II OSK 868/22

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. SKO uchyliło część decyzji organu pierwszej instancji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu pięciu budynków mieszkalnych, usuwając z niej postanowienia dotyczące zakazu podwyższania terenu oraz obowiązku wykonania badań gruntowo-wodnych. Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, w tym art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit.a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 107 k.p.a., a także art. 139 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. był wadliwie skonstruowany. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 pkt 2 lit.a u.p.z.p., NSA podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, a organ nie może nakładać obowiązków i zakazów, które nie wynikają z przepisów odrębnych. W realiach sprawy Prezydent nie wskazał przepisu odrębnego uzasadniającego nałożenie spornych zakazów i nakazów. Sąd zaznaczył, że szczegółowe wymagania dotyczące usytuowania budynków i ochrony środowiska są badane na etapie pozwolenia na budowę. NSA stwierdził również, że nie doszło do naruszenia art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius), ponieważ wyeliminowanie spornych postanowień miało na celu doprowadzenie decyzji do stanu zgodnego z prawem, a decyzja o warunkach zabudowy określa prawa i obowiązki inwestora, a nie właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający