II OSK 895/07

II OSK 895/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Gl 39/07 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2007-01-29
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 39/07 o odrzuceniu skargi H. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 29 stycznia 2007 r. odrzucił skargę H. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że od skargi H. W., wniesionej przez jej pełnomocnika, radcę prawnego E. K., uiszczony został wpis stały w wysokości 200 zł. Tymczasem zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), niniejsza skarga podlega wpisowi stałemu w wysokości 500 zł. Sąd powołał się na art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), stanowiący, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeśli pismo podlega opłacie stałej.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła H. W., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie w całości. Skargę powyższą oparła na art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a zatem organu nadzoru budowlanego, nie zaś organu administracji architektoniczno-budowlanej. Tylko skargi na decyzje organów należących do tej ostatniej grupy, zgodnie z rozróżnieniem wprowadzonym przepisami rozdziału 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), podlegają wpisowi należnemu w sprawach z zakresu budownictwa i architektury. Skarga H. W. należy zaś do spraw nieuregulowanych w § 2 ust. 1-5 rozporządzenia, a zatem podlega wpisowi w wysokości 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że jeżeli w sprawie nie występują przesłanki określone w art. 183 § 2 ustawy P.p.s.a., działalność kontrolna NSA ograniczona jest zakresem zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Możliwość zbadania prawidłowości zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji uzależniona jest od poprawnego sformułowania tych zarzutów. Z tego względu ustawodawca wprowadził wymóg sporządzenia tego środka zaskarżenia przez profesjonalnych prawników, zawodowo trudniących się udzielaniem pomocy prawnej (art. 175 § 1 ustawy P.p.s.a.).
Autor skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nieprawidłowo wskazał na naruszenie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opierając jednocześnie skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Powołany przepis rozporządzenia jest bowiem przepisem regulującym kwestie proceduralne, do jakich należy wysokość wpisu sądowego. Zarzut jego naruszenia może być zatem skuteczny jedynie w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania.
Wadliwie sformułowany zarzut kasacyjny uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Sąd ten nie może bowiem domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej, a w szczególności korygować za niego zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.