II OSK 894/09

II OSK 894/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-06-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj /przewodniczący/
Jerzy Siegień
Joanna Runge - Lissowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1295/08 - Wyrok WSA w Krakowie z 2009-02-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184; art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.B. i A.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1295/08 w sprawie ze skargi M.B. i A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1295/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.B. i A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2008 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta Trzebini z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. Decyzjami tymi odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a polegającego na rozbudowie stacji LPG o zbiornik podziemny na paliwo wraz z dystrybutorami paliwa, wiatą stalową nad dystrybutorami, pylonem reklamowym, nadbudową budynku usługowego oraz budową zjazdu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił:
Odmowę organy uzasadniały tym, iż teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała z dnia 27 września 2002 r.) symbolem 5 UC, co oznacza działalność nieuciążliwą, a przez taką działalność plan rozumie niepowodującą oddziaływań szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz oddziaływań mogących pogorszyć ten stan w myśl § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.). Zdaniem organów inwestycja planowana przez M.B. i A.L. mieściła się w przepisach tego rozporządzenia, jak również w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.),. zatem jest niezgodna z postanowieniami planu i na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), należało odmówić wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań. W odwołaniu i skardze podnoszono, że plan odwołuje się do nieobowiązującego rozporządzenia, zatem definicja zawarta w nim nie powinna stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, a w skardze także naruszenie praw skarżących, o których mowa w art. 10 § 1 k.p.a.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd stwierdził:
Plan zagospodarowania obowiązuje i należy stosować jego postanowienia. Rozporządzenie z 1998 r. zostało zastąpione rozporządzeniem z 2004 r., ale planowane przez skarżących przedsięwzięcie mieściło się jako uciążliwe w obu stanach prawnych, zatem tak w 2002 r. (uchwalenie planu), jak i w 2008 r. (orzekanie przez organ) było zaliczone do przedsięwzięć uciążliwych w rozumieniu miejscowego planu. Takie ustalenie stanu sprawy przez organy uzasadniało odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, póki art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska uzależniał jej wydanie od stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. to z analizy akt nie wynika, by została skarżonym ograniczona możliwość czynnego udziału.
Reprezentowani przez radcę prawnego, M.B. i A.L. prowadzący działalność pod firmą [...] w T. wnieśli skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania i zarzucając:
1) naruszenie prawa materialnego polegające na dokonaniu błędnej wykładni art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska w zw. z § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta Trzebini nr XLIX/572/III/2002 z dnia 27 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Śródmieście–Południe w Trzebini poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem skarżącego jest niezgodne z obowiązującym planem miejscowym, czyli na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.);
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przedstawienie przez sąd zarzutów skargi bez ich rozpatrzenia oraz wyjaśnienia przyczyn ich pominięcia, czyli na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.);
3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przedstawienie przez sąd zarzutów skargi bez ich rozpatrzenia oraz wyjaśnienia przyczyn ich pominięcia, czyli na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.);
4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia decyzji, czyli na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.);
5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7, 8, 10, 11 i 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, czyli na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie naruszył bowiem ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego w niej przytoczonych.
Wbrew stwierdzeniom skargi Wojewódzki Sąd szczegółowo przedstawił stan sprawy, argumentację organów i skarżących, także zarzutów podniesionych w odwołaniu, jak i w skardze, ustosunkował się do zarzutów i przedstawił swoją ocenę, przytaczając i wyjaśniając podstawy prawne rozstrzygnięcia. Ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu należy się zgodzić.
Istotą sprawy jest czy organy miały podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, którą planowali skarżący.
Zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak z przepisu tego wynika, organ aby mógł wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia miał obowiązek ustalenia czy istnieje plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym planowana jest inwestycja, jeśli tak to stwierdzenie zgodności lokalizacji z planem. Niezgodność z planem stanowi przesłankę do wydania decyzji.
Z akt sprawy wynika, iż dla terenu inwestycji planowanej przez skarżących obowiązuje plan, uchwalony 27 września 2002 r., który przewiduje na nim działalność nieuciążliwą. Plan ten, jako uchwalony w 2002 r. definiuje tę działalność w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 589 ze zm.), tj. jego § 1 i § 2. Z § 2 pkt 8 lit. z tego rozporządzenia wynika, że planowana inwestycja była mogącą pogorszyć stan środowiska, zatem uciążliwą, a na realizację takiej plan nie pozwala. Rozporządzenie z 1998 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Skarżący z tego faktu wywodzą, że plan odnoszący się do nieobowiązującego aktu normatywnego nie może stanowić podstawy wydania decyzji odmownej. Jednak z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Śródmieście–Południe w Trzebini jest obowiązujący, a tym samym jego ustalenia były wiążące, zatem konieczne do wzięcia pod uwagę przy stwierdzaniu z nim zgodności lokalizacji przedsięwzięcia. Taki obowiązek nakładał bowiem art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Plan zagospodarowania jako akt prawa miejscowego nie traci bowiem ważności tylko dlatego, że przepisy innego aktu, do którego się odwołuje utraciły moc. W takim stanie rzeczy organy stwierdziwszy niezgodność przedsięwzięcia z planem nie mogły wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organy, jak i Wojewódzki Sąd wskazały, że w świetle obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2004 r. planowana inwestycja również mieści się w definicji działalności uciążliwej, której lokalizacji zabrania plan na terenie, na którym miałaby być zrealizowana. Świadczy to dodatkowo o tym, że odmowa była uzasadniona.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).