II OSK 823/06

II OSK 823/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska -Filipowicz
Bożena Walentynowicz /sprawozdawca/
Zygmunt Niewiadomski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1190/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-02-10
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 50 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskiej Telefonii Komórkowej C. Sp. z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1190/05 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2005r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie VII SA/Wa 1190/05, oddalił skargę C. Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2005 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej C. na dachu budynku przy ul. W. w W.
W uzasadnieniu wyroku podniesiono, iż Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] marca 2005 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "C" na dachu budynku przy ul. W. w W., powołując się na ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenie zamierzonej inwestycji nie przewiduje żadnej nowej inwestycji oraz adaptacji obiektów mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla podstawowych funkcji mieszkalnictwa. Organ uznał planowaną inwestycję za niezgodną z ustaleniami planu.
Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji podzielając zajęte stanowisko tego organu. Organ odwoławczy podkreślił, iż z treści § 12 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na całym terenie objętym planem, obowiązuje zakaz lokalizacji nowych obiektów mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla podstawowych funkcji mieszkalnictwa. Z raportu oddziaływania na środowisko wykonanego w niniejszej sprawie wynika, że anteny stacji bazowej będą źródłem promieniowania elektromagnetycznego. Stwierdzenie, że obszary w których występuje przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy od anteny, znajdować się będą w miejscach niedostępnych dla ludzi, nie zmienia faktu, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję uciążliwą i nie może być lokalizowana na tym terenie zgodnie z planem.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego -C. Sp. z o.o. w W., zakwestionowała uznanie inwestycji za uciążliwą i mogącą szkodliwie oddziaływać na środowisko i mieszkańców. Wg raportu stacja planowana jest bezpieczna dla ludzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę podniósł, iż w myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska.
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art.50 ust. 1 stanowi jednoznacznie, że także inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku wymagane jest uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Przedmiotowa inwestycja - jako stacja bazowa telefonii komórkowej, zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80 z 2003 r. poz. 717 ze zm.) jest inwestycją celu publicznego.
Sąd nie podzielił stanowiska organu, który nie uznał inwestycji tej jako celu publicznego. Dokonując oceny treści § 12 uchwały nr 883 Rady Gminy Warszawa Wilanów z 12 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego- Sąd podkreślił, iż z zapisu wynika zakaz lokalizacji na całym terenie nowych obiektów oraz adaptacji obiektów istniejących, mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla podstawowych funkcji terenu mieszkalnictwa. § 5 pkt 6 Planu stanowi, iż przez uciążliwość obiektu należy rozumieć: zanieczyszczenie gruntu, wód, powietrza, hałas, drgania, wibracje, szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól magnetycznych.
Należy uznać słuszność oceny, że zamierzona inwestycja z uwagi na oddziaływanie pól magnetycznych stanowi inwestycję uciążliwą w myśl § 5 pkt 6 planu. Bez znaczenia jest fakt, że szkodliwość występuje na wysokościach niedostępnych ludziom.
Zasadnie więc organy w ocenie Sadu uznały, że planowana inwestycja nie pozostaje w zgodności z miejscowym planem. Skargę w tej sytuacji należało oddalić.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył w imieniu C. Sp. z o.o. pełnomocnik R.pr P. K. kwestionując wyrok w całości.
Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polegające na wadliwym przyjęciu, iż planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji ustalenie, że nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 35 ust. 4 ww. ustawy.
Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że tylko szkodliwe promieniowanie przeniesienie i oddziaływanie pól magnetycznych wynikające z realizacji zamierzonej inwestycji może być przesłanką wykluczającą wg ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego uzyskanie pozwolenia na budowę takiej inwestycji.
Nie należy do takich inwestycji stacja telefonii komórkowej "C" - co potwierdza wykonany "Raport oddziaływania na środowisko".
Błędna jest zatem ocena Sądu, iż przedmiotowa inwestycja spełnia kryterium uciążliwości bez względu na to czy jest szkodliwa lub nie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Została oparta wyłącznie na zarzucie art. 174 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane - polegające na uznaniu, iż planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji błędne ustalenie, że nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.
Należy mieć na uwadze, że skuteczne postawienie takich zarzutów wymaga wykazania, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się tych naruszeń. Nie stanowią uzasadnionej podstawy kasacyjnej zarzuty podnoszone pod adresem organów administracji.
W skardze na samym wstąpi uzasadnienia kwestionuje się stanowisko organów obu instancji, które nie uznały inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej C. Sp. z o.o. za inwestycję celu publicznego. Stanowisko to zostało ocenione przez Sąd za wadliwe z podkreśleniem, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa tj. treści art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. "o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" (Dz. U. Nr 80 z 2003 r., poz. 717) w zw. z art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. " gospodarce nieruchomościami - zamierzenie to jest inwestycja celu publicznego.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyrok NSA z dnia 4 października 2005 r. w sprawie OSK 495/05 - niepubl., wyrok z dnia 9 lutego 2000 r. I SA 363/99 publ. LEX 55777).
Taki charakter inwestycji - jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, także wymaga by inwestycja była zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującymi dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym.
W przedmiotowej sprawie istota problemu sprowadza się wyłącznie do oceny zgodności zamiaru budowy stacji telefonii komórkowej z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki wynika z brzmienia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, którego treść powołał prawidłowo Sąd I instancji. Nietrafny jest zarzut skargi, jakoby plan zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy Wilanów z dnia 12 września 2002 r. dla rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 289, poz. 7601) dotyczący terenu zamierzonej inwestycji nie zawierał zapisów zakazujących jej realizacji.
Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja to budowa stacji telefonii komórkowej GSM 900 na dachu budynku w W. przy ul. W. Projekt i złożona dokumentacja potwierdzają, że realizacja tej inwestycji to budowa obiektu na istniejącym obiekcie budynkowym.
Przytoczona prawidłowo w uzasadnieniu wyroku Sadu treść § 12 powołanego planu zagospodarowania przestrzennego Wilanowa Wschodniego zawiera zapis, iż na całym terenie objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji nowych obiektów oraz adaptacji obiektów istniejących, mogących spowodować uciążliwość dla podstawowych funkcji mieszkalnictwa. Zaś § 5 pkt 6 planu zagospodarowania określając pojęcie uciążliwości zalicza do nich między innymi szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pół magnetycznych. Planowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem nadawczo-odbiorczym, który - jak wynika z projektu konstrukcyjno-budowlanego - szafy z urządzeniami sterującymi i aparaturą nadawczą umieszczonymi specjalnej stalowej platformie.
Nie może budzić wątpliwości ocena, że planowana stacja, to nowy obiekt, który zamierzano realizować na istniejącym obiekcie budynkowym, stanowiła więc inwestycję wykluczoną na tym terenie w świetle ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.
Należy podkreślić za Sądem pierwszej instancji, że stacja telefonii komórkowej należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko co wynika z zapisu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu.
Raport taki został wykonany i właśnie na jego podstawie można zasadnie stwierdzić, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne należy zaliczyć do uciążliwych, bowiem powoduje ono powstawanie pól elektromagnetycznych. Oddziaływanie pól magnetycznych wytwarzanych przez stację jest szkodliwe z uwagi na moc promieniowania elektromagnetycznego, wytwarzanego przez zespół nadawczo-odbiorczy, które jest emitowane do środowiska. Związanej ze szkodliwością oddziaływania pól magnetycznych uciążliwości nie zmienia fakt, iż występuje ona na wysokościach niedostępnych dla ludzi. W tych okolicznościach słuszna jest interpretacja Sądu, iż budowa stacji telefonii komórkowej na danym terenie z uwagi na zapis planu zagospodarowania przestrzennego jest wykluczona jako inwestycja uciążliwa.
Odrębne stanowisko strony skarżącej wynikające z treści skargi kasacyjnej jest chybione i stanowi li tylko polemikę z trafna oceną Sadu pierwszej instancji zmierzającą do podważenia zasadności rozstrzygnięcia.
Brak usprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnia jej oddalenie na mocy art. 184 ppsa.