II OSK 903/20

II OSK 903/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Jan Szuma
Robert Sawuła /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Kr 113/19 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-11-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zychora po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. i C. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 113/19 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 grudnia 2018 r. znak WI-I.7840.11.56.2018.JL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od P. M. na rzecz J. G. i C. G. solidarnie kwotę 644 (sześćset czterdzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 listopada 2019 r., II SA/Kr 113/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 4 grudnia 2018 r., znak: WI-I.7840.11.56.2018.JL, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 22 sierpnia 2018 r. (BGN.6740.SN.177.2018) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202; uPb) Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.G. (inwestor) pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku usługowo-handlowego "IU" w zakresie pokrycia dachu części parterowej zlokalizowanego na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] oraz budowę budynku usługowo-handlowego "U" wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, zewnętrzną instalacją elektryczną, a także budową dojść, dojazdów na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] przy ul. [...], gm. [...].
W wyroku zrekapitulowano argumentację organu powiatowego, który podał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego. Projekt budowlany sporządzony został zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 34 ust. 3 uPb; jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr XLII/600/14 Rady Miejskiej w [...] z 27 czerwca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wschodniej części dzielnicy Zagrody w [...] (dalej MPZP) oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Inwestycja została zlokalizowana w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (3MU1). Wyjaśniono, że działka ewidencyjna [...] położona w [...] wchodziła w zakres działki budowlanej inwestycji pn. budowa budynku usługowo-handlowego wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz wewnętrznym układem drogowym i miejscami postojowymi na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] w [...], na którą inwestor uzyskał prawomocną decyzję z 30 maja 2016 r., zmienioną decyzją Starosty [...] z 6 lutego 2017 r., znak: BGN.6740.4.SN.150.2016. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że działka nr ew. [...] stanowiła wymaganą obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego minimalną powierzchnię biologicznie czynną dla zatwierdzonego powyższymi decyzjami zamierzenia inwestycyjnego. Starosta podał, że planowana inwestycja nie narusza interesu osób trzecich; projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, inwestycja spełnia warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej i nie powoduje zacieniania i przesłaniania budynków sąsiednich, a wody opadowe odprowadzone zostaną na własny teren nieutwardzony. Zapewniono możliwość przeprowadzenia sprawnej ewakuacji osób poziomymi drogami ewakuacyjnymi o odpowiedniej szerokości i długości. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Powyższa inwestycja nie wymaga prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Dalej w wyroku II SA/Kr 113/19 przywołano, że od powyższej decyzji odwołanie złożył P.M., wskazując na sprzeczność decyzji z MPZP.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że powołaną na wstępie decyzją z 4 grudnia 2018 r. (WI-I.7840.11.56.2018.JL), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096; K.p.a.) oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 uPb, Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że nie posiada podstaw prawnych, by kwestionować ilość miejsc postojowych zrealizowanych na postawie innej decyzji, wydanej dla budynku IU, tym bardziej, że przedmiotem zaskarżonego pozwolenia na budowę nie jest zmiana projektu zagospodarowania terenu, lecz jedynie przebudowa dachu w części parterowej tego budynku. Kontroli podlega tylko ilość miejsc parkingowych przeznaczonych do obsługi projektowanego budynku U. Plan miejscowy przewiduje dla obiektów usługowych zaprojektowanie 2 miejsc postojowych na 100 m² powierzchni użytkowej budynku. Ponieważ projekt przewiduje budowę lokalu usługowego o pow. 98,70 m², zaprojektowane zostały dwa miejsca postojowe, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej. Dalej Wojewoda podniósł, że w przedmiotowej sprawie dwa miejsca postojowe zaprojektowane zostały w odległości ok. 12 m od ściany budynku położonego na działce nr [...] i ponad 10 m od budynku na działce nr [...] oraz w odległości 4,24 m od granicy z działką nr [...] i 6,18 m od granicy z działką nr [...]. Wobec powyższego przepisy w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały zachowane. Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami MPZP.
Wyrokując w sprawie II SA/Kr 113/19 kolejno wskazano, że na powyższą decyzję Wojewody P.M. złożył skargę do WSA w Krakowie.
Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie udzielono pozwolenia na budowę "dla kolejnej inwestycji, drugi raz w tym samym miejscu". Zarzucił, że decyzją z 30 maja 2016 r. inwestor uzyskał pozwolenie na budowę dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku usługowo-handlowego wraz z instalacjami oraz wewnętrznym układem drogowym i miejscami postojowymi na dz. nr [...], [...], [...], [...] w [...]". Działka nr [...] nie była objęta wnioskiem, nowy wniosek o pozwolenie na budowę przewiduje przebudowę zrealizowanego już budynku usługowo-handlowego i budowę nowego budynku obejmując swoim zakresem działki: [...], [...], [...], [...] (nowa działka), [...]. Wniosek nie dotyczy zmiany zagospodarowania terenu, ale budowy na tym samym terenie (dz. nr [...]) nowego obiektu budowlanego (w miejscu parkingu).Według strony skarżącej nowa inwestycja zmienia wartości podane w opisie projektu zagospodarowania terenu, dla którego zostało już wydane pozwolenie na budowę budynku usługowo-handlowego 30 maja 2016 r. Powyższe czyni zrealizowaną już inwestycję niezgodną z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał, że działka nr [...] nie była wymieniona w decyzji z 30 maja 2016 r., w decyzji o pozwoleniu na przebudowę z 22 sierpnia 2018 r. została już ujęta. Z kolei działka nr [...] w obydwu decyzjach o pozwoleniu na budowę jest wymieniona. Raz stanowi teren miejsc postojowych, raz obszar budowy nowego budynku usługowo-handlowego. Dodał, że inwestor, który uzyskał prawomocność decyzji o pozwoleniu na budowę 22 sierpnia 2018 r. rozpoczął roboty budowlane, wykorzystując dla parkowania swoich samochodów z materiałami budowlanymi również dz. nr [...], przez co utrudnia wjazd właścicielom [...].
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę uwzględnił.
W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący rozliczenia miejsc postojowych. Sąd ten wskazał, że do skargi dołączona została kopia projektu zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego (IU) z układem drogowym i miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...] i [...]. Z jej treści wynika, że wówczas inwestor terenem inwestycji objął działkę nr [...] planując urządzenie na niej 11 miejsc postojowych. Działka ta objęta jest również granicami terenu obecnie projektowanej inwestycji, z tym, że jej zagospodarowanie ma wyglądać zupełnie odmiennie: to właśnie na niej ma być zlokalizowany nowo powstający obiekt kubaturowy. W ocenie sądu a quo jest oczywiste, że realizacja tego obiektu wiązać musi się z likwidacją miejsc postojowych urządzonych dla obiektu IU. Wskazany przez inwestora obecnie teren inwestycji tym tylko różni się od wskazanego poprzednio, że obejmuje także działkę [...], na której zresztą nie zaprojektowano żadnego zagospodarowania. Jest wielce prawdopodobne, że takie "powiększenie terenu" miało służyć wykazaniu zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego li tylko w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. W tym też zakresie organ przeprowadził kontrolę projektu wyliczając w/w wskaźnik dla całego terenu inwestycji objętego wnioskiem, uwzględniając powierzchnię zabudowy także budynku IU i towarzyszące utwardzenia terenu, odmówił jednak kontroli projektu zagospodarowania całego terenu inwestycji pod względem liczby miejsc parkingowych. W konsekwencji organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie, czy ostateczna liczba miejsc postojowych w porównaniu z zapotrzebowaniem dla obu obiektów (i istniejącego, i projektowanego) zgodna jest z wymaganiami planu miejscowego. Zdaniem sądu wojewódzkiego z obowiązku wyjaśnienia i ustalenia tej kwestii organ nie mógł być zwolniony.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli J.G. i C.G. – zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. naruszenie przepisów postępowania, których to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 1 i 2 Ppsa w zw. z art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 3 K.p.a. – polegające na uwzględnieniu skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w wyniku nieprawidłowego przyjęcia, iż organy administracyjne wydając w/w decyzje nie wyjaśniły sprawy, bowiem nie dokonały kontroli projektu zagospodarowania terenu inwestycji pod kątem ilości miejsc parkingowych, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz uzasadnień decyzji I i II instancji (niekwestionowanych w zakresie ich treści przez WSA) wynika jasno, że organy prowadząc postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dokonały weryfikacji projektu budowlanego zamierzenia budowlanego pod kątem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym pod kątem ilości miejsc parkingowych przypisanych do zamierzenia budowlanego, jak i pod kątem powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do wszystkich działek, na których inwestycja była realizowana, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach obu decyzji i wynika z materiału dowodowego, które to naruszenie przepisów postępowania następnie doprowadziło WSA do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jako wadliwe powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego;
2. art. 1 i 2 Ppsa w zw. z art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7, 77, 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 uPb – polegające na uwzględnieniu skargi i uchyleniu decyzji I i II instancji na skutek nieprawidłowego przyjęcia, że organy administracji pominęły okoliczność zajęcia działki nr [...] pod nowo projektowany budynek w sytuacji, gdy działka ta w decyzji administracyjnej z 30 maja 2016 r. miała stanowić miejsce usytuowania miejsc postojowych i nie dokonały "rozliczenia miejsc postojowych" zamierzenia budowlanego, podczas gdy w decyzjach obu instancji kwestia ta została wyjaśniona, poprzez wskazanie, iż zagadnienie usytuowania miejsc postojowych stanowi przedmiot ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej o zatwierdzeniu projektu budowlanego z 30 maja 2016 r., nr 570.2016, zmienionej następnie decyzją Starosty [...] z 6 lutego 2017 r., nr 11.2017, znak: BGN.6740,SN.150.2016, i ta ostatnia decyzja dotyczy zmiany umiejscowienia miejsc postojowych z działki nr [...] na: [...] i jako taka nie może podlegać weryfikacji w niniejszym postępowaniu (ewentualnie w postępowaniu wznowieniowym), co bezpodstawnie sąd pominął, mimo wyjaśnień organów w tej materii oraz materiału dowodowego i za podstawę wyroku błędnie przyjął wyłącznie kwestie zgodności zamierzenia budowlanego z decyzją z 30 maja 2016 r., które to naruszenie przepisów postępowania następnie doprowadziło WSA do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jako wadliwe powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego;
3. art. 1 i 2 Ppsa w zw. z art. 3 § 1 Ppsa, art. 134 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 3 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb, polegające na uwzględnieniu skargi i uchyleniu decyzji organów I i II instancji wskutek nieprawidłowego przyjęcia, że organy administracji naruszyły przepisy postępowania dotyczące obowiązku należytego wyjaśnienia i kontroli projektu pod względem przewidzianej liczby miejsc parkingowych, podczas gdy z treści obu decyzji wynika, że organy dokonały weryfikacji projektu pod kątem zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych zawartych we wniosku z MPZP, przy czym kwestie miejsc postojowych pominęły, bowiem weryfikacja tej kwestii miała już miejsce w decyzjach administracyjnych, które pozostają w obrocie jako ważne, prawomocne i wykonalne, zaś organy nie mają prawa ingerencji w ich wykonywanie czy też treść w kontrolowanym postępowaniu (chodzi o decyzje wskazane w pkt 2 powyżej), zaś przedmiotowa sprawa dotyczy budowy budynku na działce, na której zgodnie z decyzją z 2 lutego 2017 r. nie przewidziano miejsc postojowych oraz przebudowy dachu budynku lU, co sąd bez podstawy faktycznej i prawnej pominął;
4. art. 1 i 2 oraz art. 3 § 1 Ppsa poprzez wadliwe wykonanie obowiązku kontroli działalności administracji publicznej, co wyraża się w wydaniu orzeczenia niezgodnego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i sprzecznym z treścią prawomocnych i ostatecznych decyzji administracyjnych;
5. art. 141 § 4 Ppsa poprzez przyjęcie za podstawę orzeczenia błędnego stanu faktycznego, który WSA w Krakowie ustalił w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego sąd uznał, że organ winien podejmować ustalenia w zakresie miejsc postojowych, skoro kwestia miejsc postojowych stanowi treść decyzji administracyjnej wydanej w dniu 2 lutego 2017 r. przez Starostę [...] (BGN.6740.4.SN.150.2016) - ostatecznej i niezaskarżonej;
6. art. 134 § 1 Ppsa oraz art. 141 § 4 Ppsa oraz 145 § 1 pkt. 1 lit. c) Ppsa poprzez: nieprawidłowe ustalenie, że realizacja obiektu budowlanego objętego wnioskiem o wydanie decyzji pozwolenia na budowę musi wiązać się z likwidacją miejsc postojowych "zaprojektowanych na działce [...]", podczas gdy decyzją z 2 lutego 2017 r. Starosta [...] zmienił decyzję z 30 czerwca 2016 r., która zatwierdzała miejsca postojowe na działce [...] i zatwierdził umiejscowienie miejsc parkingowych na działce [...], dlatego też budowa nowego budynku "U" na działce [...] wiąże się wyłącznie z likwidacją powierzchni biologicznie czynnej, którą to powierzchnię następnie dodano poprzez przebudowę dachu budynku lU, co wynika z akt sprawy, a przede wszystkim z treści decyzji nr 11.2017, znak: BGN.6740.4.SN.150.2016, z 2 lutego 2017 r. Starosty [...], co sąd bezpodstawnie pominął, czyniąc ustalenia w sprawie nieprawidłowe i wydając w konsekwencji wyrok bez podstawy faktycznej i prawnej.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnoszą o: o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania według spisu kosztów przedłożonego przed zamknięciem rozprawy, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych - w wysokości trzykrotności stawki minimalnej;
ewentualnie: o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Nadto, na zasadzie art. 176 § 2 Ppsa wnoszą o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Krakowie ustalił nieprawidłowo, iż realizacja obiektu budowlanego objętego wnioskiem o wydanie decyzji pozwolenia na budowę musi wiązać się z likwidacją miejsc postojowych "zaprojektowanych na działce [...]", podczas gdy – jak już wielokrotnie podnoszono w niniejszej skardze kasacyjnej – decyzją z 2 lutego 2017 r. Starosta [...] zmienił decyzję z 30 czerwca 2016 r. (która zatwierdzała miejsca postojowe na działce [...]) i zatwierdził umiejscowienie miejsc parkingowych na działce [...], dlatego też budowa nowego budynku "U" na działce [...] wiąże się wyłącznie z likwidacją powierzchni biologicznie czynnej, którą "przeniesiono" na dach budynku lU poprzez jego przebudowę.
WSA w Krakowie nie odniósł się do kwestii istniejącej decyzji administracyjnej obejmującej rozstrzygnięcie dot. miejsc postojowych na działkach [...], [...], [...] i [...]. Wskazał na brak kontroli projektu zagospodarowania terenu i konieczność weryfikacji miejsc postojowych, bazując na założeniu, że te miały być wykonane na działce [...]. W sytuacji, gdy kwestia miejsc postojowych jest zatwierdzona inna decyzją administracyjną, nie sposób ustalić w oparciu o wyrok i jego uzasadnienie, co organy administracji mają uczynić w ewentualnym ponownym postępowaniu w sprawie.
Podczas rozprawy on-line pełnomocnicy skarżących kasacyjnie wnosili jak w skardze kasacyjnej, wyjaśniając poza tym znaczenie użytych w środku odwoławczym skrótów na oznaczenie określonych ustaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skarga kasacyjna została oparta na częściowo uzasadnionych podstawach.
A. Sąd pierwszej instancji zasadniczo uwzględnił skargę tylko z jednego powodu, uznając bowiem że doszło do naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 3 K.p.a., skoro nie zostało wyjaśniona kwestia prawidłowości "rozliczenia miejsc postojowych", a w konsekwencji uznano, że skargę należało uwzględnić na podstawie art. 145 § 1 pkt "1c" (oczywista omyłka, prawidłowo należało wskazać na "pkt 1 lit. c" – uwaga Sądu) w zw. z art. 135 Ppsa. Sąd wojewódzki przytoczył, że do skargi dołączona została kopia projektu zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego (IU) z układem drogowym i miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...] i [...], by następnie zawrzeć stwierdzenie: "Z jej treści wynika, że wówczas inwestor terenem inwestycji objął działkę nr [...] planując urządzenie na niej 11 miejsc postojowych. Działka ta objęta jest również granicami terenu obecnie projektowanej inwestycji, z tym, że jej zagospodarowanie ma wyglądać zupełnie odmiennie: to właśnie na niej ma być zlokalizowany nowo powstający obiekt kubaturowy. Jest oczywiste, że realizacja tego obiektu wiązać musi się z likwidacją miejsc postojowych urządzonych dla obiektu IU. Wskazany przez inwestora obecnie teren inwestycji tym tylko różni się od wskazanego poprzednio, że obejmuje także działkę [...], na której zresztą nie zaprojektowano żadnego zagospodarowania. Jest wielce prawdopodobne, że takie "powiększenie terenu" miało służyć wykazaniu zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego li tylko w zakresie powierzchni biologicznie czynnej.". Z przytoczonego sformułowania wyroku odnoszącego się do kopii projektu załączonego do skargi wynika, że sąd pierwszej instancji miał na myśli projekt zatwierdzony decyzją Starosty [...] z 30 maja 2016 r., a następnie wypowiadając się w aspekcie zagospodarowania działki nr [...] objętej inwestycją dla której organ I instancji wydał decyzję 22 sierpnia 2018 r., sąd a quo uznał, że organ odmówił jednak kontroli projektu zagospodarowania całego terenu inwestycji pod względem liczby miejsc parkingowych, w konsekwencji organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie, czy ostateczna liczba miejsc postojowych w porównaniu z zapotrzebowaniem dla obu obiektów (i istniejącego, i projektowanego) zgodna jest z wymaganiami planu miejscowego. Rzecz w tym, że trafnie skarżący kasacyjnie wskazują, iż sąd pierwszej instancji wypowiadając się w tej kwestii nie dostrzegł, że decyzja Starosty [...] z 30 maja 2016 r. została zmieniona decyzją tegoż organu decyzją z 6 lutego 2017 r., a ta ostatnia decyzja dotyczy zmiany umiejscowienia miejsc postojowych. Trafnie przeto skarżący kasacyjnie podnoszą, że sąd pierwszej instancji wadliwie za podstawę swego wyrokowania przyjął stan zainwestowania działek inwestycyjnych, objętych zaskarżoną decyzją, jaki wynika wyłącznie z decyzji Starosty [...] z 30 maja 2016 r., nie uwzględniając decyzji zmieniającej tegoż organu z 6 lutego 2017 r.
B. Tym samym skuteczne są zarzuty kasacyjne odnośnie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 3 K.p.a., art. 134 § 1 Ppsa.
C. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w zakresie, w jakim zarzuca się sądowi wojewódzkiemu przyjęcie błędnego stanu faktycznego sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia cyt. przepisu, regulującego wymogi uzasadnienia wyroku nie można skutecznie zwalczać oceny faktów przyjętych przez sąd administracyjny. Temu służą zarzuty odnoszące się do innych przepisów prawa.
D. WSA w Krakowie raz jeszcze rozpozna wniesioną skargę, uwzględniając prawidłowo stan faktyczny sprawy, w którym funkcjonuje decyzja Starosty [...] z 6 lutego 2017 r.
E. Z powyższych przyczyn i działając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku.
F. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 203 pkt 2 Ppsa.