II OSK 836/06

II OSK 836/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Hyla /sprawozdawca/
Ludwik Żukowski
Maria Czapska -Górnikiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Łd 1117/05 - Wyrok WSA w Łodzi z 2006-02-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia NSA Jacek Hyla /spr./ Sędzia NSA Ludwik Żukowski Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2007 r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 1117/05 w sprawie ze skargi B. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od B. A. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 1117/05 oddalił skargę B. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi nr [...] z dnia 17 sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez B. A. utrzymało w mocy postanowienie Nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r., wydane przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu, z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy powołując się na przepisy art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), oraz przepisy art. 19 ust. 2 pkt 4 i ust. 5, art. 21 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przez B. A. przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania, nadbudowie i rozbudowie budynku położonego w Ł., przy Alei M. z uwagi na niedopuszczalność lokalizacji zjazdu z drogi publicznej w obrębie obszaru oddziaływania skrzyżowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w następstwie rozpatrzenia zażalenia B. A. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wskazał, iż B. A. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania, rozbudową i nadbudową istniejącej kamienicy mieszkalnej położonej w Ł. przy Alei M. Planowana inwestycja znajduje się w obszarze przyległym do pasa drogowego Alei M. i K., a zatem do zarządcy drogi należy ocena tego, czy ma ona wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja, wobec zmiany przeznaczenia budynku spowoduje zwiększenie ruchu, co w przypadku skrzyżowania ulic o takim natężeniu ruchu stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa. Ponadto organ podkreślił, iż nie jest dopuszczalne lokalizowanie zjazdu o charakterze publicznym w obszarze oddziaływania skrzyżowania, bowiem pozostaje to w sprzeczności z obowiązującymi w tym zakresie normami prawa zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430). Teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania o znacznym rozmiarze ruchu, gdzie ustalona została określona organizacja ruchu i wszelkie zmiany, w tym zwiększenie ruch, spowodowane zmianą przeznaczenia dotychczasowej zabudowy, mają niewątpliwie wpływ na bezpieczeństwo ruchu.
Organ odwoławczy wskazał, iż skoro organ l instancji w zakresie swej właściwości dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności odniósł się do istniejącego stanu faktycznego - organizacji ruchu drogowego, charakteru skrzyżowania, istniejącego zakazu zatrzymywania, jak również zastosował obowiązujące normy prawa i ocena ta nie nosi znamion dowolności, to brak jest podstaw do wywodzenia, iż wydane postanowienie narusza prawo.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. A. zarzucając mu naruszenie przepisów art.106 § 1 k.p.a., polegające na wydaniu postanowienia wstępnego przez ten sam organ, który jest uprawniony do wydania decyzji, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu wszelkich istotnych dla sprawy elementów stanu faktycznego, oraz naruszenie przepisu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy postanowienia prowadzącego do takiego ograniczenia prawa własności, które ogranicza istotę prawa własności. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organem uprawnionym do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest Prezydent Miasta Ł. Zarządcą drogi również jest Prezydent Miasta Ł. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi może wykonywać ten zarząd poprzez jednostkę organizacyjną będącą zarządem drogi. Jednakże zarząd drogi nie jest "innym organem" w rozumieniu art. 106 k.p.a. Tym samym - w ocenie skarżącego - brak było podstawy do wydania jakiegokolwiek postanowienia. Przepisy art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dają podstawy do uzgodnień z zarządcą drogi wydawanych w formie postanowienia w sytuacji gdy istnieje tożsamość organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i organu będącego zarządcą drogi. W takim wypadku wydawanie uzgodnienia w formie postanowienia na podstawie przepisu art. 106 § 5 k.p.a. jest zdaniem skarżącego niedopuszczalne. Zmiana funkcji budynku z mieszkaniowej na usługowo - biurowo - handlową w żaden sposób nie musi się wiązać ze zmianą charakteru zjazdu z nieruchomości, a w szczególności nie musi generować zwiększenia ruchu z tego zjazdu. Organy obu instancji nie przeprowadziły jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie wpływu zmiany przeznaczenia budynku na prognozowany ruch pojazdów poprzez istniejący zjazd. Zdaniem skarżącego nie można na podstawie przepisów rozporządzenia doprowadzić do pozbawienia nieruchomości jakiegokolwiek zjazdu i tym samym wyłączyć ją z możliwości zagospodarowania. Dla ograniczeń prawa własności wymagana jest bowiem forma ustawy, a tego rodzaju ograniczenie prawa własności, które prowadzi do braku możliwości zmiany przez właściciela sposobu korzystania z nieruchomości na sposób bardziej efektywny narusza samą istotę prawa własności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, uzasadniając zaskarżony wyrok wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uzgodnienie, które wymagane jest przez przepis art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ogranicza się jedynie do zajęcia stanowiska przez inny organ niż ten, który władny jest rozpoznać sprawę o ustalenie warunków zabudowy. Skoro ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym takiego rodzaju ograniczeń nie przewiduje, to nie może być uznany za uzasadniony zarzut strony skarżącej, iż prezydent miasta, jako organ I instancji dokonując uzgodnienia z zarządcą drogi, dokonał w istocie uzgodnienia z samym sobą. Art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie odsyła przy dokonywaniu uzgodnień do całego przepisu art. 106 k.p.a. lecz jedynie do tych jego regulacji, które stanowią o trybie dokonywania uzgodnień. Samodzielnie natomiast przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu określają, z jakimi organami uzgodnienie to winno być dokonane, nie stawiając w tym zakresie ograniczenia, iż uzgodnienie to winno być dokonane wyłącznie z "innym organem" w rozumieniu przepisu art. 106 k.p.a.
Z §113 pkt 1-7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430) wynika, że wyjazd z drogi do obiektu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Zatem bez względu na charakter zjazdu nie jest możliwe jego usytuowanie w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Skoro powyższe zapatrywanie legło u podstaw rozstrzygnięcia organów administracji odmawiających uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, to uznać należy, iż odpowiada ono prawu. Natomiast organy administracji, zbierając materiał dowodowy w sprawie dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie poczyniły rzetelnych ustaleń w kwestii rozmiaru ruchu drogowego włączającego się do drogi publicznej poprzez przedmiotowy zjazd, zaś zaprezentowane wnioski o zwiększeniu się tegoż ruchu w następstwie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego mają jedynie spekulacyjny charakter. Jednak ta słabość postępowania wyjaśniającego pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Skoro bowiem przepisy prawa nie dopuszczają możliwości sytuowania zjazdów i to bez względu na ich rodzaj, w obszarze oddziaływania skrzyżowania, to z całą pewnością wystarczającym ustaleniem jest dokonane przez organy wskazanie położenia przedmiotowej nieruchomości w obszarze oddziaływania skrzyżowania. W żadnym wypadku zastosowane w sprawie przepisy nie pozbawiają skarżącego władztwa nad przedmiotową nieruchomością, a zatem nie naruszają istoty prawa własności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. A., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art.106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 53 ust. 5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż określenie: "uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a." nie wyłącza dokonania przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy uzgodnień z samym sobą. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia wcześniejszego zarzutu strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 §1 pkt. 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. oraz 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzedzającego zajęcie stanowiska przez organ dokonujący uzgodnienia przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia obejmującego stanowisko tego organu, nie stanowią naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 113 ust. 1 oraz ust. 7 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transporty i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430) polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż usytuowanie zarówno zjazdu publicznego jak i indywidualnego jest w każdym przypadku niedopuszczalne, jeżeli miałoby nastąpić w obszarze oddziaływania skrzyżowania. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie można podzielić stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, iż odwołanie się jedynie do trybu postępowania określonego wart. 106 k.p.a., nie wyłącza możliwości dokonania uzgodnienia przez organ z samym sobą. Art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu, aby decyzja o warunkach zabudowy poprzedzona została swego rodzaju konsultacjami i uzgodnieniami. W ocenie skarżącego. zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby konsultacje - etap uzgodnień, poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dokonywane były pomiędzy różnymi organami. Tylko bowiem w takim wypadku mamy do czynienia z rzeczywistą, a nie pozorowaną konsultacją. W postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, organ prowadzący postępowanie dokonuje uzgodnień w trybie art. 106 k.p.a., przy czym z treści art. 60 ustawy wynika jednoznacznie, iż uzgodnienia dokonywane są z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy. Ustawodawca wprost wskazuje zatem, iż podmioty wymienione w art. 53 ust. 4 ustawy są odrębnymi organami od organu prowadzącego postępowanie i rozstrzygającego sprawę co do meritum. Art. 106 k.p.a. posługuje się określeniem "inny organ" dla wskazania organu, który ma zająć stanowisko i wyraźnie rozdziela także: organ załatwiający sprawę od "organu do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska", jako "innego organu" od organu załatwiającego sprawę. Określając tryb z art. 106 k.p.a. ustawodawca wprost przewidział więc, iż zajęcie stanowiska następuje przez inny organ - jest to immanentna cecha właśnie trybu postępowania w kwestii zwrócenia się o zajęcie stanowiska przez inny organ. Nawet gdyby jednak przyjąć, iż organ załatwiający sprawę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy uprawniony jest do dokonywania uzgodnień sam ze sobą, podnieść należy, iż organ zajmujący stanowisko w trybie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 k.p.a. winien dokonać rzetelnej i wszechstronnej analizy sprawy, a swoje stanowisko uzasadnić faktycznie i prawnie. Jak słusznie zauważył sąd I instancji ustalenia, które poczynił organ dokonujący uzgodnienia miały charakter spekulacyjny. Tę samą uwagę odnieść należy do ustalenia tegoż organu o umiejscowieniu zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Należy, bowiem wskazać, iż § 113 pkt 1 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. stanowi jedynie, iż wyjazd z drogi do obiektu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Organ dokonujący uzgodnienia autorytatywnie stwierdził, iż projektowany zjazd znalazłby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania i z tego powodu odmówił uzgodnienia. Jednakże organ ten nie wskazał w żaden sposób co rozumie przez określenie w "obszarze oddziaływania skrzyżowania". Termin ten nie jest doprecyzowany w przepisach prawa, a więc na organie spoczywa obowiązek dokładnego określenia co rozumie on poprzez to określenie. W szczególności dotyczy to precyzyjnego ustalenia zasięgu obszaru oddziaływania skrzyżowania. Przy czym zasięg ten może być różny w zależności od rodzaju skrzyżowania i natężenia ruchu. Brak zbadania przez organ natężenia ruchu na drogach stanowiących skrzyżowanie uniemożliwia prawidłowe ustalenie zasięgu obszaru oddziaływania skrzyżowania. Uchybienia te z pewnością miały wpływ na treść zapadłego orzeczenia.
Należy nadto podnieść, iż § 113 ust. 7 rozporządzenia nie może być interpretowany w ten sposób, iż w każdym wypadku, wyjazd lub wjazd nie mogą być usytuowane są w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Przepis ten w punktach od 1 do 5 wymienia jedynie przykładowo miejsca, które mogą zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Nie można jednak przyjąć, iż miejsca te za każdym razem i w każdym wypadku bezpieczeństwu takiemu zagrażają. W ocenie skarżącego zlokalizowanie wjazdu/wyjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła niedopuszczalne jest nie w każdym wypadku, ale tylko w takim, w którym lokalizacja ta powodowałaby zagrożenie lub zwiększenie się już istniejącego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje,
Skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach.
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, oparł swe rozstrzygnięcie na przepisie art. 151 p.p.s.a., nie stosował natomiast przepisu art. 145§1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie postawiono natomiast zarzutu naruszenia art.151 p.p.s.a. - ani zarzutu wadliwego niezastosowania przez Sąd przepisu art. 145§1 lit. c p.p.s.a.
Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145§1 lit. c p.p.s.a. pozbawiony był zatem usprawiedliwionych podstaw, gdyż przepis ten nie był w ogóle przyjętą przez ten Sąd podstawą wyrokowania. Nie sposób uznać za uzasadnione oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisu, który nie był stosowany w postępowaniu przed sądem I instancji - o ile wyraźnie nie określi się, że przepis ten naruszono przez jego wadliwe niezastosowanie.
Odnosząc się do podstawy kasacyjnej polegającej na naruszeniu prawa materialnego, należy zwrócić uwagę, że przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wymienia dwie postacie naruszenia prawa materialnego, mogące stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Pierwsza z nich to błędna wykładnia - polegająca na mylnym rozumieniu normy prawnej, zaś druga to niewłaściwe zastosowanie, czyli tzw. błąd w subsumcji, polegający na tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej - albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie zakwalifikowano do hipotezy określonej normy prawnej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. str. 245-246).
Skarżący, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego w postaci § 113 ust. 1 oraz ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, przez jego wadliwe zastosowanie podnosił w istocie zarzuty dotyczące zaakceptowania przez sąd I instancji niedostatecznego wyjaśnienia w toku postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych związanych z oceną, czy zamierzony wyjazd z nieruchomości skarżącego położony byłby istotnie w obszarze oddziaływania skrzyżowania i czy faktycznie spowodowałby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarzut taki, zmierzający do podważenia ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku mógłby być podnoszony jedynie w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenia przepisów postępowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Kraków 2005, str. 410). Skoro zaś w niniejszej sprawie ustaleń tych wnoszący skargę kasacyjną nie zdołał skutecznie podważyć, to zarzut ten musiał zostać uznany za nieusprawiedliwiony.
Nieuzasadniony był także zarzut błędnej wykładni przepisu §113 ust 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przepis ten jest zdaniem Sądu jasny i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Wymienia on bowiem szereg miejsc, w których, zdaniem prawodawcy zawsze (ex definitione) występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a użycie sformułowania: "w szczególności" oznacza jedynie, że również co do innych miejsc - nie wyliczonych w omawianym przepisie, właściwy organ administracji może poczynić ustalenia faktyczne wskazujące na możliwość wystąpienia zagrożenia w ruchu drogowym i odmówić zgody na lokalizację wjazdu lub wyjazdu z drogi publicznej. Przepis ten nie uzasadnia natomiast badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie wjazdu/wyjazdu w miejscach określonych szczegół owo w omawianym przepisie.
W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 204 pkt 1 p.p.s.a. wobec oddalenia skargi kasacyjnej.