II OSK 879/24

II OSK 879/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas /sprawozdawca/
Jacek Chlebny /przewodniczący/
Jerzy Siegień
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Lu 978/23 - Wyrok WSA w Lublinie z 2024-01-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 148 § 2, art. 149 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 978/23 w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr IF-VII.7840.7.19.2020/2023.IT w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od W. O. na rzecz A. K. kwotę 477 (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 9 stycznia 2024 r., II SA/Lu 978/23, w wyniku rozpoznania skargi W. O., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego z 23 sierpnia 2023 r. nr IF-VII.7840.7.19.2020/2023.IT oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Biłgorajskiego z 28 czerwca 2023 r., znak AB.6740.188.2017 w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego.
W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Starosta Biłgorajski decyzją z 26 maja 2017 r., znak AB.6740.188.2017, sprostowaną postanowieniem z 20 grudnia 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z urządzeniami budowlanymi, budową placów utwardzonych, rozbiórką budynku rekreacyjnego oraz ogrodzenia na działce nr ew. [...], ark. [...] w [...].
W wyniku rozpoznania wniosku W. O. z 14 stycznia 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z 26 maja 2017 r. Starosta Biłgorajski decyzją z 28 czerwca 2023 r., znak AB.6740.188.2017, działając na podstawie art. 105 § 1, art. 150 § 1 i art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a., umorzył wznowione postępowanie, stwierdzając, że wnioskodawca nie zachował ustawowego terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., wobec czego błędnie wszczęte postępowanie wznowieniowe postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. powinno zostać zakończone rozstrzygnięciem formalnym. Podjęcie powyższej decyzji było poprzedzone wydaniem przez Wojewodę Lubelskiego decyzji z 13 lipca 2020 r., znak IF-VII.7840.7.19.2020.MAK utrzymującej w mocy decyzję Starosty Biłgorajskiego z 20 kwietnia 2020 r., znak AB.6740.188.2017 stwierdzającą wydanie decyzji z 26 maja 2017 r. z naruszeniem prawa, czemu towarzyszyło orzeczenie o odmowie jej uchylenia ze względu na to, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 11 lutego 2021 r., II SA/Lu 537/20 oddalającego skargę skarżącego na powyższy akt Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 października 2022 r., II OSK 1707/21 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji, a także rozpoznając skargę – uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego z 13 lipca 2020 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, stwierdzając, że wobec uznania przez orzekające organy, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, nie jest dla skarżącego niekorzystne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na konieczność wyjaśnienia, czy zachował on termin do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
W toku postępowania odwoławczego wywołanego odwołaniem wniesionym przez skarżącego Wojewoda Lubelski decyzją z 23 sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Biłgorajskiego z 28 czerwca 2023 r., podzielając, że skarżący nie spełnił warunku wystąpienia o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem A. K. pozwolenia na budowę w terminie miesiąca od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o tej decyzji. Wbrew stanowisku strony, terminu tego nie można było liczyć od dnia doręczenia w dniu 31 grudnia 2019 r. pisma Starostwa Powiatowego w Biłgoraju z 27 grudnia 2019 r. informującego skarżącego o wydaniu pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji realizowanej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], ponieważ w dacie skierowania przez skarżącego do organu zapytania budynek objęty pozwoleniem znajdował się już w stanie surowym otwartym i posiadał dach, a skarżący musiał mieć świadomość prowadzonej na podstawie pozwolenia na budowę inwestycji. Jej identyfikacja była możliwa z tablicy informacyjnej umieszczonej w maju 2019 r. przez kierownika budowy w linii ogrodzenia znajdującego się od ul. [...], wobec czego trudno się zgodzić, iż nie była ona przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy pozostającego właścicielem nieruchomości sąsiedniej, bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną.
W skardze na powyższą decyzję Wojewody Lubelskiego skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty Biłgorajskiego, zarzucając organowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 i art. 148 § 2 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oraz nieustalenie w sposób prawidłowy i wyczerpujący okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla jej rozpoznania, a w efekcie przyjęcie, iż postępowanie wznowieniowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż skarżący uchybił miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bo już w maju 2019 r. miał możliwość dowiedzenia się o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę z tablicy informacyjnej umieszczonej na terenie budowy, podczas gdy w owym czasie nie dowiedział się o decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem z przyczyn osobistych nie interesował się budową, nie miał wiedzy, czy tablica w ogóle znajduje się na terenie budowy, w jaki sposób została wypełniona, a tym bardziej nie zapoznał się z jej treścią. Skarżący wniósł równocześnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. zdjęć fotograficznych przedstawiających stan tablicy informacyjnej terenu budowy według stanu na lipiec/wrzesień 2023 r. celem wykazania, że nie jest ona utrzymywana w należytym stanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie.
Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że wykazanie zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., powinno sprowadzać się do przedstawienia takich dowodów, z których będzie niezbicie wynikało, z jednej strony, w jakim konkretnie dniu rozpoczął bieg termin do wniesienia podania o wznowienia postępowania, a z drugiej, że wskazana w podaniu data nie jest dowolna. Pomimo tego, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie, to jednak organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie dochowania terminu, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, nie wykazano, aby wnioskodawca 6 maja 2019 r. zapoznał się z treścią tablicy informującej o wydaniu decyzji Starosty Biłgorajskiego z 26 maja 2017 r. W świetle obowiązujących przepisów, w tym także rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 108, poz. 953), nie ma podstaw do domniemania, że dzień wywieszenia tablicy informacyjnej jest dniem dowiedzenia się o decyzji, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Tym samym nie jest możliwe przyjęcie za organem, że skarżący 6 maja 2019 r., tj. w dniu wywieszenia tablicy informacyjnej dowiedział się o wydaniu decyzji Starosty Biłgorajskiego z 26 maja 2017 r. O tym, że skarżący nie wiedział, czy i jaka decyzja odnośnie do prowadzonych robót budowlanych została wydana, względnie, czy budowa odbywa się na podstawie decyzji, świadczy, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, zwrócenie się przez skarżącego z wnioskiem z 19 grudnia 2019 r. do Starostwa Powiatowego w Biłgoraju o podanie informacji, czy dla obiektu budowlanego w [...] przy ul. [...] na działce nr ew. [...] zostało wydane pozwolenie na budowę. Pismem z 27 grudnia 2019 r. organ udzielił skarżącemu informacji w sprawie wydanego pozwolenia na budowę dla inwestycji na przedmiotowej działce. Pismo to zostało doręczone skarżącemu 31 grudnia 2019 r. i zdaniem Sądu, powyższą datę należy uznać jako początek terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Sąd I instancji zauważył, odwołując się do wpisu z dziennika budowy z 28 grudnia 2019 r., że budynek na działce inwestycyjnej znajdował się w tym okresie w stanie surowym otwartym z dachem przykrytym blachą, plac budowy zabezpieczono, a roboty przerwano na okres zimowy. Powyższe nie uzasadnia jednak twierdzenia, że w tej dacie skarżący wiedział o wydanej decyzji. W owym czasie skarżący mógł wiedzieć, że trwają roboty budowlane, jednak nie ma to nic wspólnego z wiedzą o treści decyzji w znaczeniu, jakie nadaje temu sformułowaniu art. 148 § 2 k.p.a.
Uczestnik postępowania A. K. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2 i art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji Wojewody Lubelskiego z 23 sierpnia 2023 r. oraz decyzji Starosty Biłgorajskiego z 28 czerwca 2023 r. z uwagi na przyjęcie, że organy administracji nie ustaliły, kiedy skarżący dowiedział się o decyzji Starosty Biłgorajskiego z 26 maja 2017 r., co miało kluczowe znaczenie dla dochowania przez niego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, pomimo że organy prawidłowo ustaliły ten fakt, co skutkować powinno oddalaniem skargi skarżącego.
Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej uczestnik postępowania wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta przez skarżącą kasacyjnie na uzasadnionej podstawie.
Artykuł 148 § 1 k.p.a. kreuje wymaganie, zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania powinno zostać wniesione do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powyższy termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). W kontrolowanej sprawie konieczne było dokonanie przez organy oceny spełnienia przez skarżącego wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. warunku, uwzględniając, że w świetle oceny prawnej, jaka została sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 października 2022 r., II OSK 1707/21, którą organy były związane w następstwie uchylenia decyzji z 13 lipca 2020 r. i 20 kwietnia 2020 r. (art. 153 p.p.s.a.), wobec niedoprowadzenia przez skarżącego we wznowionym postępowaniu do podważenia udzielonego A. K. jako inwestorowi pozwolenia na budowę nadanie doniosłości przez Sąd kwestii niezweryfikowania przez organy zachowania przez skarżącego terminu nie może być postrzegane jako naruszenie zakazu reformationis in peius.
Sąd I instancji nie podzielił przyjętego przez Wojewodę Lubelskiego w zaskarżonej decyzji wniosku odnośnie do konieczności postawienia skarżącemu zarzutu przekroczenia terminu do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty Biłgorajskiego z 26 maja 2017 r., uznając, że termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., został przez stronę zachowany, powinien być on bowiem liczony od dnia doręczenia skarżącemu pisma Starostwa Powiatowego w Biłgoraju z 27 grudnia 2019 r. a nie łączony z zastosowaniem się przez inwestora (kierownika budowy) do obowiązku, jaki nakłada na niego art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b. Tak sformułowanego stanowiska Sądu I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można jednakże zaaprobować, albowiem trafnie zostało ono objęte zarzutem skargi kasacyjnej, wskazującej, że w okolicznościach faktycznych sprawy istniały wystarczające podstawy do przypisania skarżącemu posiadania przed grudniem 2019 r. wiedzy o wydaniu przez Starostę Biłgorajskiego 26 maja 2017 r. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego realizowanego na działce nr ew. [...], ark. [...] w [...], wobec czego skarżący jako właściciel bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji nieruchomości nie mógł skutecznie twierdzić, iż dowiedział się o rozstrzygnięciu organu administracji architektoniczno-budowlanej dopiero w dacie doręczenia odpowiedzi organu na skierowane do niego pismo z 19 grudnia 2019 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pełni trafne pozostają uwagi, jakie w odniesieniu do sposobu zastosowania w niniejszej sprawie art. 148 § 2 k.p.a., wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z 11 lutego 2021 r., II SA/Lu 537/20. Założenie, na którym zdecydował się oprzeć w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji - bezpośrednio sprzeczne z tymi uwagami – pozostaje wadliwe. Biorąc pod uwagę uwarunkowania kontrolowanej sprawy, Wojewoda miał bowiem rację przyjmując, że wiedza skarżącego o realizacji inwestycji dotyczącej budowy budynku mieszkalno-usługowego, obejmowała również kwestię uzyskania przez inwestora zgody na jej prowadzenie odpowiadającej przyjętym w p.b. zasadom reglamentacji prawnobudowlanej tego rodzaju przedsięwzięć. Wystąpienie przez skarżącego o informację dotyczącą wydanego pozwolenia na budowę dopiero w grudniu 2019 r., gdy kwestionowane przez skarżącego roboty budowlane prowadzone przez okres ponad pół roku były w stanie znacznego zaawansowania (według wpisu w dzienniku budowy z 6 grudnia 2019 r. inwestor rozpoczął wykonywanie robót blacharskich przy pokryciu dachu, k. 27 akt adm. 1/4), jak słusznie wskazał Sąd, poddając kontroli zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego z 13 lipca 2020 r., świadczyło o tym, że skarżący wcześniej nie był zainteresowany kwestionowaniem inwestycji prowadzonej przez A. K., z której pełnomocnikiem miał pozostawać w kontakcie odnośnie do planów inwestycyjnych mających obejmować działkę nr ew. [...] po jej nabyciu od członka rodziny skarżącego (zawarciu tejże umowy miała również towarzyszyć złożona przez skarżącego inwestorowi oferta nabycia własnej zabudowanej nieruchomości; pismo z 21 lutego 2023 r., k. 45 akt adm. 1/4), nie może być natomiast dowodem uprawdopodabniającym tezę, iż skarżący był pozbawiony wiedzy dotyczącej uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, której zidentyfikowanie było możliwe w oparciu o treść tablicy informacyjnej umieszczonej na terenie budowy. Zgromadzony materiał dowodowy (k. 108 akt adm. 2/4) potwierdza, że zawieszona na ogrodzeniu placu budowy w maju 2019 r. tablica pozwalała ustalić, iż budowa ta jest prowadzona na podstawie wydanego przez organ w dniu 26 maja 2017 r. pozwolenia na budowę znak: AB.6740.188.2017 i niezależnie od tego, że na skutek działania warunków atmosferycznych jej czytelność, na co zwrócił uwagę skarżący, uległa w 2023 r. już znacznemu pogorszeniu, także we wskazanym okresie nie nasuwało trudności określenie tejże informacji.
W opisanych warunkach ujawniających zaniechanie wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Biłgorajskiego w terminie wymaganym przez dyspozycję art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skierowanie przez skarżącego do Starostwa Powiatowego w Biłgoraju prośby o udzielenie informacji dotyczących wydanego pozwolenia na budowę, którego podstawą był zamiar podważenia przez skarżącego legalności tego aktu, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mogło być przez Wojewodę Lubelskiego postrzegane jako działanie nakierowane intencjonalnie na podjęcie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej czynności urzędowej, której zaistnienie mogłoby zostać powiązane z próbą wykazania przez skarżącego, iż jest ona równoważna "dowiedzeniu się" o kwestionowanej decyzji, a nie jako zachowanie, którego źródłem były istniejące realnie przeszkody uniemożliwiające skarżącemu uzyskanie wiedzy o udzieleniu A. K. pozwolenia na budowę decyzją z 26 maja 2017 r.
Sformułowany w rozpoznanej przez Sąd I instancji skardze zarzut, że skarżący miał nie interesować się budową, nie mieć wiedzy, czy tablica informacyjna znajduje się na terenie budowy i w jaki sposób została wypełniona nie jest przekonujący, uwzględniając czynniki, na które wnosząca skargę kasacyjną zasadnie zwróciła uwagę w jej uzasadnieniu, dotyczące charakterystyki (rozmiaru) inwestycji (obejmującej budowę dwukondygnacyjnego budynku mieszkalno-usługowego, w którym ma działać siłownia, o rozmiarach 61,99 m x 10,50 m x 10,54 m; Projekt budowlany. Tom I. Projekt architektoniczno-budowlany. Opis zamierzenia, s. 70), utrzymywanych ze skarżącym kontaktów po nabyciu nieruchomości inwestycyjnej, a także miejsca umieszczenia tablicy informacyjnej, która miała znajdować się od strony drogi publicznej w odległości kilku metrów od użytkowanego w sposób stały przez skarżącego wjazdu na sąsiednią nieruchomość należącą do skarżącego, stanowiącą miejsce jego zamieszkania. Odwołanie się do podstawowych zasad określających sposób percepcji przedmiotów i zdarzeń środowiska zewnętrznego oraz doświadczenia życiowego nakazywało odrzucić tym samym wyjaśnienia skarżącego, że dopiero wybudowanie budynku o parametrach wskazanych w projekcie budowlanym zwróciło jego uwagę na tę inwestycję, a nieświadomość istnienia tablicy informacyjnej określającej przedmiot zamierzenia budowlanego została podważona dopiero w postępowaniu, w którego toku inwestor przedstawił dowody dokumentujące dopełnienie obowiązku, jaki nakłada na niego art. 42 ust. 2 pkt 2 p.b.
O ile ocena prawidłowości zaskarżonego wyroku uwzględniającego skargę wniesioną przez skarżącego mogła zostać dokonana w kontekście rozważenia trafności zarzutu przypisującego Sądowi I instancji wadliwe zastosowanie art. 148 § 2 k.p.a., o tyle ramy prawne sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia nie mogą obejmować merytorycznej oceny naruszenia przez Sąd art. 149 § 3 k.p.a., albowiem przepis ten nie podlegał w sprawie zastosowaniu. W rozpatrywanej sprawie poczynione ustalenia potwierdzają, że skarżący nie spełnił warunku wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a., co powinno prowadzić do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W sytuacji, gdy dochodzi w postępowaniu nadzwyczajnym do pominięcia istnienia tejże przeszkody do wszczęcia postępowania, co znajduje swoje rozwinięcie w wadliwym postanowieniu o wznowieniu postępowania, a tak przedstawiał się stan sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego, stwierdzenie tejże okoliczności przez organ powinno manifestować się umorzeniem wznowionego postępowania z uwagi na jego pierwotną bezprzedmiotowość. Rozstrzygnięcie nadane zaskarżonej decyzji z 23 sierpnia 2023 r. z tym zapatrywaniem pozostaje w pełni spójne.
Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, uznając jednocześnie, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę i ją oddalił z uwagi na nienaruszenie przez zaskarżoną decyzję prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.