II OSK 92/07

II OSK 92/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Kosowska
Małgorzata Stahl /przewodniczący/
Zygmunt Niewiadomski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
II SA/Gd 482/05 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2006-07-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 3 pkt 2a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. v. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 482/05 w sprawie ze skarg J. v. P. na postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłat legalizacyjnych za budowę obiektów budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 482/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi J. v. P. na dwa postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego: z dnia [...], którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji o ustaleniu opłaty legalizacyjnej na kwotę 30 000 zł, oraz z dnia [...], które wydane zostało na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, że J. v. P. nabyła nieruchomość – zbudowany w latach sześćdziesiątych XX wieku obiekt parterowy, z płaskim dachem, bez podpiwniczenia o wymiarach w rzucie poziomym 6,65 x 16,82 m i wysokości ok. 3 m, który pełnił funkcję gastronomiczną. Skarżąca zrealizowała budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz dokonała przebudowy byłego baru kawowego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz bez uzyskania zgody właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W tej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek przedłożenia zaświadczenia o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a po uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia – obowiązek przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego pozytywnie zaopiniowanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Po spełnieniu opisanych warunków przez inwestora, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał postanowienie z dnia [...] (nr [...]) ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej na kwotę 30 000 zł z tytułu dokonanej przebudowy. Postanowienie powyższe zostało utrzymane w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]
Z kolei postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. ustalił opłatę legalizacyjną za wybudowany samowolnie dom jednorodzinny zawierający pokoje gościnne. Postanowienie powyższe zostało uchylone postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. v. P., stwierdzając, że skarga nie jest zasadna. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób naliczenia opłaty legalizacyjnej, a mianowicie, czy organ administracji był uprawniony do ustalenia dwóch opłat legalizacyjnych, czy powinien naliczyć jedną opłatę z tytułu realizowania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sąd podzielił stanowisko organów administracji, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia nie z jednym budynkiem składającym się z dwóch części, lecz z dwoma obiektami budowlanymi. Budynki, których dotyczy postępowanie są bowiem dwoma niezależnymi budynkami, które nie stanowią konstrukcyjnej samodzielnej całości i nie mają wspólnych cech konstrukcyjnych. Takie rozróżnienie potwierdziła sama skarżąca, składając – jako inwestor – dwa odrębne projekty budowlane pn. "Rozbudowa i nadbudowa budynku jednorodzinnego" oraz "Mały budynek mieszkalny przeznaczony na stylowy domek gościnny".
Od powyższego wyroku J. v. P. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 482/05, odrzucił skargę kasacyjną J. v. P., reprezentowanej przez adwokata, od wyroku tego Sądu z dnia 12 lipca 2006 r. w części dotyczącej oddalenia skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] – punkt 2 sentencji. W tej bowiem części skarga kasacyjna nie została opłacona. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt II OZ 52/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. v. P. na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie powyższe prowadzi do przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej w części dotyczącej oddalenia skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]
Skarga kasacyjna w części przyjętej do rozpoznania została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że przedmiotem obu postanowień jest budynek mieszkalny w zabudowie grupowej służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący funkcjonalną całość w rozumieniu powyższego przepisu. W konsekwencji odmówiono ustalenia jednej opłaty legalizacyjnej w wysokości 30 000 zł.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że obiekty objęte odrębnymi postanowieniami organów nadzoru budowlanego stanowią jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, ponieważ mają wspólne cechy konstrukcyjne, funkcjonalne i użytkowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności, przesądzające o nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, o których mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie miały miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia normy art. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (ostatni tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dochodząc do przekonania, iż wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyłożył (zinterpretował) tę normę prawną. Skoro bowiem, inwestorka zrealizowała – w świetle dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych – w odległości 3,5 m od obiektu już istniejącego nowy obiekt budowlany na fundamentach kamiennych ze ścianami murowanymi z cegły pełnej i kamienia, o kształcie w rzucie pionowym zbliżonym do litery T, w projekcie budowlanym określonym jako mały budynek mieszkalny przeznaczony na stylowy domek gościnny, to zasadnie przyjęto w sprawie, iż odpowiada on kryteriom określonym normą art. 2a ww. Prawa budowlanego, a wywód Sądu pierwszej instancji, dokonany w tej mierze w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 10-11), trzeba podzielić. Co prawda z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnosić, iż strona skarżąca kwestionuje dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia) ale jednocześnie nie stawia Sądowi pierwszej instancji zarzutów naruszenia konkretnych przepisów postępowania – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to zarzuty są – w myśl wcześniejszego wywodu – podstawą działań Naczelnego Sądu Administracyjnego i co więcej nie mogą być przez ten Sąd domniemywane. W tej sytuacji przewijające się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów K.p.a., bez powiązania ich ze stosownymi przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi także nie mogą odnieść zamierzonego skutku, co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.