II OSK 874/23

II SA/Łd 328/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Michał Zbrojewski
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 874/23 - Wyrok NSA z 2024-06-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 31 ust. 1, ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2373
art. 33 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 73 ust. 3, art. 89 ust. 1, art. 90 ust. 1, ust. 2, art. 95 ust. 3
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 31 par. 2, art. 97 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 144
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Sentencja
Dnia 17 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Michał Zbrojewski na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2023 roku sprawy ze skarg Stowarzyszenia C. i Stowarzyszenia T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 11 lutego 2022 r. nr 40/2022 znak: GPB-III.7721.339.2021 JR w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. MR
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 11 lutego 2022 r. nr 40/2022, znak: GPB-III.7721.339.2021 JR Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia T. z siedzibą w O. oraz Stowarzyszenia C. z siedzibą w Ł., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 15 listopada 2021 r., nr DPRG-UA-1.2914.2021, znak: DPRG-UA-I.6740.22.2020 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą V. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów na terenie Elektrociepłowni nr [...] przy ul. [...] w Ł., działka nr ew. [...] w obrębie [...].
Powyższa decyzja została podjęta w następujących okolicznościach:
Po złożeniu przez inwestora 15 września 2020 r. wniosku o pozwolenie na budowę, 15 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję o pozwoleniu na budowę dla wspomnianej wyżej inwestycji.
Od powyższej decyzji odwołały się Stowarzyszenie T. z siedzibą w O. oraz Stowarzyszenie C. z siedzibą w Ł.
Stowarzyszenie T. z siedzibą w O. w swoim odwołaniu podniosło zarzut, że inwestor nie przedłożył ważnej decyzji środowiskowej, ponieważ przedłożona decyzja wygasła w 2014 r. oraz wymaganej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.
Natomiast Stowarzyszenie C. z siedzibą w Ł. w odwołaniu podniosło zarzut wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie wadliwych rozstrzygnięć.
Powołaną na wstępie decyzją z 11 lutego 2022 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 25 i 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że 19 września 2020 r. weszła w życie nowelizacja ustawy Prawo budowlane - tj. ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z treścią ustawy zmieniającej, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym, tj. sprzed 19 września 2020 r. Wobec faktu, że wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji wpłynął do organu przed 19 września 2020 r., w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe.
Wskazując następnie na treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu sprzed nowelizacji organ drugiej instancji wyjaśnił, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r., nr 51/U/2010, znak: OŚR.III.7626/25/10, ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł., na działce nr ew. [...], obręb geodezyjny [...]. W punkcie DC powyższej decyzji Prezydent Miasta Łodzi stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Jak wyjaśnił Wojewoda Łódzki zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 2373 z późn.zm. – dalej w skrócie "u.o.o.ś."), ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się bądź w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bądź też w ramach postępowania w sprawie wydania jednej z enumeratywnie wyliczonych decyzji, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.) Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzana jest w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie w czterech przypadkach, ściśle określonych w u.o.o.ś. Ma to miejsce:
- jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.);
- na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 88 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.);
- jeżeli organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzi, że we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.);
- w przypadku braku możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW (art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.).
Katalog przypadków, w których ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że zamknięty jest również katalog przypadków, w których postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wymaga udziału społeczeństwa.
Dalej Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 89 ust. 1 u.o.o.ś., po otrzymaniu raportu o oddziaływaniu na środowisko organ właściwy do wydania m. in.: decyzji o pozwoleniu na budowę występuje do regionalnego dyrektora ochrony środowiska albo Generalnego Dyrektora Ochrony Środowisko z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. W związku z powyższym, pismem z 25 września 2020 r., Prezydent Miasta Łodzi zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Głównym celem przedłożonego raportu jest przeprowadzenie powtórnej oceny oddziaływania na środowisko inwestycji polegającej na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów. Przedmiotem tegoż raportu jest ocena zgodności przyjętych w projekcie rozwiązań z wymogami dotyczącymi ochrony środowiska zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r., nr 51/U/2010 znak: OŚR.III.7626/25/10, ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł. Ponadto, w powyższym opracowaniu szczegółowo odniesiono się do wymagań z zakresu ponownej oceny oddziaływania na środowisko określonych w ww. decyzji Prezydenta Miasta Łodzi. W przedmiotowej decyzji środowiskowej, ze względu na lokalizację i zakres oddziaływania inwestycji, nie określono wymogów w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko.
Powołując art. 90 ust. 1 u.o.o.ś., organ odwoławczy stwierdził, że 27 sierpnia 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi wydał postanowienie, znak: WOOŚ.4222.7.2020.DKr.l3, którym uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił wskazane w postanowieniu warunki. Zgodnie z art. 90 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska albo właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska występuje do organu właściwego m. in.: do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w trybie art. 33-36 i art. 38. Pismem z 9 kwietnia 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi zwrócił się do Prezydenta Miasta Łodzi z prośbą o "(...) zapewnienie możliwości trzydziestodniowego udziału społeczeństwa w trybie art. 33 - 36 i art. 38 u.o.o.ś. oraz o podanie do publicznej wiadomości informacji na temat przeprowadzonej ponownej procedury oceny oddziaływania na środowisko (...) ".
Organ odwoławczy nadmienił także, że postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest tylko takie postępowanie, co do którego wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego. Brak takiej regulacji jest więc równoznaczny z zaliczeniem określonego postępowania do grupy spraw niewymagających udziału społeczeństwa. Z przepisów u.o.o.ś. wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jedynie wtedy, gdy w ramach tego postępowania przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepisy u.o.o.ś nie przewidują innego przypadku, aniżeli wskazany wyżej, w którym postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wymagałoby udziału społeczeństwa. Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.o.o.ś. przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji (w tym decyzji o pozwoleniu na budowę), bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o m.in.: przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; wszczęciu postępowania; przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie. Ponadto, na organie administracji architektoniczno-budowlanej ciąży również obowiązek podania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę i o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy - art. 95 ust. 3 u.o.o.ś. W dniu 10 stycznia 2022 r. Wojewoda Łódzki wezwał Prezydenta Miasta Łodzi do uzupełnienia akt sprawy poprzez wskazanie, w jaki sposób organ I instancji wypełnił obowiązek określony w art. 33 ust. 1 oraz art. 95 ust. 3 u.o.o.ś. oraz o przedłożenie dokumentów potwierdzających przytoczone twierdzenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z 21 stycznia 2022 r., Prezydent Miasta Łodzi wskazał, że o wszczęciu postępowania poinformował za pomocą obwieszczenia z 25 września 2020 r., które zostało zamieszczone na stronie BIP Urzędu Miasta Łodzi oraz na tablicy informacyjnej Urzędu Miasta Łodzi. Ponadto, o prowadzonym przez RDOŚ postępowaniu w ramach przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, organ I instancji poinformował za pomocą obwieszczenia z 19 kwietnia 2021 r., które zostało zamieszczone na stronie BIP Urzędu Miasta Łodzi oraz na tablicy informacyjnej Urzędu Miasta Łodzi. O wydaniu zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę organ pierwszej instancji poinformował za pomocą obwieszczenia z 19 listopada 2021 r., które zostało zamieszczone na stronie BIP Urzędu Miasta Łodzi oraz na tablicy informacyjnej Urzędu Miasta Łodzi. Wobec powyższego Prezydent Miasta Łodzi w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym wypełnił obowiązek określony w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś.
Organ odwoławczy stwierdził następnie, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył ostateczną decyzję z 2 lipca 2020 r. Prezydenta Miasta Łodzi nr DAR-UA-LX.944.2020 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...]. W pkt I powyższej decyzji wskazano, że przedmiotowa inwestycja obejmuje m. in.: budowę węzła przyjęcia i tymczasowego magazynowania odpadów składających się z portierni wraz ze stanowiskami ważenia pojazdów, hali wyładunkowej i bunkra odpadów; budowę węzła spalania; budowę węzła odzysku energii; budowę węzła oczyszczania spalin wraz z kominem i stacją monitorowania spalin; budowę węzła zagospodarowania pozostałości procesowych (...); budowę pozostałych budynków (...); budowę obiektów budowlanych towarzyszących (...); budowę urządzeń budowlanych (...).
W tomie I projektu budowlanego (opis techniczny - projekt zagospodarowania terenu) na stronach od nr 25 do 27, w tabeli została wykazana lista projektowanych obiektów. Określone w projekcie budowlanym projektowane obiekty budowlane nie wykraczają poza zakres określony w pkt I wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy. W punkcie II.3 decyzji o warunkach zabudowy określono warunki obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji, tj.: " 1. Zaopatrzenie w media z/do z sieci miejskich (...); 2. Obsług komunikacyjna inwestycji z ul. [...] (...); 3. Do obsługi planowanej inwestycji należy zapewnić miejsca postojowe/garażowe dla samochodów osobowych w liczbie min. 10 stanowisk/100 zatrudnionych ".
Jak wynika z projektu budowlanego zaopatrzenie w media będzie z sieci miejskich, obsługa komunikacyjna będzie odbywać się z ul. [...]. Ponadto, jak wynika z części opisowej projektu budowlanego, w zakładzie zatrudnione będą 44 osoby + 10 osób z firm zewnętrznych. Zaprojektowano 6 miejsc postojowych, w tym 1 miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej.
Wojewoda Łódzki podniósł także, że załącznikiem decyzji o warunkach zabudowy jest mapa z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Planowana inwestycja mieści się na obszarze określonym poprzez ww. linie rozgraniczające. Tym samym organ stwierdził, że zamiar inwestycyjny określony w decyzji o pozwoleniu na budowę z 15 listopada 2021 r. nie narusza ustaleń decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2020 r., nr DAR-UA-LX.944.2020 ustalającej warunki zabudowy.
W dalszej kolejności Wojewoda Łódzki podkreślił, że wymogi wniosku o pozwolenie na budowę, wymagane dokumenty i tryb postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określają przepisy art. 32 - 35 ustawy Prawo budowlane. W rozpatrywanej sprawie do wniosku o pozwolenie na budowę załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Z akt administracyjnych wynika, iż inwestor spełnił wymagania przewidziane przytoczonymi przepisami. Dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i
odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Projekt został wykonany przez uprawnionych projektantów, którzy złożyli oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej.
Zdaniem Wojewody Łódzkiego przeprowadzone przez Prezydenta Miasta Łodzi postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją czyni zadość zasadom rządzącym postępowaniem administracyjnym, wyrażonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, zapewniono także udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej dla przedmiotowego przedsięwzięcia w ramach postępowania w sprawie wydania badanego pozwolenia na budowę.
Wobec wyżej wskazanych okoliczności zaskarżoną decyzję organu I instancji z 15 listopada 2021 r. należało utrzymać w mocy.
Organ drugiej instancji odnosząc się następnie do zarzutu odwołania T., że inwestor nie przedłożył ważnej decyzji środowiskowej, gdyż przedłożona decyzja wygasła w 2014 r., stwierdził, że 24 grudnia 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936), która wprowadziła m.in.: zmiany w zakresie treści art. 72 ust. 3 i 4 u.o.o.ś. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 73 ust. 3 decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Natomiast, zgodnie z nowym brzmieniem art. 72 ust. 4 złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r. nr 51/U/2010 została wydana w czasie kiedy terminy określone w art. 72 ust. 3 i 4 wynosiły odpowiednio 4 i 6 lat. Jednak, w myśl art. 7 ustawy zmieniającej, do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W dniu 28 sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał postanowienie (znak: DSS-OŚR-II.6220.122.2014), którym stwierdził, "(...) że realizacja planowanego przedsięwzięcia, polegającego na Budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł. będzie przebiegała etapowo i nie zmieniły się warunki określone w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi Nr 51/U/2010 z dnia 28 czerwca 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia". Ponadto, Prezydent Miasta Łodzi postanowieniem z 20 czerwca 2016 r., znak: DSS-OŚR-II.6220.100.2016, stwierdził, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, polegającego na "Budowie Instalacji Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł." przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji nr 51/U/2010 o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Prezydenta Miasta Łodzi 28 czerwca 2010 r. Powyższa decyzja Prezydenta Miasta Łodzi nr 51/U/2010 z 28 czerwca 2010 r. stała się ostateczna 8 listopada 2010 r., natomiast przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę został złożony 15 września 2020 r., czyli przed upływem 10 lat. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest w obrocie prawnym i wiąże organy administracji architektoniczno-budowlanej.
Ustosunkowując się do zarzutu, że inwestor nie przedłożył wymaganej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, organ odwoławczy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, w tym znaczeniu, że ustalone w niej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, nie mogą być przedmiotem weryfikacji.
Wojewoda wyjaśnił również, że w złożonym odwołaniu Centrum Zrównoważonego Rozwoju wskazało, iż "Informacja podana przez inwestora, że standardy emisji będą utrzymane w normach określonych w rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska, jest informacją lakoniczną, życzeniową, niemożliwą do weryfikacji, dokąd inwestycja nie powstanie, a trujące gazy odlotowe i toksyczne odpady stałe nie staną się faktem ". W dalszej części odwołania strona poruszyła kwestie związane z emisją do środowiska szkodliwych substancji, które będą miały wpływ na stan zdrowia mieszkańców Ł. i regionu.
Organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jak i w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydanego w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Wojewoda Łódzki nie posiada kompetencji w ramach prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do kwestionowania ww. orzeczenia. Wojewoda podkreślił, że w punkcie IX decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, nałożono na inwestora przedłożenia analizy porealizacyjnej, którą należy przeprowadzić w terminie 12 miesięcy od oddania inwestycji do użytkowania. Ponadto, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w pkt 4.1 postanowienia z 27 sierpnia 2021 r., uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określającego wskazane warunki, stwierdził obowiązek "(...) wykonania analizy porealizacyjnej dla planowanego przedsięwzięcia, po upływie roku normalnej eksploatacji instalacji w następującym zakresie: Stan powietrza: wykonanie ciągłych i okresowych pomiarów emisji zanieczyszczeń do powietrza w zakresie i zgodnie z metodykami referencyjnymi określonymi w aktualnie obowiązujących przepisach prawa, przy czym pomiary okresowe w pierwszym roku eksploatacji instalacji należy prowadzić co najmniej raz na trzy miesiące (...) ".
Odwołujący podniósł także kwestie związane z dużym natężeniem ruchu samochodowego związanego z dowozem odpadów do spalarni, co będzie powodowało "degradację nawierzchni" oraz znaczną emisję spalin. Centrum Zrównoważonego Rozwoju wskazało, że "Przytoczone przez RDOS w wydanej decyzji dane są zmanipulowane i nie uwzględniają tonażu ciągników siodłowych". Wojewoda Łódzki odnosząc się do powyższej argumentacji stwierdził, że nie posiada kompetencji, aby kwestionować ustalenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska określone w postanowieniu wydanym w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.
Centrum Zrównoważonego Rozwoju stwierdziło również, że inwestor powinien uzyskać decyzję o lokalizacji celu publicznego, sporządzić własny nie "ponowiony" raport o oddziaływaniu na środowisko i przeprowadzić proces konsultacji społecznych". Ustosunkowując się do powyższej argumentacji Wojewoda podkreślił, że nie posiada kompetencji do badania pod kątem merytorycznym raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nadto, żaden przepis prawa nie zobowiązuje inwestora, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy na etapie projektowania, do przeprowadzania konsultacji społecznych.
W kwestii zarzutu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem art. 5 k.c. w sytuacji, gdy w 2012 r. Prezydent Miasta Hanna Zdanowska na spotkaniu publicznym ze stroną społeczną dała słowo, że jeżeli kiedykolwiek wróci temat spalarni odpadów na W. to będzie to technologia rusztowa, a jej wybór zostanie poprzedzony spotkaniem strony społecznej z UMŁ" organ odwoławczy stwierdził, że to, czy w okolicznościach danej sprawy został naruszony art. 5 k.c. może jedynie stwierdzić sąd powszechny. Organy administracji architektoniczno- budowlanej badają dany zamiar budowlany tylko i wyłącznie pod kątem jego zgodności z przepisami prawa.
Jeśli zaś chodzi o zarzut Centrum Zrównoważonego Rozwoju dotyczący konieczności ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, Wojewoda stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach pozostaje w obrocie prawnym i wiąże organy administracji architektoniczno-budowlanej.
W złożonym odwołaniu strona wskazała również, że: "W miejsce jednego kotła rusztowego wchodzą dwie linie technologiczne zakończone kominem o wysokości 50 m, wyposażony w dwa przewody o średnicy 1,5 m każdy. Decyzja 51/U, 2010 została wydana dla emisji z komina o wysokości 60 m i średnicy wylotu komina 2,1 m. Emisja spalin będzie się odbywała kominem niższym o 10 m z wylotem spalin poszerzonym o powierzchnię 0,07 m2. Wysokość komina ma tutaj znaczenie podstawowe. (...) Została również zwiększona ilość godzin pracy dwóch linii o ponad 960 h/rok, w stosunku do zakładanych w Decyzji 51/U/2010. Taka różnica wpływa w sposób oczywisty na ilość emisji zarówno stałych jak i gazowych ". Strona w dalszej części podważa zasadność przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań.
W związku z powyższym organ drugiej instancji wskazał, że kwestionowane rozwiązania projektowe zostały określone w pkt 2 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochron Środowiska z 27 sierpnia 2021 r., w którym zostały określone wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji projektowej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do kwestionowania przyjętych przez uprawniony organ wymagań.
W związku z zarzutami strony, 19 stycznia 2022 r. organ odwoławczy wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi o udzielenie informacji, czy prowadzone były postępowania w sprawie:
- decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, polegającego n budowę Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł.;
- po stanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 25 sierpnia 2014 r., stwierdzającego, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, polegającego na "Budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł., będzie przebiegała etapowo i nie zmieniły się warunki określone w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia;
- postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 20 czerwca 2016 r., stwierdzającego, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, polegającego na "Budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł., przebiega etapowo oraz, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określonego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 28 czerwca 2010 r.
W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w piśmie z 9 lutego 2022 r. wskazało, że decyzją z 8 listopada 2014 r., nr S.K.O. 3348/2010; S.K.O. 3588/2010; S.K.O. 4670/2010, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł., na działce nr ew. [...], w obrębie [...]. Natomiast, w sprawie postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 20 czerwca 2016 r., wpłynął wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności wspomnianego postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 20 czerwca 2016 r. zostanie rozpatrzona niezwłocznie po zakończeniu będącego w toku postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 26 października 2021 r., nr SKO. 4170.81.2021, o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 20 czerwca 2016r. Ponadto, w sprawie postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 25 sierpnia 2014 r., żadne postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi nie toczyło się.
Z uwagi na powyższe, Wojewody Łódzki ocenił, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 25 sierpnia 2014 r. i 20 czerwca 2016 r. znajdują się w obiegu prawnym i są wiążące dla organów orzekających w sprawie pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższe rozstrzygniecie Wojewody Łódzkiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodły Stowarzyszenie C. z siedzibą w Ł. (sygn. akt II SA/Łd 328/22) i Stowarzyszenie T. z siedzibą w O. (sygn. akt II SA/Łd 329/22).
Stowarzyszenie C. z siedzibą w Ł. reprezentowane przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosło o: uznanie zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z 11 lutego 2022 r. za nieważną, wobec jej wydania z rażącym naruszeniem prawa; na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. zobowiązanie Wojewody Łódzkiego do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 15 listopada 2021 r. w całości i wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji; wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd; przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. poprzez zwolnienie w całości od opłat sądowych i wydatków; na podstawie art. 119 pkt 1 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wobec zaskarżonej decyzji autor skargi sformułował zarzuty:
I. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, w zw. z art. 50 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 72 ust. 4 u.o.o.ś. w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez:
a) brak podstawy dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jaką powinna być wydana uprzednio decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
b) niezgodność pierwotnej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z późniejszymi decyzjami zapadłymi w sprawie - wcześniejsza decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana w przedmiotowej sprawie, ale dla innego podmiotu oraz dla odmiennie określonego zakresu prac, wobec czego późniejsze decyzje wydane na jej podstawie, w postaci decyzji o warunkach zabudowy, a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę są nieważne;
II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 5 u.o.o.ś., w ten sposób, że bez wykazania etapów realizacji przedsięwzięcia organ przedłużył okres obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
- art. 72a u.o.o.ś., poprzez przeniesienie decyzji 51/U/2010 Prezydenta Miasta Łodzi na V. sp. z o.o., tj. w taki sposób, że decyzja mogła zostać przeniesiona na inny podmiot, jeżeli podmiot ten przyjął warunki zawarte w tej decyzji, podczas gdy warunki zawarte w decyzji uległy zmianie,
- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § k.p.a., w taki sposób, że organ nie stwierdził nieważności decyzji Prezydent Miasta Łodzi z 2 lipca 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy, w taki sposób, że organ nie zbadał wskazywanego przez stronę zarzutu, że decyzja o ustalenie warunków zabudowy jest nieważna;
- art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji.
Odpowiadając na powyższą skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z 26 kwietnia 2022 r. referendarz sądowy odmówił Stowarzyszeniu C. z siedzibą w Ł. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Powyższe postanowienie, po rozpoznaniu sprzeciwu strony skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 27 maja 2022 r. utrzymał w mocy.
W piśmie procesowym z 31 maja 2022 r. pełnomocnik uczestnika postępowania V. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniósł o oddalenie skargi i odmowę wstrzymania decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi autor pisma ocenił je jako niezasadne i wyjaśnił, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - Spółka jest adresatem ważnej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2020 r. o warunkach zabudowy wydanej dla spornej inwestycji, zatem spełniła wymóg ustawowy przewidziany w przepisach Prawa budowlanego przedkładając ostateczną o warunkach zabudowy wydaną na jej rzecz wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Spółka nie miała obowiązku, załączania do wniosku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pełnomocnik uczestnika zaznaczył także, że niniejsze postępowanie dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie dotyczy ono żadnych innych ostatecznych i prawomocnych decyzji wydanych w odrębnych postępowaniach. To oznacza, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie ma obowiązku badać, czy prawidłowo zostały wydane decyzja o warunkach zabudowy lub decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Oznacza to, że organ wydający pozwolenie na budowę nie ma obowiązku analizy, czy w danej sprawie należało uzyskać dla danego zamierzenia budowlanego decyzję o warunkach zabudowy czy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tylko ocenia zgodność zamierzenia budowlanego z przedstawioną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodatkowo pełnomocnik uczestnika podkreślił, że projektowana inwestycja będzie realizowana przez Spółkę, nie jest to inwestycja celu publicznego, nie jest w nią zaangażowane Miasto Łódź, powiązane z nim podmioty lub inne podmioty komunalne. Dla spornej inwestycji nie zachodziła więc konieczność wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się do zarzutów natury technicznej autor pisma stwierdził, że są one niezasadne i nie podważają twierdzeń raportu o oddziaływaniu na środowisko, który ma szczególną moc dowodową. Każdy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko złożony w postępowaniu, w którym przeprowadzana jest ponowna ocena oddziaływania na środowisko, jest oceniany przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, który uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia. Miało to miejsce także w niniejszej sprawie. Postanowienie RDOŚ wydane po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko było dla Prezydenta wiążące w toku wydawania decyzji pozwoleniu na budowę. Prezydent, nie mógł go więc weryfikować. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń raportu powinno nastąpić poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), której wnioski pozostawałyby w sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Kontrdowody wyprowadzane przeciw specjalistycznemu raportowi powinny reprezentować wartość merytoryczną na co najmniej równym poziomie kompleksowości, a nie stanowić jedynie niepoparte głębszą analizą uwagi negujące założenia w nim zawarte. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Jeżeli w danej sprawie złożony został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest konieczna szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, że jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów na podstawie wiedzy specjalistycznej, w sytuacji gdy dysponuje raportem, który uznaje za wiarygodny i zupełny. Podobnie ograniczony jest zakres kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego. Kontrola projektu budowlanego wykraczająca poza zakres art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest niedopuszczalna, w szczególności właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. Co więcej sytuacja, w której Wojewoda taką kontrolę w szerszym zakresie by prowadził stanowiłaby ewidentne działanie bez podstawy prawnej.
Niezasadny jest także zarzut dotyczący nieprawidłowego przeniesienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na Spółkę. Decyzja przenosząca jest ostateczne i prawomocna, nie może być zatem weryfikowana w niniejszym postępowaniu. Dodatkowo pełnomocnik Spółki wskazał, że zarzuty Stowarzyszenia wynikają z głębokiego niezrozumienia przepisów u.o.o.ś i k.p.a. Podczas przenoszenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na Spółkę nie było możliwe ocenianie przesłanek wskazanych w art. 72a u.o.o.ś., a więc czy Spółka przyjęła warunki zawarte w tej decyzji pod względem ich zgodności z postanowieniem RDOŚ czy decyzją o pozwoleniu na budowę, które zostały wydane później. W momencie wydawania decyzji przenoszącej Spółka przyjęła wszystkie warunki z niej wynikające, a przeniesienie nastąpiło zgodnie z prawem. Nie ma również racji strona skarżąca twierdząc, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest nieważna, jako że rozstrzygniecie to nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. To samo dotyczy postanowień z 2014 r. i 2016 r., które nie zostały zaskarżone w ustawowych terminach w związku z czym są ostateczne i prawomocne. Nie mogą być więc kwestionowane w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Ponadto pełnomocnik Spółki stwierdził, że ważność decyzji środowiskowej oraz postanowienia z 2014 r. została przedłużona z mocy samego prawa na skutek nowelizacji u.o.o.ś., mocą której okresy wynikające z art. 72 ust. 3 i 4 u.o.o.ś wydłużono do 6 i 10 lat. Nastąpiło to od dnia 4 września 2015 r., w którym weszła w życie ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1211), a zatem po wydaniu postanowienia z 2014 r., a przed wydaniem postanowienia z 2016 r. W ustawie nowelizującej nie wprowadzono przepisów regulujących kwestie intertemporalne, co oznacza, że nowe ("wydłużone") terminy znalazły zastosowanie także do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowień "wydłużających" ich ważność wydanych przed 4 września 2015 r.
Odnosząc się do kwestionowanej przez stronę skarżąca etapowości projektowanej inwestycji, pełnomocnik Spółki zauważył, że w obu postanowieniach z 2014 i 2016 etapy realizacji przedsięwzięcia zostały jasno wskazane w treści uzasadnień wydanych postanowień i przeanalizowane.
W kwestii opinii PPIS autor pisma zwrócił uwagę na jej niewiążący charakter i podkreślił, że opinia jest dodatkowym elementem dowodowym. Wydanie opinii PPIS było niezbędne do wydania postanowienia RDOŚ, choć opinia PPIS nie była wiążąca dla RDOŚ.
Postanowieniem z 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 328/22 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 22 września 2022 r. sygn. akt II OZ 501/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Stowarzyszenia C. z siedzibą w Ł. na postanowienie Sądu z 22 czerwca 2022 r.
Stowarzyszenie T. z siedzibą w O. w swojej skardze wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, podnosząc wobec decyzji Wojewody Łódzkiego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego:
1. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c) - poprzez zaniechanie ogłoszenia informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu inwestycji - albowiem dostęp do portierni w EC jako operatora infrastruktury krytycznej oraz z uwagi na COViD był nadmiernie utrudniony więc informacja ta nie miała szans dotrzeć do społeczeństwa - nie miała waloru ogłoszenia;
2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania pomimo zawisłości przed SKO sprawy znak SKO.4170.1.2022 z wniosku Fundacji I. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z 20 czerwca 2016 r. w przedmiocie którego stwierdzono, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, przebiega etapowo oraz, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji Nr 51/U/2010 o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Prezydenta Miasta Łodzi 28 czerwca 2010 r.;
3. naruszenie art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 90 ust. 8 u.o.o.ś. poprzez zaniechanie weryfikacji instancyjnej kwestii środowiskowych ustalonych postanowieniem RDOŚ, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
4. naruszenie zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a., poprzez zignorowane i brak odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu.
Odpowiadając na wspomnianą wyżej skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z 31 maja 2022 r. pełnomocnik uczestnika postępowania V. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniósł o jej oddalenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej załączonej do niniejszego pisma na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów skargi autor pisma wskazał, że w treści pierwszego zarzutu skargi strona skarżąca nie wskazała o przepisach jakiej ustawy jest mowa w skardze, nie sprecyzowano także na czym polegały rzekome trudności i przeszkody w zapoznaniu się z treścią ogłoszenia informacji o planowanym przedsięwzięciu. Spółka podkreśliła, że portiernia Elektrociepłowni nr [...], przy ul. [...] w Ł., gdzie dokonano obwieszczenia (podania do publicznej wiadomości), znajduje się w planowanym miejscu realizacji ITPO (dokładnie ten sam adres, przy głównym wejściu). Niezależnie od powyższego, obwieszczenie zostało także wywieszone na ogrodzeniu (płocie) Elektrociepłowni nr [...] dokładnie na wysokości działki ew. nr [...] w obrębie [...] gdzie planowana jest budowa ITPO oraz udostępnione w prasie lokalnej, to jest internetowym wydaniu Dziennika Łódzkiego z 21 kwietnia 2021 r., gdzie do dziś można zapoznać się z jego treścią oraz w papierowym wydaniu tego samego dziennika z 22 kwietnia 2021 r. W załączeniu do pisma Spółka przedstawia dokumentację zdjęciową potwierdzającą fakt dokonania obwieszczenia w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią i wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu (tj. dokumentacji zdjęciowej) na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Przeprowadzenie powyższego dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości strony skarżącej i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, gdyż wskazane dokumenty zostały dołączone do niniejszego pisma.
Według pełnomocnika Spółki niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania pomimo zawisłości przed SKO sprawy znak SKO.4170.1.2022 z wniosku Fundacji I. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miast Łodzi z 20 czerwca 2016 r. Rozstrzygniecie organu odwoławczego nie jest w żaden sposób uzależnione od postępowań prowadzonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Na marginesie Spółka podniosła, że wskazane postępowanie zostało zakończone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 29 marca 2022 r. znak: SKO.4170.1.2022 odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z 2016 r. Spółka podkreśliła, że organ odwoławczy w motywach decyzji odniósł się do zarzutów odwołania, a wydana decyzja odpowiada prawu. Spóła jest adresatem ważnej decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W toku kontrolowanego postępowania nie zachodziła konieczność przedłożenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione przez Regionalnego Dyrektora Środowiska w Łodzi na mocy postanowienia RDOŚ, które było wiążące dla organu pierwszej instancji. Spółka zwróciła uwagę, że niniejsze postępowanie dotyczy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie dotyczy ono żadnych innych decyzji ostatecznych i prawomocnych. Wojewoda oraz organ pierwszej instancji nie są władne badać merytorycznej zasadności innych decyzji, w szczególności badać, czy prawidłowo zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach lub jakiekolwiek inne decyzje i postanowienia, których zgodność z prawem nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Zdaniem pełnomocnika Spółki niezasadny jest wreszcie zarzut skargi, iż żaden z organów nie wziął pod uwagę Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (...)". Uwadze strony skarżącej umknęły przepisy art. 1 określającego jego przedmiot i zakres zastosowania. Nie obejmuje on w szczególności kwestii (i) ocen odziaływania na środowisko (które zresztą są regulowane przez prawo Unii Europejskiej implementowane do prawa państw członkowskich) oraz (ii) wydawania pozwoleń na budowę, które są regulowane odrębnymi przepisami.
Podsumowując pełnomocnik Spółki stwierdził, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu, a podniesione w skardze zarzuty są ogólnikowe, niezasadne i całkowicie bezpodstawne. Nie mogły one doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 9 listopada 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 328/22 Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i skierował sprawę do rozpoznania w trybie zwykłym na rozprawę.
W dniu 9 listopada 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 329/22 Sąd postanowił połączyć niniejszą sprawę ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 328/22 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia; zakreślić numer sprawy w repertorium SA; sprawę prowadzić dalej pod sygn. akt II SA/Łd 328/22.
W dniu 9 stycznia 2023 r. Stowarzyszenie T. w nawiązaniu do zawiadomienia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wniosło o jego zmianę i rozpoznanie sprawy nie rozprawie. Ponadto strona wniosła o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia śledztw m.in. w sprawie poświadczenia nieprawdy w postanowieniu Prezydenta Miasta Łodzi. W chwili obecnej w tej sprawie toczy się prawdopodobnie śledztwo o sygn. akt 4198-5.Ds.100.22 prowadzone przez Prokuraturę Rejonową Łódź - Widzew. Na skutek zażalenia Towarzystwa, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi postanowieniem z 27 października 2022 r. sygn. akt III Kp 313/22 uchylił postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa i przekazał sprawę do Prokuratury Rejonowej Łódź-Widzew. Śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych - osób odpowiedzialnych za realizację przedsięwzięcia prowadziła także Prokuratura Rejonowa Łódź-Śródmieście, która 30 listopada 2022 r. wydała postanowienie o umorzeniu śledztwa. W dniu 3 stycznia 2023 r. powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez Towarzystwo do Sądu. W przypadku stwierdzenia przez prokuraturę poświadczenia nieprawdy w postanowieniu Prezydenta Miasta Łodzi z 20 czerwca 2016 r. o etapowym prowadzeniu inwestycji Towarzystwo będzie wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skargi nie są zasadne.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".
Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 30 listopada 2022 r., niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 15 listopada 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie ma możliwości technicznych uczestnictwa w rozprawie zdalnej, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 30 listopada 2022 r.
Wymagany przy tym, przywołaną wyżej uchwałą NSA, standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 15 listopada 2022r.), z czego nie skorzystały.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi stwierdził, że odpowiadają one prawu, wobec czego nie zaistniały podstawy do usunięcia ich z obrotu prawnego.
Przedmiotem skargi jest decyzja z decyzją z 11 lutego 2022 r. nr 40/2022, znak: GPB-III.7721.339.2021 JR Wojewody Łódzkiego, który po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia T. z siedzibą w O. oraz Stowarzyszenia C. z siedzibą w Ł., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 15 listopada 2021 r., nr DPRG-UA-1.2914.2021, znak: DPRG-UA-I.6740.22.2020 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą V. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów na terenie Elektrociepłowni nr [...] przy ul. [...] w Ł., działka nr ew. [...] w obrębie [...].
W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania jest wyjaśnienie, czy w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy spełnione zostały przesłanki do wydania przez organ decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla wspomnianej wyżej inwestycji.
Warunki, które powinny zostać spełnione przez inwestora ażeby uzyskać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zostały ściśle sprecyzowane w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), które w tej sprawie należało stosować w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej mocą ustawy z 13 lutego 2020 r. – o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), co wynika z art. 25 i art. 27 ustawy nowelizującej. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wpłyną dnia 15 września 2020 roku a wiec przed datę wejścia w życie nowych przepisów 19 września 2020 roku. Roboty budowlane, o czym wprost stanowi art. 28 ust. 1 Pr. bud. można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2 Pr. bud.). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: pkt 1 - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pkt 1a (...); pkt 2 - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4). Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: pkt 1 - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; pkt 2 – oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; pkt 3 - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2). Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (art. 34 ust. 1). Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (art. 34 ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać: pkt 1- projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; pkt 2 - projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych; pkt 2 a i pkt 3 (...), pkt 4 - w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; pkt 5 - informację o obszarze oddziaływania obiektu (art. 34 ust. 3 Pr. bud.). Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 Pr. bud.). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; pkt 4 - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 Pr. bud.). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.).
Jak wynika jasno z przywołanych wyżej unormowań decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a wyłącznie od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 Pr. bud. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud. Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1489/06 – Lex nr 425367, 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14 – Lex nr 1987067, 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1433/08 – Lex nr 1166028 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 568/15 – Lex nr 1945237, Rzeszowie z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 486/10 – Lex nr 754610 oraz Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Go 212/14 – Lex nr 1485712). Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą zatem znajdować umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego a w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego (vide: wyroki NSA z: 14 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 960/09 i 30 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 560/17 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zauważyć, że w art. 144 k.c. ustanowiona została odrębna, cywilnoprawna podstawa żądania ograniczenia oddziaływania immisji pośrednich na grunty sąsiednie a przepisy prawa administracyjnego, w tym prawa budowlanego, mogą stanowić jedynie uzupełniający element oceny stopnia zakłóceń, a przede wszystkim tego, czy przekraczają one przeciętną miarę, o której stanowi art. 144 k.c. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1178/18 (dostępny j.w.) prawo budowlane nie zajmuje się kwestiami związanymi z naruszeniem prywatności. Prawo budowlane ma za swój przedmiot uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Celem ich wykazania wymagane jest wskazanie naruszenia konkretnych przepisów prawa. Nie można w tym zakresie ferować dowolnych wniosków i żądań, ponieważ nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść realizacja danej inwestycji, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszenia interesu prawnego. Jednak uzasadnione interesy osób trzecich to prawnie inna kategoria niż prawo do prywatności, którego domeną jest zasadniczo prawo cywilne, regulujące kwestie prawa sąsiedzkiego i miru domowego.
Przenosząc poczynione dotychczas uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że w toku kontrolowanego postępowania wyjaśniającego inwestor przedłożył ostatecznie wymaganą przepisami prawa kompletną dokumentację budowlaną, o której mowa w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1-3 Prawa budowlanego, poddaną dogłębnej analizie ze strony organu orzekającego. Lektura akt sprawy dowodzi, że przed wydaniem kwestionowanej przez skarżące Stowarzyszenia decyzji Wojewoda Łódzki zweryfikował zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta Łodzi o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia a także pozostałe warunki przewidziane w art. 35 pr. bud.
Ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r., nr 51/U/2010, znak: OŚR.III.7626/25/10, ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł., na działce nr ew. [...], obręb geodezyjny [...]. w punkcie DC stwierdzała konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zgodnie więc z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 "u.o.o.ś."), ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się bądź w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bądź też w ramach postępowania w sprawie wydania jednej z enumeratywnie wyliczonych decyzji, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.) Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzana jest w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie w czterech przypadkach, ściśle określonych w u.o.o.ś. Ma to miejsce:
- jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.);
- na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 88 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.);
- jeżeli organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzi, że we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.);
- w przypadku braku możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW (art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.).
Katalog przypadków, w których ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że zamknięty jest również katalog przypadków, w których postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wymaga udziału społeczeństwa.
Wobec powyższego zgodnie z art. 89 ust. 1 u.o.o.ś., po otrzymaniu raportu o oddziaływaniu na środowisko organ właściwy do wydania m. in.: decyzji o pozwoleniu na budowę występuje do regionalnego dyrektora ochrony środowiska albo Generalnego Dyrektora Ochrony Środowisko z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy, pismem z 25 września 2020 r., Prezydent Miasta Łodzi zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Głównym celem przedłożonego raportu było przeprowadzenie powtórnej oceny oddziaływania na środowisko inwestycji polegającej na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów. Przedmiotem tegoż raportu jest więc ocena zgodności przyjętych w projekcie rozwiązań z wymogami dotyczącymi ochrony środowiska zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r., nr 51/U/2010 znak: OŚR.III.7626/25/10, ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł. Ponadto, w powyższym opracowaniu szczegółowo odniesiono się do wymagań z zakresu ponownej oceny oddziaływania na środowisko określonych w ww. decyzji Prezydenta Miasta Łodzi. W przedmiotowej decyzji środowiskowej, ze względu na lokalizację i zakres oddziaływania inwestycji, nie określono wymogów w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko.
Mając na względzie zapisy art. 90 ust. 1 u.o.o.ś., organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że 27 sierpnia 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi wydając postanowienie, znak: WOOŚ.4222.7.2020.DKr.l3, którym uzgodnił realizację przedsięwzięcia określił wskazane w postanowieniu warunki. Zgodnie z art. 90 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska albo właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska występuje do organu właściwego m. in.: do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w trybie art. 33-36 i art. 38. Pismem z 9 kwietnia 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi zwrócił się do Prezydenta Miasta Łodzi z prośbą o "(...) zapewnienie możliwości trzydziestodniowego udziału społeczeństwa w trybie art. 33 - 36 i art. 38 u.o.o.ś. oraz o podanie do publicznej wiadomości informacji na temat przeprowadzonej ponownej procedury oceny oddziaływania na środowisko (...) ".
Z przepisów u.o.o.ś. określony w art. 33 ust. 1 oraz art. 95 ust. 3 wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jedynie wtedy, gdy w ramach tego postępowania przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Wskazać należy, że Prezydent Miasta Łodzi poinformował o wszczęciu postępowania za pomocą obwieszczenia z 25 września 2020 r., które zostało zamieszczone na stronie BIP Urzędu Miasta Łodzi oraz na tablicy informacyjnej Urzędu Miasta Łodzi. Ponadto, o prowadzonym przez RDOŚ postępowaniu w ramach przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, organ I instancji poinformował za pomocą obwieszczenia z 19 kwietnia 2021 r., które zostało zamieszczone na stronie BIP Urzędu Miasta Łodzi oraz na tablicy informacyjnej Urzędu Miasta Łodzi. O wydaniu zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę organ pierwszej instancji poinformował za pomocą obwieszczenia z 19 listopada 2021 r., które zostało zamieszczone na stronie BIP Urzędu Miasta Łodzi oraz na tablicy informacyjnej Urzędu Miasta Łodzi. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Prezydent Miasta Łodzi w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym wypełnił obowiązek określony w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś.
Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył ostateczną decyzję z 2 lipca 2020 r. Prezydenta Miasta Łodzi nr DAR-UA-LX.944.2020 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...]. W pkt I powyższej decyzji wskazano, że przedmiotowa inwestycja obejmuje m. in.: budowę węzła przyjęcia i tymczasowego magazynowania odpadów składających się z portierni wraz ze stanowiskami ważenia pojazdów, hali wyładunkowej i bunkra odpadów; budowę węzła spalania; budowę węzła odzysku energii; budowę węzła oczyszczania spalin wraz z kominem i stacją monitorowania spalin; budowę węzła zagospodarowania pozostałości procesowych (...); budowę pozostałych budynków (...); budowę obiektów budowlanych towarzyszących (...); budowę urządzeń budowlanych (...).
W tomie I projektu budowlanego (opis techniczny - projekt zagospodarowania terenu) na stronach od nr 25 do 27, w tabeli została wykazana lista projektowanych obiektów. Określone w projekcie budowlanym projektowane obiekty budowlane nie wykraczają poza zakres określony w pkt I decyzji o warunkach zabudowy. W punkcie II.3 decyzji o warunkach zabudowy określono warunki obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji, tj.: " 1. Zaopatrzenie w media z/do z sieci miejskich (...); 2. Obsług komunikacyjna inwestycji z ul. [...] (...); 3. Do obsługi planowanej inwestycji należy zapewnić miejsca postojowe/garażowe dla samochodów osobowych w liczbie min. 10 stanowisk/100 zatrudnionych ".
Jak wynika z projektu budowlanego zaopatrzenie w media będzie z sieci miejskich, obsługa komunikacyjna będzie odbywać się z ul. [...]. Ponadto, jak wynika z części opisowej projektu budowlanego, w zakładzie zatrudnione będą 44 osoby + 10 osób z firm zewnętrznych. Zaprojektowano 6 miejsc postojowych, w tym 1 miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej. Planowana inwestycja mieści się też na obszarze określonym liniami rozgraniczającymi, a zamiar inwestycyjny określony w decyzji o pozwoleniu na budowę z 15 listopada 2021 r. nie narusza ustaleń decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 2 lipca 2020 r., nr DAR-UA-LX.944.2020 ustalającej warunki zabudowy.
Wymogi wniosku o pozwolenie na budowę, wymagane dokumenty i tryb postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określają przepisy art. 32 - 35 ustawy Prawo budowlane. W rozpatrywanej sprawie do wniosku o pozwolenie na budowę załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Z akt administracyjnych wynika, iż inwestor spełnił wymagania przewidziane przytoczonymi przepisami. Dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Projekt został wykonany przez uprawnionych projektantów, którzy złożyli oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej.
Postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją czyni zadość zasadom wyrażonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, zapewniono także udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej dla przedmiotowego przedsięwzięcia w ramach postępowania w sprawie wydania badanego pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia T., że inwestor nie przedłożył ważnej decyzji środowiskowej, gdyż przedłożona decyzja wygasła w 2014 r., stwierdzić należy, że 24 grudnia 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936), która wprowadziła m.in.: zmiany w zakresie treści art. 72 ust. 3 i 4 u.o.o.ś. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 73 ust. 3 decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Natomiast, zgodnie z nowym brzmieniem art. 72 ust. 4 złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 28 czerwca 2010 r. nr 51/U/2010 została wydana w czasie kiedy terminy określone w art. 72 ust. 3 i 4 wynosiły odpowiednio 4 i 6 lat.
Jednak, w myśl art. 7 ustawy zmieniającej, do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W dniu 28 sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał postanowienie (znak: DSS-OŚR-II.6220.122.2014), którym stwierdził, "(...) że realizacja planowanego przedsięwzięcia, polegającego na Budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł. będzie przebiegała etapowo i nie zmieniły się warunki określone w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi Nr 51/U/2010 z dnia 28 czerwca 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia". Ponadto, Prezydent Miasta Łodzi postanowieniem z 20 czerwca 2016 r., znak: DSS-OŚR-II.6220.100.2016, stwierdził, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, polegającego na "Budowie Instalacji Przekształcania Odpadów przy ul. [...] w Ł." przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji nr 51/U/2010 o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Prezydenta Miasta Łodzi 28 czerwca 2010 r. Powyższa decyzja Prezydenta Miasta Łodzi nr 51/U/2010 z 28 czerwca 2010 r. stała się ostateczna 8 listopada 2010 r., natomiast przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę został złożony 15 września 2020 r., czyli przed upływem 10 lat.
W związku z powyższym zasadnie, w ocenie Sądu Wojewoda stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest w obrocie prawnym i wiąże organy administracji architektoniczno-budowlanej.
Odnosząc się do zarzutu, że inwestor nie przedłożył wymaganej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, w tym znaczeniu, że ustalone w niej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, nie mogą być przedmiotem weryfikacji w toku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Za niezasadne należy też uznać zarzuty skargi Stowarzyszenie T. z siedzibą w O. W skardze, nie sprecyzowano na czym polegały rzekome trudności i przeszkody w zapoznaniu się z treścią ogłoszenia informacji o planowanym przedsięwzięciu, skoro wszystkie wymagane w sprawie ogłoszenia zostały dokonane zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie, a także w prasie oraz wywieszone na ogrodzeniu Elektrociepłowni nr [...].
Podniesiony zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego pomimo zawisłości przed SKO sprawy znak SKO.4170.1.2022 z wniosku Fundacji I. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miast Łodzi z 20 czerwca 2016 r., jest również niezasadny. Rozstrzygniecie organu odwoławczego poddane kontroli w sprawie niniejszej nie jest w żaden sposób uzależnione od postępowań prowadzonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Tym bardziej, że postępowanie zostało zakończone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 29 marca 2022 r. znak: SKO.4170.1.2022 odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z 2016r. , a zarzut jest podniesiony w skardze na decyzję o pozwoleniu na budowę.
Należy również podzielić argumentację pełnomocnika Spółki, że niezasadny jest wreszcie zarzut skargi, iż żaden z organów nie wziął pod uwagę Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (...)". Uwadze strony skarżącej bowiem umknęły przepisy art. 1 określającego jego przedmiot i zakres zastosowania. Nie obejmuje on w szczególności kwestii i ocen odziaływania na środowisko (które zresztą są regulowane przez prawo Unii Europejskiej implementowane do prawa państw członkowskich) oraz wydawania pozwoleń na budowę, które są regulowane odrębnymi przepisami.
Generalnie analiza zarzutów sformułowanych w skargach dowodzi, że Stowarzyszenia skarżące nie widzą różnic i skutków postępowań administracyjnych zakończonych ostatecznymi i prawomocnymi postanowieniami Prezydenta Miasta Łodzi z 2014 r. i 2016 r., decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z 2010 r., przeniesioną następnie na inwestora oraz decyzją o warunkach zabudowy. Oba Stowarzyszenia uważają błędnie, że w toku postępowania o pozwolenie na budowę należy badać ważność tychże rozstrzygnięć, ich zgodność z prawem. Stanowisko to jest zupełnie błędne i nie ma odzwierciedlenia w przepisach obowiązującego prawa. Tak długo bowiem jak będą funkcjonować w obrocie prawnym w/w ostateczne i prawomocne rozstrzygnięcia tak długo korzystają one z domniemania legalności i prawidłowości, wiążąc organy administracyjne oraz Sąd.
Pewną niedoskonałością postępowania jest niewątpliwie brak wydania postanowienia o dopuszczeniu Stowarzyszenia C. z siedzibą w Ł. do udziału w postępowaniu, o którym mowa w art. 31 § 2 k.p.a. Akta nie zawierają takiego postanowienia. Wynika jednak z akt postępowania, że takie Stowarzyszenie brało w postępowaniu czynny udział, było zawiadamiane o kolejnych czynnościach postępowania, wydanych decyzjach, wniosło także odwołanie od decyzji I instancji oraz skargę do tutejszego Sądu. Wydaje się, że uchybienie to pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy właśnie z uwagi na fakt, że to Stowarzyszenie było faktycznie dopuszczone do udziału w tej sprawie i miało zapewnioną realizację swych celów statutowych.
Przechodząc dalej do zagadnień natury procesowej Sąd za nietrafne uznał zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. Wbrew przekonaniu autorów skarg, organ w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zebrał kompletny materiał dowodowy, który poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie przy zastosowaniu zasad doświadczenia życiowego oraz zasad logiki. Na jego podstawie ustalił poprawny stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę do zastosowania właściwych norm prawa materialnego. Wyniki tych ustaleń przedstawił w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jasno i rzeczowo wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej, które stanowiły podstawę wydania kontrolowanej obecnie decyzji. Rzeczowo i klarownie ustosunkował się również do zarzutów podniesionych w odwołaniach.
Wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa a zarzuty podniesione w skargach co do zasady okazały się nieskuteczne, Sąd zobligowany był oddalić skargi.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
is