II OSK 896/05

II OSK 896/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-06-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 48/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-12-13
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Andrzej Gliniecki Sędziowie Krystyna Borkowska (spr.) Małgorzata Stahl Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 48/04 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt VI SA/Wa 48/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2003 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 w związku z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego cofnięto J. A. pozwolenie na broń myśliwską. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż zgodnie z brzmieniem art. 18 ust. 2 powołanej ustawy właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w L. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. o skreśleniu zainteresowanego z listy członków. W związku z powyższym organ uznał, że ustały okoliczności faktyczne uzasadniające posiadanie przez zainteresowanego pozwolenia na broń myśliwską.
Po rozpoznaniu odwołania J. A. od decyzji organu I instancji, Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze do sądu J. A. zarzucił organom orzekającym w sprawie naruszenie art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego organy Policji nie przeprowadziły kompletnego postępowania wyjaśniającego oraz nie zapewniły stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podniósł, iż stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Skreślenie skarżącego z listy członków Polskiego Związku Łowieckiego, wobec niezapłacenia zaległych składek, uzasadnia wydanie decyzji o cofnięciu stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Organów Policji co do zasady nie interesują powody tego wykluczenia – zwłaszcza jeżeli mają charakter wewnątrzorganizacyjny. Nie są one też uprawnione ani zobowiązane do badania przyczyn wykluczenia. Z tego punktu widzenia zarzut skarżącego, że decyzja organu I instancji stała się bezprzedmiotowa z powodu zapłacenia zaległych składek członkowskich, jest w całości bezzasadny. Kwestia składek członkowskich jest bowiem w całości sprawą wewnątrzorganizacyjną, którą skarżący powinien załatwić z odpowiednim kołem myśliwskim.
Sąd uznał za bezprzedmiotowy zarzut naruszenia art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. Mimo bowiem uchybień co do wyznaczenia stronie terminu, do którego mogła się zapoznać z aktami sprawy, jest faktem, że strona miała prawie miesiąc na zapoznanie się z aktami sprawy i nie wykazała w tym czasie żadnej inicjatywy by skorzystać z przysługujących jej uprawnień, nie skarżyła się też na naruszenie swoich praw w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. A., wnosząc o jego uchylenie, jak również o uchylenie obu zaskarżonych decyzji w całości. Jako żądanie ewentualne skargi kasacyjnej wskazano orzeczenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. wydana została z naruszeniem prawa.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 7 i art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, określone jako naruszenie przepisów prawa procesowego. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2003r. Komendant Główny Policji naruszył zasadę czynnego udziału w postępowaniu. Naruszenie art. 10 k.p.a. powoduje natomiast wadliwość decyzji ze względów proceduralnych oraz stanowi podstawę uchylenia tychże decyzji. Sąd I instancji nieprawidłowo uznał powyższy zarzut za bezprzedmiotowy z uwagi na bezczynność strony. Inicjatywa oraz obowiązek zapewnienia stronom czynnego uczestnictwa w postępowaniu leży bowiem po stronie organu administracji. W przedmiotowej sprawie organy I i II instancji nie przeprowadziły kompletnego postępowania wyjaśniającego, czym naruszyły także zasadę określoną w art. 7 k.p.a.
Pismem z dnia 27 czerwca 2005r. Komendant Główny Policji złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w nim, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania skarżący został poinformowany o uprawnieniach wynikających dla niego z dyspozycji tego przepisu. Po upływie miesiąca od doręczenia tego pisma organ Policji wydał decyzję słusznie uznając, że bezczynność skarżącego nie tamuje biegu postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Postępowanie kasacyjne polega na badaniu podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjne oznacza konieczność prawidłowego ich określenia w samej skardze. Skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, wymienionych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Formułując zarzuty skargi kasacyjnej należy również pamiętać, że podstawę skargi kasacyjnej stanowić mogą wyłącznie uchybienia popełnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Nie może ona opierać się na zarzutach dotyczących uchybień przypisywanych organom administracji.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy podkreślić, że sprowadzają się one wyłącznie do naruszenia przez sąd art. 7 i 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej, że od 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w wyczerpujący sposób reguluje postępowanie toczące się przed tymi sądami. Zatem zarzucając sądowi naruszenie przepisów postępowania należało wskazać odpowiednie przepisy wymienionej wyżej ustawy oraz wykazać, iż naruszenie ich miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Skoro więc wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał jakie przepisy postępowania zostały przez sąd naruszone, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Przy tak sformułowanym zarzucie skargi kasacyjnej poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostała więc ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.