II OSK 89/14

II OSK 89/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-09-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Maciej Dybowski /przewodniczący/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 332/13 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2013-07-31
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 138 par. 2, art. 136
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 34, art. 35
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz ( spr. ) Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 332/13 w sprawie ze skargi W.T. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 332/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W.T. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 19 listopada 2012 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek K.P. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] położonej w U., przy ul. [...].
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Starosta Słupski wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji o przedłożenie dokumentów szczegółowo w tym postanowieniu wskazanych.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Starosta Słupski odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę opisanego wyżej budynku, ponieważ wnioskodawczyni nie wykonała postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. Starosta ustalił, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Centrum 2" (uchwała Rady Miejskiej w U. z dnia 25 września 2003 r. Nr XII/103/2003) symbolem 15 MU. Projektowany na działce budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową. Zdaniem Starosty przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogu określonego w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), bowiem nie zapewnia dostępności dla osób niepełnosprawnych do lokali mieszkalnych położonych na pierwszej kondygnacji oraz nie zapewnia poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto projekt nie spełnia wymogów określonych w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, gdyż pomimo powołania się na istniejące badania geotechniczne nie zostały one do niego dołączone. Starosta zauważył, że projekt jest niezgodny z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem występują rozbieżności wymiarowania projektowanego budynku na projekcie zagospodarowania terenu i rzutu przyziemia projektowanego budynku.
Zdaniem Starosty ustalenia obowiązującego planu nie pozostawiają wątpliwości jeśli chodzi o dopuszczalną wysokość projektowanej ścianki kolankowej – max. 90 cm licząc od podłogi i mimo że inwestor w swoich wyjaśnieniach nie neguje zaprojektowania ścianki kolankowej niezgodnie ze wskazanymi ustaleniami planu, to usprawiedliwia to zachowaniem ładu architektonicznego, jako nadrzędnej roli planowania. Według Starosty nie ma żadnych przepisów planu, które usprawiedliwiałyby wybiórcze stosowanie lub wskazywałyby nadrzędność poszczególnych postanowień.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła K.P., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Na skutek tego odwołania Wojewoda Pomorski, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 2, 82 ust. 3 i 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] marca 2013 r. uchylił w całości decyzję Starosty Słupskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda stwierdził, że decyzja ta nie mogła zostać zaakceptowana z uwagi na warunki prawne w jakich została wydana oraz czynności wyjaśniające podane za podstawę tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta naruszył art. 10 § 1 K.p.a., ponieważ nie poinformował stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w sytuacji, gdy do organu wpłynęły nowe wyjaśnienia inwestora. Starosta naruszył również art. 40 § 2 K.p.a., bowiem wydaną decyzję doręczył zarówno jednej ze stron jak i jego pełnomocnikowi. W ocenie Wojewody organ pierwszej instancji naruszył także art. 7 i 77 § 1 K.p.a., gdyż nie podjął działań w celu ustalenia, czy okna w budynku znajdującym się na działkach sąsiednich wykonane zostały w warunkach samowoli budowlanej, czy legalnie. Zdaniem Wojewody bez rozpatrzenia tej okoliczności nie jest możliwe prawidłowe rozpoznanie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.
W ocenie Wojewody projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w U., pn. "Centrum 2" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w U. z dnia 25 września 2003 r. w kwestii ścianki kolankowej, śmietnika oraz powierzchni przyrodniczo-czynnej. Działka nr [...] nie jest działką o równoległych do siebie bokach, w związku z tym budynek na niej projektowany został do tego kształtu dopasowany i nie było innej możliwości zaprojektowania ścianki kolankowej przy jednoczesnym zachowaniu kąta nachylenia połaci dachowej. Odnosząc się do ochrony interesów właściciela budynku posadowionego na działce nr [...] Wojewoda podał, że decyzją z dnia [...] września 2012 r. stwierdził nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej właścicielowi działki nr [...] pozwolenia na rozbudowę i modernizację budynku położonego na tej działce. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy tę decyzję. Decyzja jest ostateczna, więc kwestia legalności okien połaciowych, jak i budynku posadowionego na działce nr [...] została rozstrzygnięta. Wojewoda nie podzielił także stanowiska Starosty co do niezgodności wymiarowania projektowanego budynku na projekcie zagospodarowania w stosunku do przedłożonego rzutu przyziemia. Zdaniem Wojewody wartość "14" została przez organ pierwszej instancji dodana, ponieważ jeden ze znaczników zwymiarowania został nieprawidłowo naniesiony na rzut budynku. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, jak zaznaczono, strona będzie mogła nanieść na projekt stosowne poprawki. Dalej Wojewoda podzielił stanowisko inwestora co do braku podstawy prawnej żądania przez organ wskazania przebiegu granicy działki nr [...] na rzucie przyziemia projektowanego budynku i wskazał, że z operatu geodezyjnego dołączonego do akt sprawy wynika, iż działka nr [...] posiada wymiary identyczne jak wymiary projektowanego budynku.
Odnosząc się do kwestii ewentualnej katastrofy budowlanej Wojewoda zauważył, że w projekcie budowlanym zawarto informację, iż projektowany budynek nie ma wpływu na oddziaływanie na ściany budynków sąsiednich. W związku z tym, że działka inwestora jest całkowicie zabudowana, a projektowany budynek ma powstać na jego miejscu oraz iż powstały wątpliwości czy ściany budynku podlegającego rozbiórce nie są konstrukcyjnie powiązane ze ścianami budynków na działkach sąsiednich, wniosek inwestora powinien obejmować nie tylko wniosek o pozwolenie na budowę, ale również wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynku istniejącego.
Na powyższą decyzję Wojewody Pomorskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł W.T., domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącego zakwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem:
1/ art. 34 ust. 1 i art. 35 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 2 pkt 1.12 uchwały Rady Miejskiej w U. z dnia 25 września 2003 r. ustalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów w U. pn. "Centrum 2" poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z tym planem w zakresie wysokości ścianki kolankowej;
2/ art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że wniesiona skarga nie jest zasadna, gdyż opisana decyzja Wojewody Pomorskiego wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie narusza prawa. W ocenie Sądu Wojewoda trafnie wykazał szereg naruszeń przepisów postępowania przed organem pierwszej instancji, a także naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p.n. "Centrum 2", których skutkiem jest konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy w sposób mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Sąd podzielił stanowisko Wojewody, że przewidziana w planie "(§ 2 ust. pkt 1.12 lit. c)" – winno być § 2 ust. 1 pkt 1.12 lit. c – wysokość ścianki kolankowej nieprzekraczającej 90 cm licząc od podłogi, którą zgodnie z definicją zawartą we wskazanym przepisie planu określa liczba 3,5 kondygnacji nadziemnych oznaczających budynek dwupiętrowy z poddaszem użytkowym lub nieużytkowym, pozostaje w zgodzie z przedmiotowym projektem budowlanym, gdzie projektowany obiekt określono jako "3-kondygnacyjny, niepodpiwniczony, z poddaszem użytkowym". Zdaniem Sądu istotne w tym względzie są zarówno wyjaśnienia inwestora, będące przedmiotem ustaleń organu co do kształtu działki i braku możliwości zaprojektowania ścianki kolankowej przy jednoczesnym zachowaniu kąta nachylenia połaci dachowej, jak i treść postanowień planu miejscowego, wyznaczających między innymi szczegółowe parametry dla zabudowy położonej w jednostce planu 15 MU. W odniesieniu do wysokości budynku dla inwestowanej działki nr [...]przewidziano w planie (15 MU pkt 5.2) maksymalną wysokość budynku głównego 3,5 kondygnacji nadziemnych, przy czym "wysokość zabudowy w wypadku wymiany istniejącej zabudowy, rozbudowy, nadbudowy winna uwzględniać wymogi ochrony interesów osób trzecich, związanych z oświetleniem naturalnym, zapewnieniem dojścia pieszego itp.". Natomiast w odniesieniu do dachu budynku w jednostce 15 MU (pkt 5.3 lit. g) przewidziano "kąt nachylenia głównej połaci dachowej 35 – 45 stopni". Zdaniem Sądu treść planu miejscowego, będącego przepisem prawa miejscowego, wykładać należy zgodnie z regułami wykładni aktów normatywnych. Wykładnia językowa nie ma charakteru wiodącego, zatem definicję zawartą w postanowieniu ogólnym uchwały § 2 ust. 1 pkt 1.12 lit. c, odnoszącą się do wyjaśnienia pojęcia liczby kondygnacji nadziemnych, tłumaczyć trzeba z uwzględnieniem postanowień szczegółowych, odnoszących się do działki nr [...] i normujących parametry dopuszczonej w tej konkretnej jednostce planistycznej zabudowy. Skoro zatem, w ocenie Sądu, zaprojektowana liczba kondygnacji nadziemnych oraz kąt nachylenia połaci dachowej pozostają w zgodzie z planem, to kwestia wysokości ścianki kolankowej projektowanego budynku, mając na względzie konkretny kształt działki (o nierównoległych bokach, skutkiem czego przy tej samej wysokości kalenicy dla całego obiektu ścianka kolankowa na elewacji północnej wynosi 90 cm, a podnosi się na elewacji południowej) i konieczność zachowania innego, szczegółowego parametru, nie może być przesądzająca dla oceny sprzeczności przedmiotowego projektu z planem miejscowym. Innymi słowy, w tej kwestii należy przede wszystkim kierować się postanowieniami szczegółowymi planu, zawartymi w § 4, odnoszącymi się do jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 15 MU, natomiast definicja liczby kondygnacji nadziemnych przyjęta w planie, określona w § 2 ust. 1 pkt 1.12 uchwały, służy wyjaśnieniu parametru oznaczającego wysokość budynku dopuszczoną na danym terenie i ma charakter posiłkowy. W tym kontekście Sąd ocenił, że drugi zasadniczy zarzut skargi – sprzeczności projektowanej inwestycji z planem – nie jest zasadny i nie mógł zostać uwzględniony.
Nadto Sąd dodał, że istotna dla przyjęcia prawidłowości rozstrzygnięcia kasacyjnego jest przede wszystkim ocena Wojewody dokonana w dwóch kwestiach: spełnienia wymogu ochrony interesów osób trzecich związanych w szczególności z oświetleniem naturalnym oraz konieczność objęcia wnioskiem o pozwolenie na budowę wniosku o pozwolenie na rozbiórkę budynku istniejącego. Te dwa elementy przesądzają o istotnych brakach postępowania wyjaśniającego przed organem pierwszej instancji oraz jednocześnie o braku możliwości uzupełnienia postępowania przed organem odwoławczym w trybie art. 136 K.p.a., tak by nie naruszyć zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 K.p.a. Zdaniem Sądu kwestia dotycząca potwierdzenia zapewnienia ochrony interesów osób trzecich związanych z oświetleniem naturalnym dla budynku położonego na działce nr [...], który to obowiązek nałożył na inwestora Starosta postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., trafnie została przez Wojewodę oceniona jako błędnie ustalona.
Odnosząc się zaś do kwestii konieczności objęcia wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego Sąd wyjaśnił, że dokonana przez organ odwoławczy ocena wynikała z analizy złożonego do projektu budowlanego opisu technicznego wraz z rysunkami, co do których powstała wątpliwość w zakresie prac rozbiórkowych przy braku informacji, czy ściany budynku podlegającego rozbiórce nie są konstrukcyjnie połączone ze ścianami budynków sąsiednich. W tej sytuacji Sąd uznał, że takie stanowisko organu odwoławczego, uprawnione prawidłową oceną materiału dowodowego, skutkuje koniecznością ponowionego postępowania w zakresie złożonego przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę.
Niezależnie zatem od słusznego stanowiska Wojewody co do akceptacji oceny dokonanej przez Starostę dotyczącej projektowanego obiektu jako budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz stwierdzenia braku opinii geotechnicznej potwierdzającej zaliczenie budynku do pierwszej kategorii geotechnicznej, wykazane naruszenia odnośnie ustaleń co do braku zgodności projektowanego obiektu z planem miejscowym, niedostateczne wyjaśnienie przyjętego stanowiska o naruszeniu interesów osób trzecich – właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz konieczność modyfikacji wniosku przez inwestora, stanowią o zasadności i prawidłowości podjętej decyzji kasacyjnej.
Z przedstawionych względów Sąd uznał, że decyzja kasacyjna Wojewody Pomorskiego jest zgodna z prawem i uzasadniona ustalonymi przez ten organ okolicznościami sprawy, nadto w decyzji zawarto prawidłowe wskazania dla organu pierwszej instancji co do dalszego postępowania. Dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd oddalił wniesioną skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł W.T. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 i art. 35 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 2 pkt 1.12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
2. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 136 K.p.a.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu. W ocenie skarżącego słusznie organ pierwszej instancji wskazał na niezgodność projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego zainwestowaną działkę. Wprawdzie prawidłowo zauważono, że budynek może mieć 3,5 kondygnacji, ale maksymalna wysokość ścianki nie może przekroczyć 90 cm, zgodnie z § 2 pkt 1.12 miejscowego planu. W tym zakresie nie można podzielić oceny Wojewody o braku innej możliwości zaprojektowania ścianki kolankowej budynku niż przekraczającej ww. wartość. W ocenie skarżącego wskazując na powyższe Wojewoda nie był uprawniony do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, wszak w zakresie objętym skargą brak było przesłanek do dalszego wyjaśniania sprawy z uwagi na stanowisko inwestora w zakresie projektowanej ścianki kolankowej. Jeśli zatem nawet w sprawie naruszono przepisy postępowania administracyjnego, to brak było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a.
W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Naczelnego Sądu Administracyjnego wzywające do uzupełniania braków skargi kasacyjnej pismem z dnia 27 sierpnia 2015 r. skarżący uzupełnił te braki wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się nieważności postępowania, w związku z tym przedmiotowy środek odwoławczy został rozpoznany w granicach zakreślonych w jego treści zarzutów. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotowa skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 i art. 35 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 2 pkt 1.12 – prawidłowo winno być § 2 ust. 1 pkt 1.12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów strefy Śródmieścia U., ograniczonej ulicami Marynarki Polskiej, Pawła Findera, Mała, Kosynierów, Portowa, kanał portowy, pn " Centrum 2" oraz naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 138 § 2 K.p.a. w powiązaniu z art. 136 K.p.a. W związku z tym, że ww. zarzuty są ze sobą ściśle powiązane, gdyż naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przy ocenie kontrolowanej decyzji przepisu art. 138 § 2 w zw. z art. 136 K.p.a. skarżący powiązał ze ww. naruszeniem prawa materialnego, to w pierwszej kolejności należy się odnieść do tego zarzutu.
Zdaniem skarżącego przedmiotowe zamierzenie budowlane jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – § 2 ust. 1 pkt 1.12, albowiem – jak zdaje się wynikać to z uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego – wysokość ścianki kolankowej przekracza dopuszczalne planem 90 cm. W toku postępowania ustalono, że działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pn. "Centrum 2" uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w U. nr XII/103/2003 z dnia 25 września 2003 r. (opubl. Dz. Urz. Woj. Pomor. z 2004 r. Nr 2, poz. 6). Teren ten oznaczony jest symbolem 15.MU, gdzie obowiązuje funkcja mieszkaniowo-usługowa. Okoliczności te nie są sporne. Dla terenu oznaczonego tym symbolem w odniesieniu do wysokości budynku miejscowy plan przewidział maksymalnie 3,5 kondygnacji, natomiast w odniesieniu do dachu przewidziano "kąt nachylenia głównej połaci dachowej 35-45 stopni", przy czym definiując liczbę kondygnacji nadziemnych wskazano, że "określona liczbą "3,5" oznacza budynek dwupiętrowy z poddaszem użytkowym lub nieużytkowym, gdzie wysokość ścianki kolankowej nie przekracza 90 cm licząc od podłogi" – § 2 ust. 1 pkt 1.12 lit. c miejscowego planu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do tej kwestii trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sytuacji gdy zarówno liczba kondygnacji nadziemnych jak i kąt nachylenia połaci dachowej pozostają w zgodzie z planem, to kwestia wysokości ścianki kolankowej w konkretnych okolicznościach nie może być przesądzająca dla oceny sprzeczności planowanego zamierzenia z miejscowym planem. W niniejszej sprawie działka na której ma powstać planowana inwestycja nie jest działką o równoległych do siebie bokach, a w związku z tym projektowany budynek został do kształtu tej działki dopasowany. W tej sytuacji również dach budynku musiał zostać odpowiednio zaprojektowany, z uwzględnieniem wymaganego przez plan kąta nachylenia połaci dachowej. W rezultacie sporna ścianka kolankowa od frontu i od strony północnej ma zachowaną wymaganą wysokość max 90 cm, ale podnosi się od strony południowo-wschodniej, przekraczając tę wysokość, a co wynika z geometrii dachu. W tej sytuacji, mając na uwadze uwarunkowania wynikające z kształtu planowanej do zainwestowania działki oraz konieczność zachowania parametrów wskazanych w miejscowym planie w odniesieniu do przedmiotowej działki, w jego § 4 dotyczącym ustaleń szczegółowych dla terenu oznaczonego w planie jednostką 15 MU, rację ma organ odwoławczy i Sąd pierwszej instancji, że w odniesieniu do ścianki kolankowej przedłożony projekt budowlany nie narusza przepisów miejscowego planu w sposób który musiałby prowadzić z tego powodu do odmowy zatwierdzenia analizowanego projektu budowlanego.
W tej sytuacji zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 i art. 35 ustawy Prawo budowlane w związku z § 2 ust. 1 pkt 1.12 miejscowego planu nie mógł się ostać. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że w omawianym zakresie przedmiotowy projekt budowlany nie jest zgodny z obowiązującym dla działki nr [...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zaś w związku z tym, że zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się niezasadny, tym samym również zarzut naruszenia art. 138 § 2 w zw. z art. 136 K.p.a. nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Jak wynika z uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego skarżący stanął na stanowisku, że ustalenie, iż przedłożony projekt budowlany jest sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu w zakresie spornej ścianki kolankowej niweczy jakąkolwiek podstawę do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, nawet gdyby organ ten dopuścił się naruszenia przepisów postępowania.
Jednakże, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, jak już wyżej wywiedziono, w sprawie nie stwierdzono sprzeczności przedłożonego projektu budynku mieszkalno-usługowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenów strefy Śródmieścia U. pn. "Centrum 2" w zakresie kwestionowanym skargą kasacyjną, tj. w zakresie spornej ścianki kolankowej. W tej sytuacji twierdzenie, iż z tego powodu brak jest przesłanek do dalszego wyjaśniania sprawy nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
W tym miejscu podnieść należy, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia z powodu szeregu naruszeń przepisów postępowania, w tym art. 7, 77 § 1, 80 i art. 10 § 1 K.p.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody Pomorskiego Sąd pierwszej instancji przyjął, że prawidłowo ten organ administracji rządowej zastosował konstrukcję prawną z art. 138 § 2 K.p.a. trafnie wykazując naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania oraz prawa materialnego, przy czym uznał, że przepis art. 136 K.p.a. nie mógł mieć w sprawie zastosowania, gdyż wady postępowania przed organem pierwszej instancji były tego rodzaju, że nie mogły zostać usunięte przez organ odwoławczy poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Wskazano bowiem na ocenę Wojewody w dwóch kwestiach, które zdaniem Sądu, przesądziły o zasadności podjęcia decyzji kasacyjnej, tj. niewyjaśnienie kwestii spełnienia wymogu ochrony interesów osób trzecich oraz konieczność objęcia wnioskiem o pozwolenie na budowę wniosku o pozwolenie na rozbiórkę budynku istniejącego. Oceny tej skarga kasacyjna nie podważyła, bowiem – jak już wyżej zaznaczono – zarzut uchybienia przepisom procedury administracyjnej autor skargi kasacyjnej powiązał jedynie z naruszeniem prawa materialnego poprzez wadliwe uznanie przez Sąd, że przedstawiony projekt budowlany nie jest sprzeczny z miejscowym planem w zakresie spornej ścianki kolankowej. Skoro zarzut ten okazał się niezasadny, to również zarzut naruszenia przepisów postępowania musiał zostać uznany za nietrafny.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw.