II OSK 837/07

II OSK 837/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Wa 30/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-03-10
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 30/06 odrzucające skargę D. P. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2005 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia zabytku do stanu poprzedniego postanawia oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
UZSASDNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 marca 2006 r. odrzucił skargę D. P. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2005 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia zabytku do stanu poprzedniego.
W uzasadnieniu w/w postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wniósł w/w skargę w dniu 25 listopada 2006 r. Wezwaniem z dnia 19 stycznia 2006 r. został zobowiązany do nadesłania własnoręcznie podpisanego odpisu skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od niej w wysokości 200 zł., w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 lutego 2006 r., zatem termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 8 lutego 2006 r. Tymczasem wpis od skargi został uiszczony w dniu 20 lutego 2006 r. Ponadto, skarżący wprawdzie dołączył odpisy skargi, jednakże nie są one własnoręcznie podpisane oraz nie zawierają wszystkich załączników.
W związku z powyższym, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił.
W dniu 28 kwietnia 2006 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższe uchybienia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W motywach skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd wydał zaskarżone postanowienie bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków tej skargi. Wyjaśnił przy tym, że przyczyną niezachowania terminu był zły stan zdrowia skarżącego.
W ocenie pełnomocnika strony utrzymanie postanowienia odrzucającego skargę zamknie skarżącemu drogę sądową. Ponadto, w skardze kasacyjnej przedstawiono szereg zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. Ł. – uczestniczka postępowania wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Podkreślenia bowiem wymaga, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może być uznany za skuteczny tylko wtedy, gdy następuje wskazanie konkretnych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zaś, jak uczynił to autor skargi kasacyjnej, przepisów procedury administracyjnej, gdyż Sąd rozpoznając sprawę orzeka w oparciu o przepisy sądowoadministracyjne, a nie przepisy postępowania przed organami administracji. Pogląd ten potwierdza zarówno doktryna, jak i przyjęte orzecznictwo (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt FSK 181/04, opubl. ONSAiWSA 2004 r., z. 2, poz. 36, wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., sygn. akt FSK 2411/04, opubl. LEX nr 173081).
Za chybiony należy również uznać zarzut naruszenia art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z lektury akt sprawy wynika bowiem, że wniosek taki został złożony dopiero w dniu 29 marca 2006 r., a więc już po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi, co nastąpiło w dniu 10 marca 2006 r. Tym samym, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia Sąd nie dysponował wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi.
Z akt sprawy wynikało natomiast jednoznacznie, że skarżący nie uzupełnił braków skargi poprzez nadesłanie jej odpisów własnoręcznie podpisanych oraz uiścił wprawdzie wpis od skargi, ale ze znacznym przekroczeniem terminu do dokonania tej czynności, tj. w dniu 20 lutego 2006 r., co należy uznać za nienależyte wykonanie nałożonego na stronę obowiązku. Powyższe stanowiło zaś przesłankę odrzucenia skargi. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu
Podkreślenia również wymaga, że w myśl art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Skoro zatem w dacie wydania zaskarżonego postępowania nie wpłynął do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, a zachodziły określone w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 w/w ustawy, prawidłowo postanowieniem z dnia 10 marca 2006 r. Sąd skargę odrzucił.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w postanowieniu.