpa) złożył do Prezydenta m.st. Warszawy skargę na działalność Dyrektora Biura Polityki Lokalowej Urzędu m.st. Warszawy. Zgodnie z art. 237 kpa, Prezydent miał obowiązek skargę załatwić bez zbędnej zwłoki, czego jednak nie uczynił. Skoro obowiązek Prezydenta wynika bezpośrednio
z obowiązujących przepisów (przepisów kpa) i jest związany z działalnością podlegającą kontroli Sądu, to dopuszczalne jest w ocenie pełnomocnika skarżącego złożenie skargi na bezczynność Prezydenta, gdyż nie ma innej możliwości przewidzianej przepisami, aby nakłonić go do podjęcia stosownych działań zmierzających do załatwienia złożonej skargi. Pełnomocnik wskazał, iż wnioski takie wynikają bezpośrednio z lektury art 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy. Podniósł również, iż niewłaściwa wykładnia powyższych przepisów dokonana przez Sąd, doprowadziła do niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, gdyż skarga jako dopuszczalna powinna być przez Sąd merytorycznie rozpatrzona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie ustawowej, określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Podstawa skargi, pomimo, ze została sformułowana w sposób prawidłowy, nie może być jednak uznana za usprawiedliwioną.
Zauważyć należy, iż stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 wskazanej wyżej ustawy, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt-ach 1-4 powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich stronie służy skarga do sądu administracyjnego na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w zakresie braku rozpoznania, złożonej w trybie działu VIII kpa, skargi na działalność Dyrektora Biura Polityki Lokalowej Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy.
Wskazać należy, że na sposób rozpoznania skargi powszechnej wniesionej w trybie przepisów działu VIII kpa i związanej z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi, w rozumieniu art. 238 § 1 kpa, stanowiącego rodzaj czynności materialnotechnicznej, nie można uznać za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa i to niezależnie od formy, w jakiej zostało wydane.
Zawiadomienie takie nie dotyczy bowiem przyznania ani stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Skoro zaś na sposób rozpoznania skargi powszechnej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jako że nie mieści się w katalogu spraw, określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to tym samym za niedopuszczalną uznać należy skargę na bezczynność organu w zakresie braku jej rozpoznania.
W świetle powyższego, za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej wyłącznie w zakresie określonym w ustawie, a ta część aktywności administracji nie została wymieniona w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Postępowanie skargowe regulowane przepisami działu VIII kpa posiada własną procedurę. Jest to postępowanie jednoinstancyjne, w którym jedynym środkiem weryfikacji skargi jest skarga na sposób dotychczasowego jej załatwienia, a zwalczanie bezczynności organu możliwe jest wyłącznie w drodze złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 w związku z art. 237 § 4 kpa).
Mając na uwadze powyższe, skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.