II OSK 850/21

II OSK 850/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas /sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Ol 808/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2021-01-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.K., J.E. i H.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 808/20 w sprawie ze skargi D.K., J.E. i H.S. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 11 września 2020 r., nr WIN-II.7843.4.26.2020 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 12 stycznia 2021 r., II SA/Ol 808/20 oddalił skargę D.K., J.E. oraz H.S. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 11 września 2020 r., nr WIN-II.7843.4.26.2020, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 10 czerwca 2020 r., nr II/83/20, wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie czterokomorowego silosu na kiszonkę i zbiorników na odcieki na działce nr ew. [...] w miejscowości G., gmina [...] wraz z nałożeniem na D.K., J.E. oraz H.S. jako inwestorów obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie ww. robót budowlanych.
D.K., J.E. i H.S złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b., poprzez nieprawidłową wykładnię tych przepisów i błędne uznanie, że budowa przedmiotowego silosu wraz z infrastrukturą wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy: (a) budowa silosów na kiszonkę nie wymaga zgody na budowę, a jedynie zgłoszenia - niezależnie od wysokości, szerokości, czy też dodatkowego wyposażenia w postaci chociażby zbiorników na nieczystości ciekłe "odcieki", czy też instalację kanalizacyjną; (b) budowa zbiorników na nieczystości ciekłe "odcieki" o pojemności do 10 m3 będących w tym wypadku częścią infrastruktury ekologicznych silosów na kiszonkę nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia - stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 6 p.b.; (c) budowa sieci kanalizacyjnej, będącej częścią infrastruktury ekologicznych silosów na kiszonkę nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia - stosowanie do treści art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. c p.b.;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu i w konsekwencji oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ nie był uprawniony do wniesienia sprzeciwu, gdyż zgłoszenie nie dotyczyło budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a budowa silosów na kiszonkę, zbiorników na odcieki o pojemności do 10 m3, a także sieci kanalizacyjnej, będących częścią infrastruktury silosów na kiszonkę, nie wymagały zgody na budowę, a jedynie zgłoszenia;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi w sytuacji, gdy budowa przedmiotowego silosu na kiszonkę nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, gdyż inwestycja ma być zrealizowana przez profesjonalną firmę specjalizującą się we wznoszeniu tego rodzaju obiektów, która posiada stosowne uprawnienia, przy czym do zgłoszenia została dołączona stosowna dokumentacja, z której wynika, że realizacja inwestycji jest ekologiczna i bezpieczna;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 5 p.b. poprzez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji oddalenie skargi w sytuacji, gdy sprzeciw został wniesiony przez organ powiatowy po upływie ustawowego terminu, tj. 21 dni od dnia uzupełnienia zgłoszenia, w związku z czym organ ten stracił uprawnienia do wniesienia sprzeciwu;
5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), dalej: r.p.m.z.o.ś., przez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy: (a) przepis ten expressis verbis dotyczy chowu lub hodowli zwierząt, nie zaś posadowienia silosów na kiszonkę, w związku z czym nie ma zastosowania w niniejszej sprawie; (b) posadowienie silosów na kiszonkę nie jest równoznaczne z rozbudową obory obsługującej obsadę 199 DJP i nie wymaga pozwolenia na budowę, czy też uzyskania raportu o oddziaływaniu silosów na kiszonkę na środowisko, przy czym stosowny raport dotyczący obory i jej oddziaływania na środowisko był wykonany i został załączony do akt niniejszej sprawy;
6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 3 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji wymagane jest ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U z 2001 r. Nr 138, poz. 1554), dalej: r.r.o.b., poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że przy budowie przedmiotowego silosu na kiszonkę z uwagi na jego parametry (wysokość) konieczne jest ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego, co równoznaczne jest z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przepisy nie przewidują wymogu uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie obligują inwestorów do zgłoszenia budowy "silosów na kiszonkę" niezależnie od wysokości, czy objętości tego rodzaju obiektów;
II. przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zignorowanie faktu, że wydanie decyzji przez organy obu instancji odbyło się w sposób nie budzący zaufania skarżących do władzy publicznej, a także błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób dostateczny i prawidłowy (tj. z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu skarżących), w tym uznanie za prawidłową ocenę dokonaną przez organ odwoławczy, która sprowadzała się do tego, iż wybudowanie proekologicznych silosów na kiszonkę wraz z niezbędną infrastrukturą może potencjalnie stanowić zagrożenie dla środowiska z uwagi na rozmiar inwestycji w sytuacji, gdy ocena ta została w rzeczywistości dokonana w sposób dowolny, bez wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również bez dostatecznego wyjaśnienia, na czym to zagrożenie miałoby chociażby hipotetycznie polegać, tj. w sposób nieuwzględniający interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak i uchylenie poprzedzających go decyzji, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W piśmie procesowym z 27 lipca 2021 r. skarżący uzupełnili skargę kasacyjną, przedkładając opinię o oddziaływaniu na środowisko spornego przedsięwzięcia budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżących na uzasadnionych podstawach.
Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją z 11 września 2020 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wnoszącą sprzeciw do dokonanego przez skarżących w dniu 31 marca 2020 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie czterokomorowego silosu na kiszonkę i zbiorników na odcieki na działce nr ew. [...] w G. wraz z nałożeniem na inwestorów obowiązku uzyskania na wykonanie wskazanych robót budowlanych pozwolenia na budowę, przyjmując, że jakkolwiek są one objęte obowiązkiem zgłoszenia, tym niemniej powinny zostać poddane procedurze uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na wystąpienie przypadku, o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 1 i 2 p.b. Organ odwoławczy stwierdził, że budowa silosu z uwagi na jego parametry i rozwiązania konstrukcyjne może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, wymagając nadzoru na budowie. Wskazał również, że przedmiotowy silos na kiszonkę wyposażony zostanie w zbiorniki na odcieki oraz instalację kanalizacyjną i związany będzie z obsługą obory o obsadzie 199 DJP, która stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 104 r.p.m.z.o.ś., kwalifikowana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zauważając, że działka nr ew. [...] w miejscowości G., objęta rozpatrywanym zgłoszeniem, położona jest na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]", Wojewoda Warmińsko-Mazurski stwierdził, iż z uwagi na lokalizację zgłaszanego obiektu na obszarze objętym formą ochrony przyrody oraz jego funkcję związaną bezpośrednio z działaniem przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie można wykluczyć negatywnego oddziaływania zaprojektowanego obiektu budowlanego na środowisko, co uzasadnia konieczność wniesienia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b.
Sąd I instancji, oddalając skargę wniesioną przez skarżących na powyższą decyzję z 11 września 2020 r., nie dokonał wadliwej kontroli legalności powyższego aktu, ponieważ zaskarżony wyrok nie uchybia przepisom powołanym w skardze kasacyjnej, które zostały wskazane jako jej podstawy.
Nie znajduje potwierdzenia zarzut, że Wojewoda Warmińsko-Mazurski dokonał niewyczerpującego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy. Zaskarżony wyrok nie uchybia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ponieważ zasadnie, poddając weryfikacji podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia, Sąd I instancji podzielił wnioski, jakie w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego przyjął organ administracji architektoniczno-budowlanej odnośnie do zasadności wniesienia sprzeciwu do dokonanego przez skarżących zgłoszenia. Wymaga przypomnienia, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowane jest stanowisko, zgodnie z którym nałożenie obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1-4 p.b. następuje na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, a przy tym organ administracji architektoniczno-budowlanej przy wniesieniu sprzeciwu może oprzeć się jedynie na samym prawdopodobieństwie wystąpienia negatywnego wpływu robót budowlanych na wymienione w ww. przepisie dobra prawne, co oznacza, że wymagane jest jedynie uprawdopodobnienie wystąpienia ich zagrożenia, a nie jego ścisłe udowodnienie (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., II OSK 1182/18; wyrok NSA z 17 maja 2017 r., II OSK 2377/15; wyrok NSA z 26 lipca 2013 r., II OSK 735/12).
Nie można zarzucić istotnego błędu wnioskowi Sądu I instancji, że ocena przedstawionego przez inwestorów w zgłoszeniu zamierzenia budowlanego nie pozostawała dowolna. Odwołując się do przedmiotu inwestycji, specyfiki zaprojektowanego obiektu budowlanego, jego powiązania z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak i do wymagań związanych z ochroną, jakiej powinien podlegać teren działki nr ew. [...] w G., pozostając w obszarze objętym formą ochrony przyrody nakazującej zachowanie jego walorów przyrodniczych (zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]" ustanowionego rozporządzeniem Nr [...] Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] r.), Wojewoda Warmińsko-Mazurski w sposób rzeczowy i spójny wyjaśnił przyczyny, z powodu których przy realizowanych robotach budowlanych nie można w całości wykluczyć negatywnego oddziaływania wnioskowanego obiektu budowlanego na środowisko, co uzasadniało konieczność wniesienia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania przez skarżących pozwolenia na budowę. Przyjęte przez organ stanowisko słusznie zostało przez Sąd I instancji uznane za oparte na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, w tym za uwzględniające treść oświadczeń przedstawionych przez skarżących w zgłoszeniu, uzupełniającym je piśmie z 27 kwietnia 2020 r. oraz w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z 10 czerwca 2020 r. Polemika z tym stanowiskiem nie mogła zostać skutecznie podjęta przez skarżących poprzez przedstawienie wraz ze skargą kasacyjną opinii o oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko, z której wynika, że planowany silos na kiszonkę o wymiarach zewnętrznych 60,28 m x 50,40 m x 3,20 m stanowić ma uzupełnienie istniejących już w ramach gospodarstwa zajmującego się hodowlą bydła mlecznego obiektów – obory wielostanowiskowej i zbiornika na gnojowicę o pojemności 2884 m3, przy czym projektowaną budowlę należy uznać za "obiekt bezpieczniejszy" dla środowiska od ww. zbiornika, przez co nie powinno się zgłaszać zastrzeżeń wobec lokalizacji i eksploatacji projektowanego silosu na kiszonkę służącego optymalizacji i usprawnieniu karmienia zwierząt.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela prezentowanego przez skarżących stanowiska, zgodnie z którym Sąd I instancji w kontrolowanej sprawie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 5 p.b. wskutek niedostrzeżenia, że rozpatrywany sprzeciw został wniesiony przez Starostę [...] po upływie terminu, wobec czego zaskarżona decyzja została wydana w sytuacji, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej utraciły uprawnienie do merytorycznego orzekania. Skarżący bezpodstawnie odwołali się bowiem przy obliczeniu terminu 21 dni, o którym mowa w art. 30 ust. 5 p.b., w celu oceny jego zachowania do okresu, jaki nastąpił pomiędzy datą uzupełnienia przez skarżących zgłoszenia realizującego wymaganie nałożone na nich postanowieniem z 20 kwietnia 2020 r. a dniem wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu (dniem nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego – art. 30 ust. 6a p.b.). Działanie takie należy uznać za wadliwe, ponieważ pomija ono wstrzymanie z mocy prawa biegu omawianego terminu, co w sposób bezpośredni oddziałuje na ocenę, czy Starosta [...] wnosząc sprzeciw, zachował termin, z którym powiązane zostało jego prawo do skorzystania ze wskazanej kompetencji decyzyjnej. Wpływ na bieg ww. terminu miał w rozpoznawanej sprawie ogłoszony na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii. Przypomnienia w tym kontekście wymaga, że w myśl art. 15zzs ust. 8 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dalej: ustawa o COVID-19, dodanego do tej ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminu na milczące załatwienie sprawy, a także w innej sprawie, w której brak wyrażenia przez organ sprzeciwu, wydania decyzji, postanowienia albo innego rozstrzygnięcia uprawnia stronę lub uczestnika postępowania do podjęcia działania, dokonania czynności albo wpływa na zakres praw i obowiązków strony lub uczestnika postępowania, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ww. okres. Termin wyznaczony datą uzupełnienia przez skarżących zgłoszenia, co nastąpiło 27 kwietnia 2020 r., z przywołanego powodu nie rozpoczął biegu. Przeszkoda, która skutkowała tym stanem rzeczy, ustała w dniu 23 maja 2020 r., co ma związek z tym, że art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), z dniem 16 maja 2020 r. uchylił ww. art. 15zzs ustawy o COVID-19, a równocześnie ustawodawca w art. 68 ust. 6 i 7 ww. ustawy zmieniającej wprowadził siedmiodniowy termin, po którym terminy wstrzymane rozpocząć miały swój bieg, zaś zawieszone biegnąć dalej, w konsekwencji czego rozpoczęcie biegu 21-dniowego terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu, który został wstrzymany na podstawie art. 15zzs, nastąpiło 24 maja 2020 r. O zachowaniu w sprawie omawianego terminu decydowało nadanie przez Starostę [...] decyzji z 10 czerwca 2020 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 15 czerwca 2020 r. (art. 57 § 4 k.p.a.).
Nieuzasadniony charakter ma zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 i art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. wiązany z nadaniem ww. przepisom p.b. przez Sąd nieprawidłowego znaczenia normatywnego. Założenie, na którym oparte zostało stanowisko prezentowane przez skarżących, zakłada, że wymienienie przez ustawodawcę w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f p.b. silosów na kiszonkę, jako obiektów, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, sprzeciwia się przyjęciu, iż zaprojektowany przez skarżących na działce nr ew. [...] w miejscowości G. obiekt będący czterokomorowym silosem na kiszonkę związanym z produkcją rolną, uzupełniającym zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, może wymagać pozwolenia na budowę. Sporne wymaganie nałożone na skarżących nie jest tymczasem konkurencyjne względem oceny, że budowa przedmiotowego silosu na kiszonkę jest objęta obowiązkiem zgłoszenia. Wymaganie to wynikało bowiem z potwierdzenia przez Sąd I instancji, że na skarżących jako inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę powinien zostać nałożony ze względu na charakter robót budowlanych objętych zgłoszeniem, na co zezwala uzupełniający regulację kształtującą podstawy wniesienia sprzeciwu przepis art. 30 ust. 7 p.b., a nie ze względu na ich kwalifikację uznającą, że nie zostały one wymienione w katalogu określonym w art. 29 ust. 1-4 p.b., co nakazywałoby tę sytuację traktować jako równoważną z przypadkiem wskazanym w art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Jeżeli art. 30 ust. 7 p.b. za warunek nałożenia na zgłaszającego obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych uznaje objęcie wnioskowanej inwestycji ustawowym obowiązkiem jej zgłoszenia w świetle treści art. 29 p.b., a równocześnie zakresu przedmiotowego tego upoważnienia przyznanego organowi administracji architektoniczno-budowlanej ustawodawca nie zawęził, ograniczając go do niektórych tylko robót budowlanych objętych zgłoszeniem, to brak jest podstaw, by za skarżącymi przyjmować, iż zasady reglamentacji budowy silosu na kiszonkę przewidujące objęcie jej procedurą zgłoszeniową zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. stoją na przeszkodzie możliwości nałożenia na zgłaszającego takie przedsięwzięcie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, jakie parametry obiekt ten ma posiadać i gdzie ma zostać zlokalizowany.
Wbrew postawionemu w skardze kasacyjnej zarzutowi, Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. Skarżący kasacyjnie nie mogli skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. p.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Wskazana wadliwość, zdaniem skarżących, ma polegać na oddaleniu przez Sąd I instancji skargi na decyzję wnoszącą sprzeciw, pomimo że skorzystanie przez organ z kompetencji przewidzianej w art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. nastąpiło w sytuacji, gdy budowa silosu na kiszonkę nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Tymczasem, przyjętą przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego ocenę przypisującą zamierzeniu opisanemu w zgłoszeniu z 31 marca 2020 r. możliwość spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia (z uwagi na jego parametry i rozwiązania konstrukcyjne) należy traktować jako wynik rozważonych przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego ustaleń faktycznych i w przypadku, gdy w skardze kasacyjnej nie zostały one przez jej autora zakwestionowane, jako oparte na nieprawidłowej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, nie jest możliwe zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Zaskarżony wyrok oddalający skargę na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 11 września 2020 r. nie narusza również § 3 ust. 1 pkt 104 r.p.m.z.o.ś., a także § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 3 pkt 2 lit. a r.r.o.b. Z uzasadnienia wyroku nie wynika, by Sąd I instancji wniesiony sprzeciw i towarzyszący mu obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, jaki został nałożony na skarżących, powiązał z uznaniem, że zgłoszony zamiar budowy silosu na kiszonkę wraz z wykonaniem zbiorników na odcieki należy kwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sformułowana przez Sąd ocena prawna wskazuje wyłącznie na łączność funkcjonalną zachodzącą pomiędzy spornym zamierzeniem inwestycyjnym a chowem zwierząt odbywającym się w ramach prowadzonego przez skarżących gospodarstwa rolnego, które z uwagi na liczebność zwierząt (obsadę) może negatywnie oddziaływać na środowisko przyrodnicze. Podobnie, odwołanie się przez Sąd I instancji do § 2 ust. 1 pkt 6 i § 3 pkt 2 lit. a r.r.o.b. nie powinno być wiązane ze stwierdzeniem, że zaprojektowane roboty budowlane stanowią budowę obiektu budowlanego wymienionego w ww. przepisach r.r.o.b., wobec czego z uwagi na to, iż obejmuje je obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, a tenże jest nakładany w decyzji o pozwoleniu na budowę (§ 4 r.r.o.b.), Starosta [...] w decyzji z 10 czerwca 2020 r. mógł nałożyć na skarżących obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W żadnym miejscu uzasadnienia wyroku Sąd I instancji nie wyraził przypisywanego mu poglądu, że na skarżących ciąży obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego. Stanowisko Sądu I instancji należy odczytywać wyłącznie jako wynik dostrzeżenia zbieżności pomiędzy parametrami projektowanego obiektu a założeniami, na których oparł się Minister Infrastruktury, ustalając katalog rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego z uwagi na potrzebę zapewnienia kontroli procesu budowy. Stanowisko to nie oznacza zatem, że zdaniem Sądu przedmiotem zgłoszenia pozostawała budowa ściany oporowej (o wysokości 3 m i większej), bądź też realizacja obiektu zawierającego elementy konstrukcyjne wymienione w § 3 pkt 2 lit. a r.r.o.b.
W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.