II OSK 910/21

II OSK 910/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Piotr Broda /sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 838/24 - Wyrok NSA z 2024-11-20
VII SA/Wa 1493/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-12-29
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 § 1, art. 141 § 4 , art. 151,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1493/20 w sprawie ze skargi J.W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 czerwca 2020 r. nr 895/2020 w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1493/20, oddalił skargę J.W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia 16 czerwca 2020 r. nr 895/2020 w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 17 lutego 2020 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) wpłynął wniosek J.W. o sprostowanie decyzji PINB z dnia 5 kwietnia 2007 r. nr 294/07 udzielającej J.Ś. (poprzednikowi prawnemu skarżącej) pozwolenia na użytkowanie klatki schodowej przy łączniku oraz czterech wiat drewnianych wybudowanych w południowej części działki nr ew. [...], obręb [...] przy uI. [...] w K., gm. [...]. Sprostowanie to miało polegać na zastąpieniu określenia: "przedmiotowej klatki schodowej oraz czterech wiat drewnianych", wyrażeniem: "przedmiotowej klatki schodowej z łącznikiem oraz czterech wiat drewnianych". Po rozpatrzeniu powyższego wniosku PINB postanowieniem z dnia 4 marca 2020 r. działając w oparciu o art. 123 w zw. z art. 113 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej: k.p.a. odmówił sprostowania własnego rozstrzygnięcia z dnia 5 kwietnia 2007 r., we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 30 stycznia 2020 r. wydał decyzję nr 55/20 w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) dalej: p.b., nakładającą na skarżącą obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego obiektu łącznika, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.
Zażalenie na postanowienie wniosła J.W., a WINB w wyniku jego rozpatrzenia postanowieniem z dnia 16 czerwca 2020 r. nr 895/2020 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu powiatowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż na gruncie art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Przepis ten nie stwarza możliwości merytorycznej zmiany decyzji w drodze jej sprostowania. Dalej WINB stwierdził, że sprostowanie przedmiotowej decyzji sprowadza się do dodania określenia "z łącznikiem". Taka zmiana prowadzi jednak do merytorycznej oceny postępowania w przedmiocie udzielonego pozwolenia na użytkowanie zakończonego decyzją z dnia 5 kwietnia 2007 r. i wykracza poza dyspozycję art. 113 k.p.a. Organ II instancji podkreślił, że ustalenie czy ww. decyzją organ powiatowy udzielił pozwolenia na użytkowanie "przedmiotowej klatki schodowej oraz czterech wiat drewnianych", czy też "przedmiotowej klatki schodowej z łącznikiem oraz czterech wiat drewnianych" jest przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1839/19.
Skargę na postanowienie WINB wniosła J.W. domagając się jego uchylenia oraz poprzedzającego je postanowienia PINB. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 113 § 1 k.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że przepis ten nie stanowi właściwej podstawy prawnej do sprostowania oczywistego błędu oraz omyłki pisarskiej w decyzji, w sytuacji istnienia oczywistej rozbieżności pomiędzy osnową decyzji, a jej uzasadnieniem; 2) art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy polegające na zaniechaniu rozpatrzenia istoty wniosku skarżącej o sprostowanie pozwolenia na użytkowanie, którego żądanie obejmuje konieczność skorygowania oczywistego błędu oraz omyłki pisarskiej, sprowadzającego się do zastąpienia błędnego określenia, a nie do merytorycznej (jakościowej) zmiany rozstrzygnięcia zawartego w pozwoleniu; 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a. przez brak odniesienia się WINB do konkretnej argumentacji skarżącej wyłożonej w zażaleniu; 4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a przez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy i niezawieszenie postępowania wywołanego zażaleniem skarżącej w sprawie z jej wniosku o sprostowanie pozwolenia na użytkowanie.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnił, iż w art. 113 § 1 k.p.a., ustawodawca przewidział możliwość korygowania wyłącznie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, nie podając jednak ustawowej definicji tych pojęć. Pojęcie "błąd pisarski" oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, ewidentnie mylną pisownię albo widoczne nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a "błąd rachunkowy" omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. Z kolei "inne oczywiste omyłki" są to omyłki polegające na tym, że w decyzji zawarto coś, co bez wątpienia jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie lub niewłaściwy dobór słowa.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego WINB zasadnie zauważył, iż tryb sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych nie może dotyczyć błędów i omyłek istotnych, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego sprawy oraz konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Są uznał, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego słusznie odmówiły sprostowania decyzji z dnia 5 kwietnia 2007 r., w której wyraźnie udzielono J.Ś. "pozwolenia na użytkowanie klatki schodowej oraz czterech wiat drewnianych". Sąd I instancji podzielił argumentację organów nadzoru budowlanego zgodnie z która sprostowanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzez dodanie określenia "z łącznikiem" w istocie prowadziłoby do merytorycznej zmiany tej decyzji. Co istotne, na wątpliwość czego w istocie dotyczy decyzja PINB z dnia 5 kwietnia 2007 r. wskazał tut. Sąd w nieprawomocnym wyroku z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1839/19, uchylającym decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 czerwca 2019 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB. W świetle powyższego Sąd uznał, iż objęcie spornego łącznika decyzją o pozwoleniu na użytkowanie stanowiłoby istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzowałoby dopuszczalność prowadzenia postępowania naprawczego względem tego łącznika. Tymczasem w dniu 30 stycznia 2020 r. organ powiatowy nałożył na skarżącą obwiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego obiektu łącznika.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi WSA w Warszawie podniósł, iż WINB nie miał obowiązku zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, bowiem dla rozpoznawanej przez niego sprawy dotyczącej sprostowania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, której dotyczy niniejsza skarga, rozpoznanie przez NSA skargi kasacyjnej od ww. wyroku tutejszego Sądu z dnia 27 listopada 2019 r., nie stanowi zagadnienia wstępnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi w wyniku dokonania błędnej wykładni tego przepisu i uznanie, że sprostowanie pozwolenia na użytkowanie z 5 kwietnia 2007 r., polegające na zastąpieniu w jego osnowie zwrotu "przedmiotowej klatki schodowej oraz czterech wiat drewnianych" zwrotem "przedmiotowej klatki schodowej z łącznikiem oraz czterech wiat drewnianych" skutkowałoby zmianą rozstrzygnięcia co do istoty, a to wykracza poza materię art. 113 § 1 k.p.a., podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji (oraz w pouczeniu o trybie odwoławczym), bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję, skoro zatem w pozwoleniu na użytkowanie z 5 kwietnia 2007 r. "łącznik" jest kilkakrotnie wymieniany w uzasadnieniu i jedynie omyłkowo przeoczono go w osnowie (sentencji) decyzji, to istnieje możliwość sprostowania oczywistej w tym zakresie omyłki w osnowie pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., której nie można uznać za zmianę rozstrzygnięcia decyzji co do istoty, jeżeli decyzja stanowi całość (sentencja oraz uzasadnienie) i musi to być całość merytorycznie spójna;
2) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez wyjście Sądu I instancji poza granice niniejszej sprawy zakreślone skargą pani J.W., które obejmują wyłącznie sądową kontrolę postanowień organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji, wydanych w przedmiocie sprostowania pozwolenia na użytkowanie z 5 kwietnia 2007 r., czyli sprawę administracyjną o sprostowanie w znaczeniu materialnym, a nie inną sprawę: (i.) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie z. 5 kwietnia 2007 r., zakończoną nieprawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1839/19, (ii.) w przedmiocie nałożenia na skarżącą obowiązku (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b.) sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego obiektu łącznika, zakończone decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r., której ustalenia faktyczne i prawne nie mogą rzutować na kontrolę sądową postanowień wydanych w sprawie administracyjnej o sprostowanie pozwolenia na użytkowanie, co miało istotny wpływ na wynik nin. sprawy, gdyż Sąd przeniósł ustalenia oraz argumentację powołaną w ww. sprawach, na sprawę o sprostowanie, uznając, że sprostowanie pozwolenia na użytkowanie prowadziłoby w istocie do zmiany treści merytorycznej rozstrzygnięcia i z tego powodu oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a., zamiast skargę uwzględnić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;
3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wewnętrznie sprzeczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oddalającego skargę pani J.W. na postanowienie WINB z 16 czerwca 2020 r. nr 895/2020 o odmowie sprostowania pozwolenia na użytkowanie, polegające na tym, że z jednej strony Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu wyroku "Możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji (oraz w pouczeniu o trybie odwoławczym), bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję. Tryb sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych nie może dotyczyć błędów i omyłek istotnych, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego sprawy oraz konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej.", natomiast z drugiej strony, przytaczając treść art. 113 § 1 K.p.a., Sąd I instancji stwierdził jednak w dalszej części uzasadnienia wyroku, że cyt.: "Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego słusznie odmówiły sprostowania decyzji z 5 kwietnia 2007 r., w której wyraźnie udzielono J.Ś. "pozwolenia na użytkowanie klatki schodowej oraz czterech wiat drewnianych". Co prawda w uzasadnieniu ww. decyzji PINB wskazuje, że "łącznik z klatką schodową należy zaliczyć do budownictwa stałego", a także że "zarówno łącznik jak i wiaty nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa", jednakże zdaniem Sądu okoliczność ta nie stwarza podstaw do sprostowania osnowy decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Sąd podziela argumentację organów orzekających w niniejszej sprawie, zgodnie z którą sprostowanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzez dodanie określenia "z łącznikiem" w istocie prowadziłoby do merytorycznej zmiany tej decyzji.".
Skoro zatem, jak uznał Sąd sentencja decyzji oraz jej uzasadnienie stanowią całość, a w trybie przewidzianym przez art. 113 § 1 k.p.a. możliwie jest sprostowanie sentencji i uzasadnienia decyzji, to w sytuacji, gdy sentencja decyzji pozwolenia na użytkowanie z 5 kwietnia 2007 r. nie odpowiada w pełnym zakresie uzasadnieniu (w sentencji decyzji organ nie wymienia "łącznika", zaś w uzasadnieniu decyzji "łącznik" jest już wymieniany kilkakrotnie, co Sąd cytuje sam w motywach wyroku (sic!), istnieje wystarczająca podstawa do sprostowania sentencji decyzji o "łącznik" omawiany w uzasadnieniu. Takie sprostowanie pozwolenia na użytkowanie nie zmienia merytorycznie rozstrzygnięcia, które powinno pozostawać spójne, jeżeli stanowi jedną całość z uzasadnieniem, ani tym bardziej me stanowi ono dodania do Pozwolenia na użytkowanie nowego obiektu (budowlanego), jak błędnie uzasadnia Sąd, gdyż obiekt ten, po pierwsze, nie jest nowy, po drugie zaś, jest on wymieniany wprost w uzasadnieniu pozwolenia na użytkowanie, więc nie wymaga dodania do decyzji, lecz jedynie doprecyzowania sentencji decyzji w tym zakresie. Jak wynika z powyższego zarzutu, omówione uchybienie Sądu w zakresie wadliwej konstrukcji uzasadnienia zaskarżonego wyroku w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik tej sprawy, ponieważ, mimo prawidłowo powołanej podstawy prawnej tj. art. 113 § 1 k.p.a., odniesionej do niespornych okoliczności faktycznych, Sąd uznał - wbrew elementarnym zasadom logiki - że ta podstawa prawna nie może mieć zastosowania w stanie faktycznym, który wprawdzie me ulega wątpliwości (Sąd sam przyznaje, że "łącznik" w uzasadnieniu decyzji istnieje), lecz mimo to, nie wiedzieć czemu, nie dostrzega przesłanki do doprecyzowania sentencji decyzji co do "łącznika", a to czyni motywy wyroku przedstawione w jego pisemnym uzasadnieniu, w przybliżonej części, niejasnymi dla skarżącej. Z motywów tych zdaje się wynikać, że art. 113 § 1 k.p.a. można by zastosować w stanie niniejszej sprawy, gdyż "łącznik" jest w uzasadnieniu decyzji, lecz art. 113 § 1 k.p.a. nie można zastosować w stanie niniejszej sprawy ze względu na to, że "łącznika" nie ma w sentencji decyzji (po to skarżąca wniosła o sprostowanie decyzji).
Mając powyższe na względzie, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, poprzez uchylenie postanowienia WINB i PINB oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o rozpoznanie skargi na rozprawie.
W piśmie z 25 października 2023 r. strona przedstawiła nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Omyłki te mogą powstać wskutek błędnego wpisania jakiegoś słowa lub słów, ich pominięcia czy poprzez wyraźne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie danego wyrazu bądź cyfry. Jedną z przesłanek dopuszczalności zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. jest oczywistość stwierdzonego błędu czy omyłki. Jeżeli dana kwestia budzi wątpliwości, a do stwierdzenia, czy doszło do popełnienia omyłki, wymagana jest głębsza analiza akt postępowania, automatycznie będzie to wykluczać oczywistość takiej omyłki.
Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Sprostowanie nie może także prowadzić do zmiany merytorycznej samego orzeczenia.
W przedmiotowej sprawie skarżąca kasacyjnie uważa, że z powodu omyłki w sentencji decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie, pominięto jeden z obiektów budowlanych tj. łącznik, o którym z kolei mowa jest w uzasadnieniu tej decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprawidłowości tej nie można uznać za oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 k.p.a., albowiem dla jednoznacznego stwierdzenia co było przedmiotem decyzji, której sprostowania domaga się strona, niezbędna jest analiza przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, nie jest wystarczające samo zestawienie treści sentencji decyzji z jej uzasadnieniem. Ustawodawca uregulował tryb usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu lub braku użycia słowa, wbrew zamierzeniom organu administracji publicznej. Wymóg ten jest spełniony, gdy treść decyzji wskazuje na wyrażenie poglądu jednoznacznie odmiennego od zamysłu organu. Takim uchybieniem jest w szczególności błąd pisarski, czyli nieprawidłowy dobór słów, przy czym wada taka powinna mieć charakter techniczny i nie oddziaływać istotnie na wydane rozstrzygnięcie, ponieważ orzeczenie rektyfikacyjne nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o merytorycznym charakterze, czy też ponownego merytorycznego odmiennego rozpoznania sprawy. Inaczej mówiąc sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, odnoszące się do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego sprawy, jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej.
Dokonanie sprostowania decyzji administracyjnej w żądanym zakresie prowadziłoby do ponownego określenia przedmiotu rozstrzygnięcia i ustalenia okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez jej merytorycznego rozpoznania, co w świetle art. 113 § 1 k.p.a. uznać należy za niedopuszczalne.
W konsekwencji powyższego uznać należało, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. nie był zasadny.
Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia przez Sąd wojewódzki art. 134 § 1 p.p.s.a. O naruszeniu normy art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Z taką jednak sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Fakt, że Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że kwestia wątpliwości co treści decyzji administracyjnej, której sprostowania domagała się strona, była przedmiotem rozważań w toku innego postępowania, nie świadczy o tym, że sąd ten przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy przekroczył granice jej rozpoznania. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Przy czym sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd wojewódzki nie wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). W rozpoznawanej sprawie wyrok Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz poddaje się kontroli instancyjnej.
Odnosząc się do podnoszonych przez stronę skarżącą kwestii w uzupełnieniu podstaw kasacyjnych należy zauważyć, że Sąd wojewódzki rozstrzygał w oparciu o stan prawny oraz stan faktyczny z dnia wydania zaskarżonej decyzji, stąd nie mógł wziąć pod uwagę okoliczności, na które powołuje się strona, a które miały miejsce już po wydaniu zaskarżonej decyzji, jak również zaskarżonego wyroku. Nie wpływa na powyższą ocenę również późniejsze wydanie przez GINB przedłożonej do akt decyzji, bowiem wbrew twierdzeniom skarżącej nie potwierdza ona, że istniała podstawa do sprostowania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie z 2007 r., gdyż organ dokonuje w niej wykładni treści decyzji w oparciu o dokumentacje przeprowadzonego postępowania Także Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku nie przesądził, że doszło do omyłki w sentencji decyzji, a jedynie potwierdził, że istnieje rozbieżność pomiędzy sentencją oraz uzasadnieniem decyzji co do przedmiotu postępowania, wskazując na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii w ramach postępowania nieważnościowego, co zarazem potwierdza, że nie było możliwe jej sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a.
W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.