II OSK 906/07

II OSK 906/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Jerzy Bujko /sprawozdawca/
Zofia Flasińska
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 812/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-01-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
art. 18  ust. 5  lit. 4
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Jerzy Bujko /spr./ Sędzia NSA Zofia Flasińska Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 812/06 w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. L. wniesioną na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...], którą cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń sportową. Wyrok ten S. L. zaskarżył skargą kasacyjną, sporządzoną przez adw. G. B. Do jego wydania doszło w następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia S. L. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Powodem wszczęcia postępowania było uzyskanie informacji o utracie w dniu [...] listopada 2005 r. przez ww. broni palnej sportowej centralnego zapłonu marki [...]. Z protokołu przesłuchania, jak i oświadczenia złożonego przez skarżącego wynikało, że skarżący po zakończeniu zawodów sportowych pozostawił dwie jednostki broni na tylnym siedzeniu samochodu zaparkowanego na parkingu strzelnicy, po czym udał się na dalsze uroczystości. Po powrocie do samochodu stwierdził brak ww. pistoletu. Po dokonaniu przeszukania samochodu, terenu parkingu i strzelnicy broni nie odnaleziono.
W konsekwencji powyższego organ I instancji działając w oparciu o art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] cofnął S. L. posiadane przez niego pozwolenie na broń palną sportową otrzymaną w celu sportowym, w ilości trzech sztuk.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż skarżący pozostawiając broń w samochodzie w miejscu widocznym nie dopełnił wymogu sprawowania nieprzerwanej kontroli nad bronią oraz nie dopełnił staranności w przedsięwzięciach zabezpieczających broń przed utratą i dostępem do niej osób trzecich. Powyższe zachowanie skarżącego w pełni uzasadnia konieczność cofnięcia mu pozwolenia na broń sportową.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał szczegółowo okoliczności, w których doszło do utraty przedmiotowej broni. Stwierdził, iż w jego odczuciu dopełnił wszystkich ciążących na nim obowiązków, wynikających z ustawy o broni i amunicji. Ponadto zaznaczył, iż pozwolenie na broń posiada od 8 lat i przez ten okres organ I instancji nie miał do niego żadnych zastrzeżeń. Do odwołania skarżący dołączył postanowienie Prokuratury Rejonowej w R. o umorzeniu postępowania w sprawie kradzieży broni z powodu niewykrycia sprawcy przestępstwa oraz rekomendację władz klubowych, z której wynika, że skarżący będąc od 15 lat członkiem klubu sportowego wykazywał się wzorową postawą dotyczącą etyki strzelectwa sportowego oraz wielką odpowiedzialnością i dyscypliną jako zawodnik posiadający własną broń.
Decyzją z dnia [...], nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż od posiadacza broni wymaga się poszanowania porządku prawnego oraz przestrzegania przepisów prawa, z których jednoznacznie wynika, w jaki sposób należy nosić broń i jakie są warunki jej przechowywania (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, Dz.U. Nr 27, poz. 343 oraz art. 32 ustawy o broni i amunicji). Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów skarżącego organ wskazał, iż w jego ocenie nie dają one podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez skarżącego okoliczności, iż nie mógł on po zawodach przechować broni w inny sposób, niż to miało miejsce w zaistniałym stanie faktycznym, zdaniem organu nie usprawiedliwiają strony. Jedną jednostkę broni skarżący zdeponował u pracownika LOK, a więc nie było żadnych racjonalnych powodów, dla których i pozostałe nie mogły pozostać pod opieką tej osoby. To, że w danej chwili skarżący nie mógł znaleźć wskazanej wyżej osoby nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że dołożył on wszelkiej staranności w zabezpieczeniu broni, szczególnie w sytuacji, gdy nastąpiło zamieszanie związane z zakończeniem zawodów, które nie były imprezą zamkniętą, niedostępną dla osób postronnych. Pozostawienie broni w samochodzie, w miejscu niestrzeżonym, nie stanowiło prawidłowego zabezpieczenia. Odnosząc się do załączonego do odwołania postanowienia dotyczącego umorzenia dochodzenia w sprawie kradzieży oraz opinii wystawionej przez władze klubu "[...]" organ nie podzielił stanowiska skarżącego i uznał, iż umorzenie postępowania oraz wystawiona przez władze klubu opinia o skarżącym nie mogą świadczyć o tym, że strona dochowała szczególnej staranności w zabezpieczeniu broni po zawodach. Powołując się na niefrasobliwość skarżącego polegającą na pozostawieniu broni w samochodzie i udaniu się na poczęstunek organ stwierdził, iż w interesie publicznym nie leży zachowanie skarżącemu prawa do posiadania broni, skoro swoim postępowaniem spowodował, iż znalazła się ona w rękach przestępcy lub przestępców. Z powyższych względów organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, skarżący zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] naruszenie art. 7, art. 9, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 § Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 18 i art. 32 ustawy o broni i amunicji, wnosząc jednocześnie o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przemawiające za bezwzględnym cofnięciem pozwolenia na broń. W ocenie strony właściwy organ Policji może jedynie fakultatywnie – jeśli uzna to za stosowne – cofnąć pozwolenie na broń osobie, która naruszyła zasady, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wskazał, iż nie miał możliwości zabezpieczenia broni przed kradzieżą w lepszy sposób, niż tego dokonał i że taka jest powszechna praktyka w czasie zawodów. Stwierdził, że nie można mu przypisać jakiejkolwiek winy czy rażącego niedbalstwa uzasadniającego cofnięcie pozwolenia na broń.
Wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego skarga S. L. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.
Szczegółowe warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), będące aktem wykonawczym wydanym na podstawie art. 32 wyżej cyt. ustawy.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym pozostaje, iż w dniu [...] listopada 2005 r., po zakończeniu zawodów sportowych z wykorzystaniem broni palnej sportowej skarżący, S. L. pozostawił na tylnym siedzeniu samochodu należącego do kolegi, zaparkowanego na parkingu strzelnicy dwie jednostki broni palnej sportowej, po czym udał się na uroczystości związane z wręczeniem nagród oraz organizowanym poczęstunkiem. Po powrocie do samochodu stwierdził brak pistoletu marki [...]. Przepis § 5 wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, stanowi, że osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, obowiązane są przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane.
Oceniając zachowanie skarżącego przez pryzmat przywołanych powyżej przepisu prawa Sąd uznał, iż skarżący pozostawiając broń w samochodzie nie wykazał się starannością w przedsięwzięciach zabezpieczających broń przed jej utratą i dostępem do niej osób trzecich. Nie dopełnił również wymogu sprawowania nieprzerwanej kontroli nad bronią. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, iż przedstawiane przez skarżącego argumenty, m.in. fakt umieszczenia broni w metalowych skrzynkach pomiędzy siedzeniami, niemożność przechowania broni w miejscu zorganizowanym w tym celu przez władze klubu, czy też pozbawienie skarżącego możliwości realizacji życiowej pasji, jaką jest uczestniczenie w zawodach sportowych z użyciem broni palnej sportowej, nie mogą stanowić podstawy zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu brak szczególnej staranności w zabezpieczeniu broni po zawodach w sposób wystarczający wyczerpuje przesłanki cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł też w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym żadnych naruszeń przepisów proceduralnych, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji.
Wymieniony wyrok S. L. zaskarżył skargą kasacyjną. Zarzucił mu:
1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 134 § 1, przez oparcie wyroku wyłącznie na orzeczeniach organów administracyjnych;
2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z § 5 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji poprzez uznanie, że zachowanie skarżącego wyczerpało znamiona uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń, gdy w rzeczywistości dopełnił on wszelkich niezbędnych wymogów koniecznych do prawidłowego zabezpieczenia broni przed dostępem osób niepowołanych.
Na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o:
– uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadniając te zarzuty skarżący stwierdził, iż stan faktyczny sprawy jest bezsporny, lecz Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał jego wadliwej oceny prawnej ustalając, iż nie zabezpieczył on należycie broni przed kradzieżą. Sąd nie wskazał przy tym jaki sposób przechowania broni byłby właściwy. Z braku innych możliwości skarżący pozostawił ją w zamkniętym samochodzie stojącym na parkingu nieopodal miejsca zawodów. Wskazany w § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przechowania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji sposób przechowywania broni w metalowej kasecie lub szafie albo sejfie nie może dotyczyć broni sportowej używanej w czasie zawodów sportowych. Skarżący stwierdził też, że brak pozwolenia na posiadanie własnej broni uniemożliwi mu realizowanie swojej pasji w postaci strzelectwa sportowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Ze względu na szczególny rodzaj przedmiotu, jakim jest broń i niebezpieczeństwo wiążące się z dostaniem się jej w niepowołane ręce, przepisy art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343) nakładają na posiadacza broni obowiązek przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Naruszenie przez osobę posiadającą broń jej zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania może spowodować cofnięcie przez właściwy organ Policji pozwolenia na broń (art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji). Przepisy nie regulują wprawdzie, jak posiadacz indywidualnej broni sportowej powinien zabezpieczać ją w czasie zawodów sportowych i po takich zawodach, lecz musi to niewątpliwie być taki sposób, który rzeczywiście uniemożliwia osobom postronnym wejście w jej posiadanie. Warunku tego nie spełnia pozostawienie broni nawet w zamkniętym samochodzie ustawionym na publicznym parkingu, bez stałego dozorowania tego samochodu, w sytuacji gdy znajduje się tam nieznana liczba niezidentyfikowanych osób. Wprawdzie przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3 kwietnia 2000 r. nie określają sposobu zabezpieczenia broni we wszystkich możliwych sytuacjach, lecz w § 5 i 6 dają wskazówki jakie zabezpieczenia broni przed dostępem osób trzecich jest właściwe. Wynika z nich, że broń przechowywania w zamykanym mieszkaniu nie może być pozostawiona gdziekolwiek, lecz powinna być zamknięta w metalowej kasecie lub szafie albo sejfie, posiadających atestowany zamek. W takiej sytuacji pozostawienie broni w samochodzie, w widocznym miejscu, bez stałego pilnowania tego samochodu, nie może być uznane za spełnienie wymogu z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.
Skarżący podniósł, iż w zaistniałej sytuacji nie miał możliwości innego sposobu zabezpieczenia broni, niż pozostawienie jej w samochodzie. Jest to sprzeczne z faktem, iż inną sztukę broni pozostawił w pomieszczeniu pracownika LOK-u. Ponadto, gdy nie było możliwości należytego jej zabezpieczenia, powinien broń posiadać przy sobie albo zrezygnować z udziału w poczęstunku, który miał miejsce po ogłoszeniu wyników sportowych. W każdym razie pozostawienie broni w samochodzie na publicznym parkingu świadczy o niespełnieniu wymogu zabezpieczenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Skarga kasacyjna nietrafnie powołuje się więc na naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię tego przepisu, gdyż zarówno organy prowadzące niniejszą sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w treści zaskarżonego wyroku dokonały prawidłowej wykładni i należytego zastosowania tego przepisu.
Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. "przez oparcie wyroku wyłącznie na orzeczeniach organów administracyjnych". Zarzut ten nie został uzasadniony w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie z jej treści wynika, że skarżący nie kwestionuje prawidłowości ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, lecz tylko jego prawną kwalifikację. Kwalifikacja taka, jak wskazano wyżej, nie budzi jednak uzasadnionych zastrzeżeń. Zarzut skargi kasacyjnej należy więc uznać za całkowicie gołosłowny.
Dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.