II OSK 87/06

II OSK 87/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rajewska
Marek Gorski /sprawozdawca/
Maria Wiśniewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Służba zdrowia
Sygn. powiązane
II SA/Wr 76/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2005-09-13
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 178 , art.180
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rajewska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 września 2005 r. sygn. akt 3 II SA/Wr 76/03 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 września 2005 r. w sprawie 3 II SA/Wr 76/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę S. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2002 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia 7 września 2002 r., nr [...] o braku podstawa do stwierdzenia u S. P. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu pochodzenia zawodowego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, iż stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) bowiem te przepisy mają zastosowanie w sprawie, chorobą zawodową jest jedna z chorób określonych w załączniku do tego rozporządzenia pod warunkiem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, iż organy obu instancji prowadziły działania w kierunku ewentualnego rozpoznania schorzenia wymienionego w pozycji 15 wyżej cytowanego wykazu chorób zawodowych, tj. uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż jakkolwiek w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na istnienie domniemania związku przyczynowo – skutkowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (wyrok NSA z 7 kwietnia 1982 r., II SA 372/92, ONSA z 1982r. Nr 1, poz. 33) co oznacza, z wystarczy tylko stwierdzenie istnienia warunków w środowisku pracy narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że warunki takie ją spowodowały, to jednakże nie wyłącza możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę, jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z przyczyn nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia.
Taka sytuacja zdaniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego jak trafnie oceniły na podstawie wydanych orzeczeń lekarskich organy Inspekcji Sanitarnej, zaszła w przedmiotowej sprawie. Przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu badania w zakresie szerszym niż dokonane w Dolnośląskim Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we Wrocławiu wykazały, że charakter niedosłuchu występującego u S. P. (tzn. obustronny, odbiorczy, pozaślimakowy) nie jest typowy dla uszkodzenia słuchu spowodowanego działaniem hałasu, z powodu jego cech klinicznych. W szczególności zachodzi brak lokalizacji ślimakowej w próbie SISI, a nadto znaczne nasilenie uszkodzenia nie odpowiada zaledwie 6-cio letniej ekspozycji na hałas ponadnormatywny. Również nasilenie się szumów usznych z towarzyszącymi zawrotami głowy oraz bólami odcinka szyjnego kręgosłupa świadczą o innej niż zawodowa etiologii rozpoznanego u S. P. schorzenia.
Skarżący skorzystał z uprawnienia do złożenia wniosku o ponowne badanie i został ponownie przebadany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, Instytut ten w zakresie oceny stanu zdrowia i etiologii schorzenia zajął takie samo stanowisko jak Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy.
Opinia biegłego lekarza Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wydana w sprawie o sygnaturze [...] z dnia 22 stycznia 2002 r. w żadnym razie nie podważa opinii wydanych w postępowaniu skoro nie wskazuje na zawodowe pochodzenie uszkodzenia słuchu. Na koniec Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie mają walor opinii biegłego (art. 84 k.p.a.), nie budzą wątpliwości a ich wartość dowodowa nie została podważona. Podkreślając wszechstronne wyjaśnienie sprawy, zgodne z wymogami art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.
Od wyroku tego skargę kasacyjną złożył pełnomocnik w wyboru adwokat P.S.. W skardze kasacyjnej zawarto następujące zarzuty:
1) naruszenie przepisów postępowania wyrażające się pominięciem dowodu z przeprowadzenia badania natężenia poziomu hałasu na stanowisku pracy skarżącego w Cegielni "[...]" w M.;
2) błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się całkowicie dowolnym stwierdzeniem braku związku przyczynowego między schorzeniem, a czynnikami występującymi w środowisku pracy.
Podnosząc te zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego przez przeprowadzenie badań natężenia poziomu dźwięku na stanowisku pracy w Cegielni "[...]" w M. na którym pracował skarżący i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie zgodne z żądaniem skarżącego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm. - w skrócie p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy zarzucie naruszenia przepisu prawa materialnego chodzi o wadliwe rozumienie normy prawnej odniesionej do bezspornego stanu faktycznego sprawy bądź o błędne posłużenie się nią w sprawie, w której nie ma ona zastosowania. Druga podstawa skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przepisów postępowania również powstałego na skutek błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania norm prawa procesowego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej .
Skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymaganiom stawianym pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia w całości lub części (art. 176 p.p.s.a.).
Skonstruowana stosownie do tych wymagań skarga kasacyjna zakreśla granice, którymi przy rozpoznawaniu sprawy związany jest Naczelny Sąd Administracyjny, z wyjątkiem branej pod uwagę z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § l p.p.s.a.). Oznacza to, że poza przypadkami nieważności postępowania, które w rozpoznawanej sprawie nie występują, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzuconego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Nie może zastępować stron i formułować czy modyfikować za nie podstaw zaskarżenia oraz ich uzasadnienia. Sąd II instancji nie jest zatem uprawniony do ustalania we własnym zakresie, jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa materialnego lub prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona mogłaby zarzucać lub też które przepisy powołanego w skardze kasacyjnej aktu normatywnego niewłaściwie zostały zastosowane albo uznaje za zastosowane w wyniku błędnej ich wykładni. Skarga kasacyjna nie może opierać się na wskazaniu dowodów o których przeprowadzenie strona mogła wnosić w toku postępowania administracyjnego.
Z uwagi na wskazane wymagania stawiane skardze kasacyjnej ustawodawca wprowadził przymus adwokacko-radcowski. Powierzenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej pełnomocnikowi z profesjonalną znajomością przepisów prawa miało gwarantować sporządzanie omawianych pism z zachowaniem określonych wymogów formalnych, ale także na odpowiednim poziomie merytorycznym.
W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została skonstruowana wadliwie. Zarzut naruszenia przepisów proceduralnych został sformułowany ogólnie, bez wskazania konkretnego przepisu, który w opinii strony został naruszony. Również uzasadnienie powołanej skargi nie pozwala na wskazanie przepisu postępowania, który według twierdzeń pełnomocnika skarżącej, został naruszony przez Sąd I instancji.
Ze względu na brak wymaganej podstawy powyższa skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie akceptowana jest wykładnia pojęcia "niedopuszczalności skargi kasacyjnej". Obejmuje ona nie tylko sytuacje wniesienia skargi przez podmiot nieuprawniony lub w sprawie, w której taki środek odwoławczy nie przysługuje, ale również przypadki, gdy skarga kasacyjna nie spełnia określonych w przepisie art. 176 ustawy p.p.s.a. wymagań właściwych dla tego typu środka zaskarżenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.