II OSK 89/21

II OSK 89/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Grzegorz Antas
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 450/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-05-29
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 141, art. 145, art. 151, art. 156, art. 183, art. 184, art. 189, art. 204
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 29, art. 30 art. 50, art. 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1065
par. 19, par. 146
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2010 nr 109 poz 719
par. 4
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych  obiektów budowlanych i terenów.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 450/20 w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. prostuje oczywistą pomyłkę pisarską zaistniałą w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w miejsce "na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" wpisuje "na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego", 2. oddala skargę kasacyjną, 3. oddala wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 29 maja 2020 r., VII SA/Wa 450/20, oddalił skargę P. B. "na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" z dnia 17 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U z 2019 r. poz. 1186, dalej: P.b.), po rozpatrzeniu odwołania P. i A. B. – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (PINB) z 10 lipca 2019 r., nr [...] nakazującą odwołującym demontaż 1 anteny satelitarnej i 1 klimatyzatora (oznaczonego nr II – na załączniku do opinii z 23 listopada 2018 r. nr [...]) oraz przewodów i kabli od ww. urządzeń prowadzących do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...][...] w [...]
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z 3 kwietnia 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...][...] zwróciła się o skontrolowanie prawidłowości montażu anten i urządzeń klimatyzacyjnych na dachu budynku przy ul. [...][...] w [...]. Podczas oględzin 5 czerwca 2018 r. PINB stwierdził, że na dachu nad 9 kondygnacją zamontowano 3 anteny z okablowaniem i 7 klimatyzatorów. Urządzenia umieszczono na kominach wentylacyjnych, niektóre przesłaniają ich wyloty. Przewody i kable poprowadzono w przewodach wentylacyjnych do poszczególnych lokali. Według oświadczeń właścicieli, do lokalu nr [...] podłączono jeden klimatyzator, do lokalu nr [...] jedną antenę satelitarną i 2 klimatyzatory, do lokalu [...] jedna antena i prawdopodobnie 2 klimatyzatory. Widoczne są też inne przewody i kable luzem biegnące w dół budynku do lokalu poniżej i kabel wychodzący ze świetlika do komina wentylacyjnego. Na wezwanie organu m.in. P. B. poinformował, że jest właścicielem 2 klimatyzatorów i 1 anteny. Decyzją z 31 października 2018 r. PINB nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej demontaż opisanych przewodów i kabli do urządzeń technicznych, którą MWINB decyzją z 15 grudnia 2018 r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Dalej organ wskazał, że na wezwanie PINB Wspólnota złożyła opinię mistrza kominiarskiego D. T. (upr. nr [...]) z 11 lutego 2019 r. Podczas oględzin 20 marca 2019 r. PINB ustalił w kominach oznaczonych w załączniku graficznym: komin 9 - kabel antenowy w kanale wentylacyjnym oraz antenę (talerz) na kominie; komin 10 - kabel antenowy w kanale wentylacyjnym; komin 7 - przewody w kanale wywiewnym od klimatyzatorów, dwa klimatyzatory na ścianie komina oraz jeden talerz antenowy, kable antenowe w kanale wentylacyjnym skrajnym; komin 6 - na ścianie komina klimatyzator, w dwóch kanałach wentylacyjnych kable antenowe i kabel prowadzący do świetlika; komin 5 - na ścianach komina dwa klimatyzatory i talerz antenowy przewody w wywiewce kanalizacyjnej; komin 3 - kable zasilające klimatyzator zamontowany na ścianie komina nr 6, bez możliwości precyzyjnego określenia czy kable poprowadzono w wywiewce kanalizacyjnej czy w kanale wentylacyjnym. Na ścianie szachtu windowego zamontowano dwa klimatyzatory (przewody wychodzą ze ściany). Nie można było stwierdzić, które przewody i urządzenia do których lokali dochodzą. Na wezwanie organu Wspólnota Mieszkaniowa złożyła kolejną opinię mistrza kominiarskiego D. T. z 24 kwietnia 2019 r.
MWINB zaznaczył, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 27 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. instalacja m.in. klimatyzacyjna i telekomunikacyjna wewnątrz budynku nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, jednak nie zwalnia to organu nadzoru budowlanego od koniczności zbadania jej zgodności z przepisami. Dodał, że w decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z 21 grudnia 2001r. nr [...] o pozwoleniu na budowę nie przewidziano wyposażenia lokali nr [...], [...] i [...] w indywidualne klimatyzacje i anteny na kominach. Zastosowanie zatem znajdował tryb z art. 50 - 51 P.b., który odnosi się do samowolnych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ustawy, nawet nieobjętych reglamentacją ustawy. Powołując się na orzecznictwo MWINB wskazał, że w takiej sytuacji organ zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania naprawczego. Wybór pomiędzy art. 51 pkt 1, 2 lub 3 zależy od tego, czy możliwe jest doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem. Organ powołał się na opinię z 23 listopada 2018 r. nr [...] mistrza kominiarskiego M. A. (upr nr [...]) który ustalił, że na dachu zainstalowano 2 zewnętrzne klimatyzatory do lokalu nr [...]. Instalacja klimatyzatora nr II jest nieprawidłowa, gdyż częściowo przesłania wylot komina wentylacyjnego. Zalecono przeinstalowanie w sposób nieograniczający działania przewodów kominowych. W drugiej opinii z 11 lutego 2019 r. D. T. potwierdził powyższe i dodał, że montaż na głowicy może spowodować jej uszkodzenie lub uszkodzenie samego komina. Głowica nie stanowi podpory do montażu takich urządzeń. MWINB zauważył, że w opinii z 23 listopada 2018 r. wskazano na nieprawidłowy montaż wyłącznie klimatyzatora nr II, jednak oba klimatyzatory zamontowano na kominie (tak w obu opiniach), co jest niedopuszczalne. Nie można zatem przyjąć, że nieprawidłowo zamontowano tylko klimatyzator nr II. Odnośnie okablowania MWINB zaznaczył, że w opinii z 24 kwietnia 2019r. wskazano, iż z uwagi na zbyt dużą ilość przewodów w szachcie instalacyjnym nie sposób potwierdzić, które urządzenia obsługują jaki lokal, w tym nr [...]. Z kolei w opinii z 23 listopada 2018 r. podniesiono, że przewody do lokalu nr [...] poprowadzono szachtem instalacyjnym – w pionie wody opadowej z dachu. W ocenie MWINB, pomimo tego, że według jednej opinii przewody instalacyjne nie znajdują się w przewodzie kominowym, to wobec konieczności demontażu obu klimatyzatorów, słuszne jest usunięcie również przewodów do tych jednostek. Organ podzielił stanowisko PINB, że w świetle § 146 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.08.1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7.06.2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, prowadzenie przewodów w kanałach wentylacyjnych jest niedopuszczalne. Może bowiem przyczynić się do rozprzestrzenienia ognia jako palna izolacja lub przeszkoda, na której gromadzą się zanieczyszczenia. Ponadto, przewody w kanałach wentylacyjnych zmniejszają ich przekrój (ograniczają drożność i zaburzają prawidłową pracę wentylacji), oraz utrudniają wymagane okresowo czyszczenie. W ocenie MWINB, niezgodność z ww. przepisami nie pozwala na zalegalizowanie urządzeń na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 P.b. Jako prawidłowe ocenił też określenie adresatów obowiązków, bowiem art. 52 ustawy wymieniając inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego., w tej kolejności wskazuje podmioty zobowiązane do wykonania nakazów. Własność urządzeń strona potwierdziła w oświadczeniu z 26 lipca 2018 r. Organ dodał, że wskazywana w opinii z 23 listopada 2018 r. konieczność przeinstalowania klimatyzatora nr II w sposób nieograniczający działania kominów i tak wiązałaby się z jego demontażem w celu przeniesienia w inne miejsce. Zdaniem MWINB organ powiatowy uzasadnił stanowisko o braku podstaw do legalizacji.
Skargą P. B. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 6 k.p.a.; art. 7 i 77 § 1 k.p.a.; art. 8 i 107 § 3 k.p.a.; art. 78 § 1 k.p.a.; art. 79a § 1 k.p.a.; art. 29 ust. 2 pkt 15 i 16 P.b.; art. 51 P.b.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku oddalającego skargę stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. Sąd podniósł, że przepisy art. 51 P.b. znajdują zastosowanie w przypadkach określonych w art. 50 ust. 1 tej ustawy. W art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawa wskazuje, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4). Przepisami o jakich wyżej mowa są m.in. warunki techniczne, w tym te, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7.06.2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Sąd przypomniał, że § 146 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określa wymóg dostępności do czyszczenia i okresowej kontroli wylotów przewodów kominowych. Przepisy § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych wskazują natomiast, że sposób użytkowania przewodów i kanałów dymowych, spalinowych oraz wentylacyjnych powinien: być zgodny z założeniami projektu tych przewodów i kanałów (pkt. 1), uniemożliwiać ograniczenie lub utratę ich drożności i szczelności (pkt 2), zapewniać bezpieczeństwo użytkowników lokalu (pkt 3), zapewniać bezpieczeństwo oraz ochronę interesów użytkowników innych lokali, do których przylegają te przewody i kanały (pkt 4). Stosownie zaś do § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w obiektach oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie następujących czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji: użytkowanie instalacji, urządzeń i narzędzi niesprawnych technicznie lub w sposób niezgodny z przeznaczeniem albo warunkami określonymi przez producenta bądź niepoddawanych okresowym kontrolom, o zakresie i częstotliwości wynikających z przepisów prawa budowlanego, jeżeli może się to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu lub rozprzestrzenienia ognia. W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych wyżej regulacji prawnych oczywiste jest zatem, że nie tylko prowadzenie jakichkolwiek przewodów w kanałach wentylacyjnych jest niedopuszczalne – jak słusznie wskazał organ odwoławczy - ale również instalowanie na kominie urządzeń, skoro nie został on przeznaczony do pełnienia takiej funkcji, a ponadto może to prowadzić do uszkodzenia głowicy komina, a nawet samego komina (tak w opinii z 11 lutego 2019 r. mistrza kominiarskiego – D. T.). Zdaniem Sądu oczywiste jest ponadto, że umieszczenie jakichkolwiek przewodów w kanałach wentylacyjnych (także innych kanałach które pełnią określoną funkcję np. odprowadzają wody deszczowe) nie tylko zmniejsza ich światło, utrudnia okresowe czyszczenie i konserwację, ale - co najważniejsze - stanowi łatwopalny element zagrażający bezpieczeństwu całego budynku w przypadku ewentualnego pożaru, a w konsekwencji zagraża również samym mieszkańcom. W takiej sytuacji - zdaniem Sądu - rację miał organ wojewódzki stwierdzając, że nie jest konieczne dowodzenie, czy istnieje rzeczywiste niebezpieczeństwo pożaru, skoro wystarczy nawet potencjalne zagrożenie wywołane stanem niezgodnym z przepisami. Sąd zaznaczył przy tym, że na powyższe naruszenia wskazuje stan faktyczny ustalony w toku postępowania, w sposób nienaruszający zasad określonych w art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. Został bowiem oparty na dwukrotnych oględzinach dachu przedmiotowego budynku, przeprowadzonych w dniach: 5 czerwca 2018 r. oraz 20 marca 2019 r. Ponadto, do akt sprawy zostały złożone trzy opinie techniczne osób posiadających wymagane uprawnienia - mistrzów kominiarskich: D. T. (z dnia 11 lutego 2019 r. i 24 kwietnia 2014 r.) oraz uprzednio M. A. z dnia 23 listopada 2018r. W świetle przedstawionej argumentacji prawnej i ustalonego stanu faktycznego nie mogły mieć zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy dowody, w których braku przeprowadzenia skarżący upatrywał naruszenia przepisów postępowania, dotyczące sposobu instalacji urządzeń, ich rozmiarów, wagi i odległości od ściany w jakiej zostały zainstalowane, czy wykonania opinii technicznych oraz prawnych, a także badań i pomiarów. Nie było również kwestionowane w toku postępowania, co potwierdzają również powołane wyżej opinie techniczne, że oprócz anten sanitarnych zainstalowano "zewnętrzne jednostki klimatyzacyjne".
W ocenie Sądu sugerowana w skardze możliwość zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. i przeinstalowania przedmiotowych urządzeń w istocie prowadziłaby do ich rozbiórki i wykonania od podstaw w innym miejscu, do których ww. przepis nie znajduje zastosowania. Zasadnie zatem w niniejszej sprawie organy, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. wydały nakaz demontażu, czyli rozbiórki opisanych urządzeń kabli i przewodów. Procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 50 i art. 51 P.b. nie zawiera bowiem norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu. W razie ustalenia, że obiekt budowlany narusza przepisy techniczno-budowlane, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia przywrócenia stanu poprzedniego obiektu m.in. poprzez nakaz rozbiórki. Zdaniem Sądu, kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego, pomimo w części błędnego uzasadnienia. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego, która oprócz anteny satelitarnej, przewodów i okablowania dotyczyła demontażu tylko jednego klimatyzatora oznaczonego nr II – na załączniku do opinii z 23 listopada 2018 r. nr [...]. Natomiast w uzasadnieniu decyzji MWINB wywodził, że pomimo, iż w ww. opinii wskazano na nieprawidłowy montaż wyłącznie klimatyzatora nr II, to jednak oba klimatyzatory zamontowano na kominie (tak w obu opiniach), co jest niedopuszczalne, a więc nie można przyjąć, że nieprawidłowo zamontowano tylko klimatyzator nr II. Niemniej zaskarżone rozstrzygnięcie jest w ocenie Sądu prawidłowe, spójne z decyzją organu powiatowego. Z tej przyczyny Sąd uznał, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Na koniec Sąd wskazał na nieznajdujący uzasadnienia w niniejszej sprawie zarzut rażącego naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 i 16 P.b. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że instalacja anteny satelitarnej oraz pompy ciepła i przyłączenie do nich przewodów wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, skoro organ wprost w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że nawet jeżeli inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, organ nie jest zwolniony z obowiązku zbadania jej zgodności z przepisami. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę.
Skargą kasacyjną P. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
- art. 50 ust. 1 pkt 2 (art. 50 ust. 1 pkt 4) w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż istnieje konieczność doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez rozbiórkę spornego urządzenia;
- art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż te przepisy mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co kwestionuje skarżący z uwagi na brak zaistnienia podstaw do uruchomienia trybu likwidacji zarzucanej samowoli budowlanej;
- art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez jego pominięcie będące skutkiem błędnego wnioskowania, iż w sprawie powinien znaleźć zastosowanie tryb likwidacji skutków samowoli budowlanej określony w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdy doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami Prawa budowlanego wymaga w pierwszej kolejności wdrożenia trybu legalizacyjnego, o którym mowa w przepisach art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (przy założeniu, iż doszło do popełnienia samowoli budowlanej);
- § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów z uwagi na to, że akt ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż wszedł w życie już po wykonaniu spornego urządzenia;
- § 19 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, oraz § 146 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędne przyjęcie, iż wskazane przez Sąd I instancji przepisy tych aktów mają zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo tego, że nie regulują on kwestii, które są sporne w przedmiotowej sprawie.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie skargi P. B., mimo naruszenia przez organy w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 11 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) polegające na błędnym przyjęciu, iż organy nadzoru budowlanego zebrały pełny materiał dowodowy i wyprowadziły z niego prawidłowy wniosek, iż w omawianej sprawie sporne urządzenie powstało w okolicznościach samowoli budowlanej;
- art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) polegające na niepełnym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przejawiające się w lakonicznym sformułowaniu motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji odnoszących się do podstawy materialnoprawnej kwestionowanego wyroku.
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego dla radcy prawnego, według norm prawem przewidzianych.
W odpowiedzi na skargę Wspólnota Mieszkaniowa [...][...] w [...] wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania przed NSA, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skarg kasacyjnych. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej zaznaczyć należy, iż przedmiotem oceny legalności dokonywanej przed Sądem pierwszej instancji była decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 grudnia 2019 r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z 10 lipca 2019 r. nakazująca P. i A. B. w trybie art. 51 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. dokonanie demontażu 1 anteny satelitarnej i 1 zewnętrznej jednostki klimatyzacyjnej – oznaczonej nr II na rysunku stanowiącym załącznik do opinii nr [...] z 23 listopada 2018 r. – oraz przewodów i kabli od ww. urządzeń poprowadzonych do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...][...] w [...]
Nie jest sporne w realiach tej sprawy, iż nakaz dokonania demontażu zewnętrznej jednostki klimatyzacyjnej oznaczonej jako nr I na rysunku stanowiącym załącznik do opinii nr [...] z 23 listopada 2018 r. z wyników kontroli urządzeń grzewczo-kominowych oraz przewodów i kabli od ww. urządzenia poprowadzonych do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...][...] w [...], orzeczono w innym odrębnym postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 20 października 2020 r. (WSA w Warszawie oddalił skargę P. B. na ww. decyzję nieprawomocnym wyrokiem z 28 maja 2021 r., VII SA/Wa 2308/20 - przypomnienie NSA). Ponadto nie jest kwestionowane w tym postępowaniu, iż zobowiązani wykonali zaskarżoną decyzję w odniesieniu do demontażu 1 anteny satelitarnej. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli obiektu budowlanego nr [...] sporządzonego 29 stycznia 2020 r. wynika, iż zdemontowano przymocowany do komina talerz anteny satelitarnej wraz z niezbędnymi przewodami poprowadzonymi do lokalu skarżącego. Z tego też protokołu wynika, iż nie zdemontowano jednak klimatyzatora oznaczonego jako nr II na rysunku stanowiącym załącznik do opinii nr [...] z 23 listopada 2018 r. – oraz przewodów i kabli od ww. urządzenia poprowadzonych do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...][...] w [...]. Uwaga powyższa została poczyniona albowiem zarówno skarga jak i skarga kasacyjna dotyczą wyłącznie nakazu demontażu 1 zewnętrznej jednostki klimatyzacyjnej – oznaczonej nr II na rysunku stanowiącym załącznik do opinii nr [...] z 23 listopada 2018 r. – oraz przewodów i kabli od ww. urządzenia poprowadzonych do lokalu skarżącego.
Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji w opisanym wyżej zakresie i słusznie uznał, iż przedmiotowy nakaz został trafnie nałożony w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. na A. i P. B.. Ustalenia w sprawie stanu faktycznego dokonano w postępowaniu administracyjnym, które wbrew zarzutom kasacji przeprowadzono zgodnie z regułami procedury administracyjnej. Nie można bowiem skutecznie twierdzić w tej sprawie, iż w jej toku organy administracji naruszyły art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. nieprawidłowo ustalając stan faktyczny, z którego też następnie wyprowadzono nieprawidłowe wnioski. Nie było zatem usprawiedliwionych przesłanek do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji wskazanego w kasacji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skoro nie ujawniono innego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim po prawidłowym wszczęciu niniejszego postępowania w ramach czynności procesowych ustalono, iż na dachu budynku przy ul. [...][...] w [...] znajdują się niezależnie od wskazywanej wyżej jednej anteny satelitarnej także dwa klimatyzatory przymocowane do komina, oba przynależne do lokalu [...]. Klimatyzator nr II będący przedmiotem niniejszego postępowania, jak wykazała opinia nr [...] z 23 listopada 2018 r. sporządzona przez rzeczoznawcę, mistrza kominiarskiego M. A., zainstalowany został nieprawidłowo, gdyż częściowo przesłania wylot komina. Nadto w sprawie ujawniono, iż przewody instalacyjne od klimatyzatorów, w tym spornego nr II, poprowadzono szachtem instalacyjnym, którym poprowadzony jest pion kanalizacyjny wody opadowej z dachu. Podobne ustalenia wskazano w opinii nr [...] z 11 lutego 2019 r. mistrza kominiarskiego D. T.. Z tej ostatniej opinii dodatkowo wynika, że montaż klimatyzatorów jest ingerencją w część wspólną, zaś sposób montażu urządzeń może spowodować uszkodzenie głowicy lub samego komina. Wskazano w tej opinii na potrzebę demontażu tych urządzeń klimatyzacyjnych z głowicy kominowej, gdyż nie jest to podpora do montażu tego typu urządzeń. Generalnie organy w tak ustalonym stanie faktycznym przyjęły, że kominy nie powinny być wykorzystywane do instalowania na nich takich jak w tej sprawie urządzeń technicznych bowiem to może wpłynąć negatywnie na stan techniczny tych kominów, prawidłowe ich działanie oraz utrudnić czynności konserwacyjne.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż organy administracji błędnie określiły przedmiot postępowania jako "jednostkę klimatyzacyjną" lub "klimatyzator" bowiem, zdaniem strony, w sprawie mamy do czynienia z "pompą ciepła", która służy dogrzewaniu mieszkania skarżącego. Z akt sprawy w sposób niesporny od początku wszczęcia postępowania w tej sprawie wynika, że mamy do czynienia z klimatyzatorami. Brak jest jakichkolwiek przesłanek by uznać, że sprawa dotyczy pompy ciepła. Od samego początku niniejsze postępowanie dotyczy anteny satelitarnej i klimatyzatora, montowanych na kominach spornego budynku - patrz protokół z 5 letniego ogólnobudowlanego przeglądu obiektu i jego otoczenia – k. 34, protokół z wizji – oględzin z 5 czerwca 2018 r. podpisany przez skarżącego, oświadczenie P. B. z 27 czerwca 2018 r., że jest właścicielem dwóch zewnętrznych jednostek klimatyzacyjnych i jednej anteny satelitarnej. Jedynie informacyjnie podnieść należy, iż co do zasady nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie, czy zainstalowane urządzenie jest pompą ciepła, co sugeruje w kasacji skarżący, czy też stanowi zewnętrzną jednostkę klimatyzacyjną, gdyż takiego określenia użyto w opiniach opracowanych w sprawie, bowiem zagrożenie dla użytkowników budynku nie wynika z rodzaju i przeznaczenia przedmiotowego urządzenia, lecz z jego nieprawidłowego montażu na kominie.
W świetle zatem zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym opinii wydanych przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną, zdaniem Sądu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że przede wszystkim nieprawidłowy montaż klimatyzatora nr II na kominie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa bowiem nie zapewnia bezpieczeństwa użytkowników lokali w przedmiotowym budynku. Słusznie wskazano na naruszenie § 146 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. W myśl § 146 ust. 1 wskazanych warunków technicznych wyloty przewodów kominowych powinny być dostępne do oczyszczenia i okresowej kontroli, z uwzględnieniem przepisów § 308. Z kolei zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, w obiektach i na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się poprzez użytkowanie instalacji, urządzeń w sposób niezgodny z przeznaczeniem albo warunkami określonymi przez producenta bądź niepoddawanych okresowym kontrolom, o zakresie i częstotliwości wynikającej z przepisów prawa budowlanego, jeżeli może się to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu lub rozprzestrzenienia ognia. Słusznie uznano w realiach tego postępowania, iż zamontowanie klimatyzatora nr II na koninie w sposób częściowo przesłaniający jego wylot, a nadto, co niesporne, mogące spowodować uszkodzenie głowicy lub samego komina sprawia, że takie działanie inwestorów jak w tej sprawie utrudnia dostęp do wylotów przewodu kominowego, a tym samym przeprowadzanie jego okresowych przeglądów oraz stanowi wykonanie w obiekcie będącym przedmiotem postępowania czynności mogących spowodować pożar poprzez użytkowanie komina w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej wskazane wyżej przepisy miały zastosowanie w tej sprawie, odmienne stanowisko skarżącego zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można przede wszystkim podzielić stanowiska skarżącego, że § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów z uwagi na to, że akt ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż wszedł w życie już po montażu spornego urządzenia. Należy wskazać, że analiza ww. rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż § 45 tego aktu stanowi, że w stosunku do budynków wzniesionych zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz aktami wykonawczymi, wydanymi na podstawie tej ustawy nie stosuje się kryteriów określonych w § 16 ust. 2 mówiących o okolicznościach uznania budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi. Niemniej jednak pozostałe przepisy rozporządzenia, w tym kwestionowany § 4 ust. 1, będą miały zatem zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, skoro obowiązywały w chwili podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Rację ma zaś skarżący co do tego, iż dodatkowo powołany przez organy jak i Sąd pierwszej instancji jako naruszony przepis § 19 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, odnoszący się do użytkowania przewodów i kanałów dymowych, spalinowych oraz wentylacyjnych, nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż przewody spornego klimatyzatora poprowadzone są szachtem instalacyjnym, obok pionu kanalizacyjnego i nie są poprowadzone przewodami kominowymi. Niemniej jednak nie zmienia to stanowiska, że wskazane powyżej normy cytowanych wyżej przepisów (§ 146 ust. 1 wskazanych warunków technicznych i § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i trenów), stanowią wystarczającą podstawę do przyjęcia zaistnienia ujawnionego wyżej naruszenia prawa. Brak zastosowania w sprawie § 19 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 r. w żaden sposób nie wpływa na wynik tej sprawy.
Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowania przez organy nadzoru budowlanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. należy na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 27 P.b. nie wymaga pozwolenia na budowę realizacja instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, klimatyzacyjnych i telekomunikacyjnych wewnątrz użytkowanego budynku. Zgodnie z art. 30 P.b. realizacja instalacji klimatyzacyjnej nie wymaga też zgłoszenia. Jednak wykonane roboty w powyższym zakresie, co jest niesporne, podlegają ocenie organów nadzoru budowlanego.
W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., II OPS 1/16 (opublikowanej ONSAiWSA 2017/1/2), przyjęto, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine.
Roboty związane z klimatyzatorem nr II zrealizowane na kominie w budynku przy ul. [...][...] w [...] wykonane zostały - co w ocenie NSA jest oczywiste bowiem wykazano to we wstępnej części tego uzasadnienia - w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, a więc ziściły się przesłanki wynikające z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 P.b. W takiej sytuacji, jaka została ujawniona w niniejszym postępowaniu, prawidłowym rozwiązaniem było nakazanie, tak jak uczynił to organ nadzoru budowlanego, doprowadzenia obiektu (spornego komina) do stanu poprzedniego a więc dokonania demontażu 1 zewnętrznej jednostki klimatyzacyjnej wraz z okablowaniem. Takie działanie znajduje swoje umocowanie właśnie w normie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art 51 ust. 7 P.b., stąd też przepisy te miały niewątpliwie zastosowanie w tej sprawie. Zatem zarzut kasacji wobec Sądu pierwszej instancji, iż błędnie przyjął zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art 51 ust. 7 P.b pozostaje nieusprawiedliwiony.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 (art. 50 ust. 1 pkt 4) w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 P.b. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie jak i zarzut pominięcia możliwości legalizacji spornego urządzenia poprzez zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Zdaniem skarżącego organ winien umożliwić stronie zamontowanie tego klimatyzatora w innym miejscu. Wybór jednego z rozstrzygnięć wymienionych w przepisie art. 51 ust. 1 P.b. zależy od rodzaju tzw. samowoli, jej zakresu, skutków i możliwych sposobów uzyskania stanu zgodnego z prawem. Jeżeli wykonane roboty nie spełniają warunków wynikających z przepisów techniczno-budowlanych, w tym warunków bezpieczeństwa, to generalnie, jak w tej sprawie, nie jest możliwa legalizacja wykonanych robót. Pomijając już kwestie związane z prawem instalowania takiego urządzenia na częściach wspólnych nieruchomości (rozprawa wykazała brak wymaganej w tym zakresie zgody - uwaga NSA), to nakazanie najpierw demontażu a w dalszej kolejności zamontowania tego klimatyzatora w inne miejsce stanowiłoby faktyczną rozbiórkę urządzenia, a to przecież nakazał organ w decyzji pierwszej instancji. Stąd słusznie organy uznały, iż konieczność przeinstalowania klimatyzatora nr II w sposób nieograniczający działania kominów i tak wiązałaby się z jego demontażem w celu przeniesienia w inne miejsce.
Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie powyższy zarzut stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom przewidzianym art. 141 § 4 p.p.s.a. i umożliwia jego kontrolę instancyjną. Sąd pierwszej instancji wskazał bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia i w sposób odpowiedni uzasadnił swoje stanowisko co do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż w sposób niepełny wyjaśnił podstawę prawna rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wbrew stanowisku zawartemu w kasacji wyjaśnienie powodów oddalenia skargi z przytoczeniem danych obrazujących stan faktyczny rozpoznanej sprawy. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które zostało sporządzone zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a., dowodzi, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w prawidłowy sposób wywiązał się ze swoich obowiązków i zastosował przy tym adekwatny do wyniku tej kontroli środek w postaci oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do uznania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., formułuje wymóg zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie nakłada natomiast na Sąd pierwszej instancji obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Poza tym za pomocą zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia - patrz wyrok NSA z dnia 11 lipca 2023 r. III OSK 582/22. Dodać też należy, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej wyłącznie w przypadku, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia a z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie.
Uznanie, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw obligowało Naczelny Sąd Administracyjny do jej oddalenia na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 1 wyroku orzekł z urzędu o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zaistniałej w komparycji zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce wadliwie określonego zaskarżonego aktu "na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" wpisał prawidłowy "na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" skoro przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji była decyzja a nie postanowienie, co przecież wynika z samego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był w tym zakresie art. 156 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 3 p.p.s.a.
W pkt. 3 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalono wniosek uczestnika postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej [...][...] w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na brak podstawy prawnej do uwzględniania takiego wniosku. W postępowaniu przed NSA ustawodawca wprowadził zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną jest obowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę lub skarżącego - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę (art. 204 p.p.s.a.). Natomiast ustawodawca nie uregulował podstawy prawnej dla zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestników postępowania kasacyjnego, stąd też przedmiotowy wniosek uczestnika postępowania podlegał nieuwzględnieniu.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.