II OSK 813/23

II OSK 813/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Jan Szuma
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 893/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-09-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 893/22 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr 276/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Siedlce z dnia 21 grudnia 2021 r. nr 367/2021; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 1604 (tysiąc sześćset cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 893/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr 276/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia 1 kwietnia 2022 r. Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. dalej "k.p.a."), w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej: "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Inwestor") od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 21 grudnia 2021 r. odmawiającej Skarżącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 27 września 2021 r. do Urzędu Miasta S. wpłynął wniosek Skarżącej o wydanie pozwolenia na budowę dotyczącą przebudowy i remontu wnętrz, elewacji i wentylacji mechanicznej lokali handlowo-usługowych zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej, II piętrze oraz poddaszu budynku handlowo-usługowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania, dostosowaniem klatek schodowych do wymogów przepisów przeciwpożarowych, na działkach nr [...] i [...], obręb [...] przy ul. B. w S.
Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia 22 listopada 2021 r. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedmiotowej dokumentacji, na które Inwestor odpowiedział pismem z dnia 20 grudnia 2021 r.
Decyzją z dnia 21 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta S. odmówił pozwolenia na budowę ww. inwestycji.
Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej Wojewoda Mazowiecki wydał powołaną na wstępie decyzję motywując ją przede wszystkim nieusunięciem przez inwestora nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, które zostały wskazane w postanowieniu z dnia 22 listopada 2021 r.
Wojewoda zauważył, że obszar, na którym projektowano inwestycję objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy B., uchwalonym uchwałą Rady Miasta S. Nr LVIII/825/2010 z dnia 25 czerwca 2010 r (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2010 r. Nr 156 poz 3836), natomiast inwestycja usytuowana została w strefie oznaczonej w miejscowym planie symbolem 26 MW/U, której przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługi, o których mowa w § 40 pkt 1 planu. Zgodnie z § 40 pkt 2, lit. e, maksymalna wysokość zabudowy na tym terenie może wynosić 12 m - 3 kondygnacje. Budynek inwestycyjny posiada trzy piętra oraz poddasze użytkowe, stanowiące czwartą kondygnację. Inwestor projektuje zmianę sposobu użytkowania poddasza z dotychczasowego, wykorzystywanego jako lokale handlowo-usługowe, na lokale, w których świadczone będą usługi hotelowe (str. 16 projektu budowlanego). Ponadto, Inwestor planuje również przebudowę poddasza (str. 43 i 36 projektu budowlanego). Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że planowana zmiana sposobu użytkowania poddasza oraz jego przebudowa są niezgodna z obowiązującym dla działek inwestycyjnych miejscowym planem. Obecnie obowiązujący nie przewiduje bowiem czwartej kondygnacji budynku. Organ powołał się przy tym na art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503), zgodnie z którym tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego, poddasze budynku było dotychczas wykorzystywane jako lokale handlowo-usługowe, co było zgodne z poprzednio obowiązującym planem miejscowym oraz zezwalała na takie użytkowanie decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia 5 czerwca 2002 r. natomiast uchwalenie nowego planu miejscowego skutkuje wyłącznie możliwością utrzymania aktualnego sposobu zagospodarowania poddasza, który nie jest zgodny z tym planem. Zmiana zagospodarowania poddasza, nawet w przypadku zachowania aktualnej usługowej funkcji poddasza, powoduje konieczność jego oceny pod kątem zgodności z aktualnie obowiązującym planem miejscowym, który nie dopuszcza czwartej kondygnacji budynku, a tym samym nie dopuszcza sytuowania tam jakichkolwiek usług. Dodatkowo Wojewoda wskazał, że Inwestor planuje przebudowę poddasza, co przy udzielaniu przez organ architektoniczno-budowlany pozwolenia na przebudowę, również wymaga zgodności z aktualnie obowiązującym planem, który nie dopuszcza czwartej kondygnacji budynku, a więc przebudowa czwartej kondygnacji będzie z nim niezgodna.
Inwestor w odwołaniu od zaskarżonej decyzji powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/20, którym sąd uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz poprzedzające postanowienie Prezydenta Miasta S., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu. W wyniku tego wyroku Prezydent Miasta S. wydał zaświadczenie z dnia 11 stycznia 2021 r., w którym zaświadczył, że projektowany sposób użytkowania części przedmiotowego budynku będzie zgodny z przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi, oznaczonym w planie symbolem 26 MW/U.
Wojewoda wyjaśnił, że zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu, wydane na podstawie art. 71 ust 2 pkt 4 Prawa budowlanego, wymagane jest jako załącznik do zgłoszenia o zmianie sposobu użytkowania budynku, natomiast przy wniosku o pozwolenie na budowę takie zaświadczenie nie jest wymagane, gdyż art. 34 Prawa budowlanego takiego zaświadczenia nie wymienia. Wydane w tym trybie zaświadczenie nie ma więc wpływu na podjętą przez organy administracji architektoniczno-budowlanej decyzję o niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem. Organ dodał, że budynek posadowiony jest na terenie przeznaczonym w aktualnym planie między innymi pod funkcje usługowe, a więc i pod usługi hotelowe, jednak plan nie przewiduje czwartej kondygnacji budynków, którą stanowi poddasze, więc przebudowa tej kondygnacji, jak i zmiana sposobu jej użytkowania, nie jest zgodna z ustaleniami planu.
Kolejną kwestią, na którą powołał się Wojewoda Mazowiecki w zakresie niezgodności projektowanej inwestycji z planem, jest brak miejsca postojowego dla autokaru. Zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 6 "dla zaspokojenia potrzeb parkingowych ustala się realizowanie stanowisk na terenie własnym każdej inwestycji, według następujących wskaźników: dla hoteli - 20 stanowisk/100 łóżek i 1 stanowisko dla autokaru/100 łóżek". Jak wynika z projektu budowlanego (str. 26) w części hotelowej zaprojektowano 38 łóżek. Zgodnie z ww. przepisem Inwestor powinien zapewnić 8 miejsc postojowych i 1 miejsce na autokar. Jak wynika z opisu do projektu budowlanego (str. 16) zaprojektowano łącznie 16 miejsc (14 miejsc w garażu podziemnym, 1 miejsce dla niepełnosprawnych i 1 dla samochodu osobowego na utwardzonym dziedzińcu wewnętrznym), natomiast na projekcie zagospodarowania terenu wskazano na dziedzińcu 2 miejsca dla samochodów osobowych i jedno miejsce dla osób niepełnosprawnych. Nie zaprojektowano natomiast miejsca dla autokaru. W projekcie budowlanym wskazano, że miejsce dla autokaru, wymagane jest na 100 łóżek, w związku z czym nie jest przewidziane zaprojektowanie miejsca dla autokaru, gdyż łóżek jest 38.
Ponadto Wojewoda zauważył, że Inwestor, składając w dniu 27 września 2021 r. wniosek, załączył projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany, w którym zaprojektował miejsca postojowe dla samochodów osobowych oraz miejsce postojowe dla autokaru. W związku z tym, że miejsce postojowe dla autokaru zostało zaprojektowane niezgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2, lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r poz. 1065 ze zm.) organ I instancji postanowieniem z dnia 22 listopada 2021 r. wezwał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedmiotowej dokumentacji, m. in. o zaprojektowanie miejsca postojowego dla autokaru zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2, lit. a warunków technicznych oraz z wymogami stawianymi w tym zakresie przez plan. Inwestor, przy piśmie z dnia 20 grudnia 2022 r. przedstawił uzupełnienie do postanowienia oraz wyjaśnił, że nie zaprojektował miejsca postojowego dla autokaru ponieważ zgodnie z planem miejsce postojowe dla autokaru jest wymagane dla 100 łóżek, podczas gdy projekt przewiduje 38 łóżek. Wojewoda wskazał, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż ilość miejsc postojowych wylicza się wg. różnych wskaźników, w zależności od zapisów w miejscowych planach i zawsze należy zaokrąglać liczbę miejsc parkingowych w górę. Inwestor podniósł w odwołaniu argument, że przy obecnym ukształtowaniu nieruchomości nie jest możliwe zaprojektowanie miejsca postojowego dla autokaru z zachowaniem obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz że wielokrotnie deklarował on gotowość urządzenia miejsca postojowego dla autokaru na terenie innej nieruchomości. W odniesieniu do tego argumentu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującym planem, dla zaspokojenia potrzeb parkingowych ustala się realizowanie stanowisk na terenie własnym każdej inwestycji. W związku z tym przepisem, niedopuszczalne jest realizowanie stanowisk postojowych poza działką inwestycyjną.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Skarżącą, która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest:
1. art. 64 pkt 1, pkt 2, pkt 3 Konstytucji oraz art. 140 k.c. w zw. z art. 361 § 1 i § 2 k.c., przez naruszenie zagwarantowanego w Konstytucji prawa własności i uniemożliwienie Skarżącej korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności uniemożliwienie pobierania pożytków i innych dochodów z rzeczy oraz rozporządzania rzeczą, zobowiązanie do uiszczania podatków i innych opłat, a w konsekwencji wyrządzenie Skarżącej szkody finansowej w poważnych rozmiarach;
2. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) w zw. z 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) w zw. z art. 7a k.p.a. oraz art. 140 k.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy B. uchwalonego Uchwałą nr LVIII/825/2010 z dnia 25 czerwca 2010 r. Rady Miasta S. (ogłosz. w Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 156 poz. 3836), pomimo, iż wnioskowana przebudowa nie stanowi nadbudowy, nie zmienia parametrów charakterystycznych dla wybudowanego już budynku, takich jak jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczba kondygnacji, rodzaj dachu, a ponadto pominięcie przepisu prawa nakazującego przy zagospodarowywaniu działki budowlanej urządzania stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, a w konsekwencji niezapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi Skarżącej w zakresie korzystania z przysługującego jej prawa zabudowy nieruchomości oraz prawa własności;
3. art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7a k.p.a. oraz art. 77 § 4 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie - wbrew zasadzie "Manifestum non eget probationem"- iż przedłożony projekt przebudowy nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a Inwestor nie spełnił wymagań określonych w postanowieniu Prezydenta Miasta S. z dnia 22 listopada 2021 r. znak: PB-RUB.6740.354.2021;
4. art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym i uznanie, iż uchwalenie nowego planu miejscowego skutkuje wyłącznie możliwością utrzymania aktualnego sposobu zagospodarowania poddasza, a nieruchomość musi być wykorzystywana w dotychczasowy sposób, gdyż aktualnie obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza czwartej kondygnacji budynku, pomimo iż wnioskowana zmiana sposobu użytkowania z pomieszczeń biurowych na lokale usług hotelowych nie powoduje konieczności zmiany przeznaczenia budynku - nadal są to usługi- ani zmian w jego konstrukcji;
5. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie, pomimo spełniania wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 wskazanej powyżej ustawy, a w konsekwencji bezzasadną odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na przebudowę zgodnie z wnioskiem Inwestora z dnia 27 września 2021 r.
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest:
1. art. 138 k.p.a. przez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji oraz nieprawidłowe ponowne rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o wadliwe uznanie, iż planowana zmiana sposobu użytkowania poddasza oraz przebudowa poddasza jest niezgodna z planem obowiązującym dla działek inwestycyjnych, a uchwalenie nowego planu miejscowego skutkuje wyłącznie możliwością utrzymania aktualnego sposobu zagospodarowania poddasza;
2. art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 nr 153 poz. 1270) oraz art. 217 k.p.a. przez wydanie decyzji i sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji niezgodnie z przepisami prawa oraz prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/20 potwierdzających, iż planowana zmiana sposobu użytkowania oraz przebudowa poddasza będzie zgodna z przeznaczeniem terenu określonym w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i bezzasadne uznanie, iż organy architektoniczno-budowalne nie są związane prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie;
3. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji bez zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz przy rozpatrzeniu już zgromadzonego materiału w sposób wybiórczy, niepodjęciu wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, po prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania Skarżącego do organów władzy publicznej, a w konsekwencji bezzasadne uznanie, iż planowana zmiana sposobu użytkowania lokali na poddaszu w budynku usługowo-handlowym na działkach nr geod [...], [...] w obrębie [...] przy ul. B. na lokale usług hotelowych nie jest zgodna z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W świetle powyższym zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz rozważenie uchylenia w całości decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 21 grudnia 2021 r. nr 367/2021 na mocy art. 135 p.p.s.a., a także zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, choć część zarzutów jest trafna, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest częściowo wadliwe.
Sąd wyjaśnił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zasadna była odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z dwóch powodów tj. z powodu niezgodności projektowanej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie czwartej kondygnacji i lokalizacji w niej usług hotelarskich oraz z powodu niezgodności inwestycji z planem w zakresie lokalizacji miejsca postojowego dla autokaru.
Odnosząc się do pierwszej przyczyny odmowy udzielenia pozwolenia na budowę Sąd uznał, że rację ma Skarżąca wskazująca na zgodności planowanej inwestycji z planem, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest w tym zakresie wadliwe. Przedłożony przez Skarżącą projekt zakłada przebudowę i remont wnętrz, elewacji i wentylacji mechanicznej lokali handlowo-usługowych zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej, II piętrze oraz poddaszu budynku handlowo-usługowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania, dostosowaniem klatek schodowych do wymogów przepisów przeciwpożarowych, na działkach nr [...] i [...], obręb [...] przy ul. B. w S. Projektowana inwestycja objęta jest zatem miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy B., uchwalonym uchwałą Rady Miasta S. Nr LVIII/825/2010 z dnia 25 czerwca 2010 r (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2010 r. Nr 156 poz 3836), w strefie oznaczonej w miejscowym planie symbolem 26 MW/U. Z § 40 pkt 1 planu wynika jednoznacznie, że przeznaczeniem tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługi. Zgodnie natomiast z § 40 pkt 2, lit. e, maksymalna wysokość zabudowy na tym terenie może wynosić 12 m - 3 kondygnacje, jednakże budynek posiada trzy piętra oraz poddasze użytkowe, stanowiące czwartą kondygnację.
Sąd zgodził się z Wojewodą, że art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Natomiast nie można się zgodzić z twierdzeniem organu, że zmiana zagospodarowania poddasza- na funkcję hotelową, nawet jeżeli zachowuje charakter funkcji usługowej nie jest zgodna z aktualnym planem z powodu istnienia czwartej kondygnacji. Jak zasadnie podniosła Skarżąca, powołując się na prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/20, w niniejszej sprawie zmiana sposobu użytkowania nie stanowi nadbudowy, nie zmienia parametrów charakterystycznych dla wybudowanego już budynku, takich jak jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczna kondygnacji, rodzaj dachu. Jak zatem słusznie zauważono nie zmienia formy architektonicznej budynku legalnie powstałego w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. W związku z tym nie ma powodu, aby legalność zmiany sposobu użytkowania odnosić do ilości kondygnacji w już istniejącym budynku. Z tego powodu brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z powodu rzekomej niezgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z powodu przebudowy wnętrz w czwartej kondygnacji budynku, wybudowanej zgodnie z prawem, przy jednoczesnym zachowaniu usługowej funkcji tych pomieszczeń (hotelarskiej). Z tego powodu, w ocenie WSA, zasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w pkt I 1-5 skargi.
Pomimo powyższej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Prawidłowe jest bowiem ustalenie Wojewody Mazowieckiego niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku miejsca postojowego dla autokaru.
Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodnie zaś z § 18 ust. 2 tego rozporządzenia liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa w § 12 ust. 2 pkt 6 w związku z § 40 pkt 4 lit b, że zaspokojenie potrzeb parkingowych następuje przez realizowanie stanowisk na terenie własnym każdej inwestycji, przy czym wskaźniki dla hoteli zostały ustalone według wskaźników -20 stanowisk/100 łóżek i 1 stanowisko dla autokaru/100 łóżek.
Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej powyższy zapis nie oznacza, że 1 stanowisko autokarowe wymagane jest na minimum 100 łóżek, w związku z czym brak jest takiego wymogu w niniejszym przypadku. Takie rozumienie zapisów planu należy uznać za błędne. Jak słusznie wskazał organ przyjmuje się, że liczba miejsc postojowych wylicza się wg. różnych wskaźników, w zależności od zapisów w miejscowych planach, jednakże co do zasady należy ją zawsze zaokrąglać w górę. Określenie w planie "1 stanowisko dla autokaru/100 łóżek" jakkolwiek wydaje się nieprecyzyjne, to z całą pewnością nie oznacza, że dopiero zaprojektowanie 100 łóżek niesie ze sobą obowiązek zaprojektowania 1 miejsca postojowego dla autokaru. Skarżąca wskazuje, że przyjęcie interpretacji organu prowadziłoby do niedopuszczalnych sytuacji, w których nawet gdyby hotel posiadał 5 łóżek Inwestor byłby zobligowany do zapewnienia miejsca postojowego dla autokaru. Odnosząc się do tego argumentu Sąd zaznaczył, że obowiązek zapewnienia miejsca dla autokaru dotyczy świadczenia specyficznej usługi, jaką jest usługa hotelowa. Trudno sobie wyobrazić, że przedsiębiorca zmienia sposób użytkowania i rozpoczyna działalność hotelarską dysponując zaledwie np. kilkoma łóżkami. W niniejszej sprawie projekt przewiduje 38 łóżek, a zatem potencjalnie w jednym czasie może z usługi hotelarskiej korzystać 38 osób. Co więcej należy zwrócić uwagę, że część łóżek jest podwójna co powoduje, że teoretycznie z usługi może jednorazowo korzystać znacznie więcej osób. O ile zatem możliwe jest proporcjonalne ustalenie liczby miejsc postojowych do liczby łóżek wg wskaźnika 20 stanowisk/100 łóżek, o tyle nie jest to możliwe w przypadku 1 miejsca postojowego. W ocenie Sądu zapis ten, jakkolwiek wywołujący pewne wątpliwości interpretacyjne, należy wykładać w sposób, który umożliwi zapewnienie bezpieczeństwa w zakresie obsługi komunikacyjnej hotelu na wypadek np. wizyt zorganizowanych wycieczek korzystających z przewozów autokarowych. Dla takich usług powinno być zagwarantowane minimum 1 miejsce autokarowe dla hoteli oferujących do 100 łóżek, natomiast dla większych obiektów miejsc tych powinno być więcej. Przyjęcie interpretacji zasugerowanej przez Skarżącą prowadziłoby do konkluzji, że miejsce postojowe dla autokaru nie jest wymagane również w przypadku obiektów hotelowych oferujących 99 łóżek. Tymczasem najistotniejsze jest w takim przypadku zapewnienie odpowiedniego bezpieczeństwa w zakresie obsługi komunikacyjnej i drogowej na wypadek jednorazowego korzystania z usług obiektu hotelowego przez większą zorganizowaną grupę osób. W niniejszej sprawie nie ma najmniejszej wątpliwości, że z usług inwestora może korzystać właśnie taka duża zorganizowana grupa.
Tymczasem z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że części hotelowej zaprojektowano 38 łóżek oraz łącznie 16 miejsc postojowych, natomiast nie zaprojektowano żadnego miejsca dla autokaru. Dlatego, w ocenie Sądu, w tym zakresie nie można uznać, że projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i możliwe jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Również deklaracja Inwestora o gotowości urządzenia miejsca postojowego dla autokaru na terenie innej nieruchomości nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż – jak słusznie wskazał organ – miejscowy plan przewiduje, że dla zaspokojenia potrzeb parkingowych ustala się realizowanie stanowisk na terenie własnym każdej inwestycji. Nie jest zatem możliwe realizowanie stanowisk postojowych poza działką inwestycyjną.
Dlatego, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia jest zgodna z prawem a skarga podlegała oddaleniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a zaskarżonemu Wyrokowi zarzucam:
I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie przez Sąd za organami administracji I i II instancji obowiązku zaprojektowania stanowiska postojowego dla autokaru pomimo rażącego naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej k.p.a) w postaci niepodjęcia przez organy I i II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pominięcia faktu braku w obowiązujących przepisach i normach technicznych definicji i parametrów stanowiska postojowego dla autokarów, a także wydanego przez Prezydenta Miasta S. Zaświadczenia z dnia 11.01.2021 r. sygn. PB.6724.2.19.2019 potwierdzającego, iż zamierzony sposób zmiany użytkowania części budynku usługowo-handlowego na działkach nr geod. [...], [...] w obrębie [...] przy ul. B. w zakresie pomieszczeń biurowych na poddaszu (na IV kondygnacji) budynku na usługi hotelowe jest zgodny z przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi oznaczonym symbolem 26 MW/U ustalonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego w rejonie ulicy B. uchwalonym Uchwałą nr LVIII/825/2010 z dnia 25.06.2010 r. Rady Miasta S.;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organy administracji obu instancji przepisów art. 80 k.p.a. i niedokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz umniejszenie mocy prawnej prawomocnego Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23.06.2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/20 potwierdzającego, iż zamierzony sposób zmiany użytkowania części budynku usługowo-handlowego na działkach nr geod. [...], [...] w obrębie [...] przy ul. B. w zakresie pomieszczeń biurowych na poddaszu (na IV kondygnacji) budynku na usługi hotelowe jest zgodny z przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi oznaczonym symbolem 26 MW/U ustalonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego w rejonie ulicy B. uchwalonym Uchwałą nr LVIII/825/2010 z dnia 25.06.2010 r. Rady Miasta S..
II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:
1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 64 pkt 1, art. 64 pkt 2, art. 64 pkt 3 Konstytucji oraz art. 140 kodeksu cywilnego w zw. z art. 361 § 1 i § 2 kodeksu cywilnego przez ich niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zagwarantowanego w Konstytucji prawa własności, uniemożliwienie Skarżącej od 2019 r. korzystanie z nieruchomości zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w szczególności uniemożliwienie pobierania pożytków i innych dochodów z rzeczy oraz rozporządzania rzeczą, przy jednoczesnym obowiązku uiszczenia podatków i innych opłat, a w konsekwencji wyrządzenie Skarżącej szkody finansowej w poważanych rozmiarach;
2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 7a k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie wbrew zasadzie Manifestum non eget probationem w sytuacji, gdy prawomocny Wyrok z dnia 23.06.2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/20 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie potwierdza, iż planowana zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego pomieszczeń biurowych na poddaszu budynku na usługi hotelowe jest zgodna z ustaleniami Planu Zagospodarowania Przestrzennego w rejonie ulicy B. uchwalonego Uchwałą nr LVIII/825/2010 z dnia 25.06.2010 r. Rady Miasta S., a tym samym skarżąca spełniła wymagania ustawowe obligujące organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;
3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz.690) oraz § 12 ust. 2 pkt 6 w związku z § 40 pkt 4 lit b obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w rejonie ulicy B. uchwalonego uchwałą Rady Miasta S. nr UVIII/825/2010 z dnia 25.06.2010 r. przez błędną ich wykładnię i uznanie wbrew przedłożonej opracowanej przez projektanta analizie i ocenie zapotrzebowania na miejsca postojowe, iż Skarżąca jest zobowiązana -z uwagi na planowaną inwestycję w postaci hotelu posiadającego 38 łóżek- do zapewnienia na terenie nieruchomości stanowiska postojowego dla autokaru, podczas gdy prawidłowa wykładnia naruszonych artykułów nakazuje przy zagospodarowaniu działki urządzenie stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowisk postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne działki budowlanej stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy;
4.naruszenie art. 145 § I pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz.690) oraz § 12 ust. 2 pkt 6 w związku z § 40 pkt 4 lit b obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w rejonie ulicy B. uchwalonego uchwałą Rady Miasta S. nr LVIII/825/2010 z dnia 25.06.2010 r. przez błędną ich wykładnię i uznanie wbrew przedłożonej opracowanej przez projektanta analizie i ocenie zapotrzebowania na miejsca postojowe, iż Skarżąca jest zobowiązana -z uwagi na planowaną inwestycję w postaci hotelu posiadającego 38 łóżek- do zapewnienia na terenie nieruchomości stanowiska postojowego dla autokaru, podczas gdy żaden akt prawny ani żadna norma techniczna - w tym wskazane powyżej Rozporządzenie nie zawiera definicji ani nie określa wymagań technicznych dotyczących wielkości stanowiska postojowego dla autokaru, dlatego też brak jest podstaw prawnych i możliwości faktycznych do wykonania żądania organów administracji obu instancji zapewnienia stanowiska postojowego dla autokaru.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte okazały się trafne.
Zaznaczyć należy, że chociaż Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku wskazał na wadliwe częściowo stanowisko organów obu instancji, to jednak uznał za zasadną odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z tej przyczyny, że inwestor nie zaprojektował 1 miejsca postojowego dla autokaru.
Zgodzić się jednak należało ze stroną skarżącą, że przepisy § 12 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 40 pkt 4 lit. b) obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogły stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, obejmującej przebudowę i remont lokali handlowo-usługowych w istniejącym budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję hotelową.
Niesporne jest, że jedyną przeszkodą do udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji stała się według oceny Sądu Wojewódzkiego niezgodność z planem miejscowym, który w § 12 ust. 2 pkt 6 stanowi, iż: "Dla zaspokojenia potrzeb parkingowych ustala się realizowanie stanowisk na terenie własnym każdej inwestycji, według wskaźnika dla hoteli – 20 stanowisk/100 łóżek i 1 stanowisko dla autokaru/100 łóżek".
Przypomnieć jednocześnie trzeba, że według projektu budowlanego w części hotelowej zaprojektowano 38 łóżek, co według organów wymagało zapewnienia 8 miejsc postojowych i 1 miejsca na autokar. Natomiast inwestor zaprojektował łącznie 16 miejsc postojowych (14 – w garażu podziemnym oraz na utwardzonym dziedzińcu - 1 miejsce dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne oraz 1 miejsce dla samochodu osobowego).
Zdaniem inwestora, skoro zgodnie z planem miejsce dla autokaru wymagane jest na 100 łóżek, to nie było obowiązku zaprojektowania takiego miejsca dla przedmiotowej inwestycji.
Natomiast w ocenie Sądu Wojewódzkiego określenie w planie "1 stanowisko dla autokaru/100 łóżek" jakkolwiek wydaje się nieprecyzyjne, to z całą pewnością nie oznacza, że dopiero zaprojektowanie 100 łóżek niesie za sobą obowiązek zaprojektowania 1 miejsca postojowego dla autokaru. W rezultacie Sąd Wojewódzki stwierdził, że dla hoteli oferujących do 100 łóżek powinno być zagwarantowane minimum 1 miejsce autokarowe.
Z uwagi na stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, należało przyznać rację stronie skarżącej, która w zarzutach skargi kasacyjnej (pkt II.2 i 3) zakwestionowała przyjętą przez Sąd Wojewódzki wykładnię powołanego wyżej przepisu planu miejscowego, wskazując dodatkowo na naruszenie art. 7a k.p.a. i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowiącym, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.
Wprawdzie według treści § 18 ust. 2 wym. Rozporządzenia liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to jednak w rozpoznawanej sprawie nieuzasadnione było nałożenie na inwestora obowiązku zaprojektowania dodatkowego miejsca dla autokaru, w sytuacji, gdy postanowienie planu miejscowego w tym zakresie sformułowane zostało niejednoznacznie.
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że zastosowany w treści § 16 ust. 2 pkt 6 znak graficzny (ukośnik) użyto w zastępstwie przyimka "na", tak więc treść tego przepisu należało odczytywać jako wymóg: "1 stanowiska dla autokaru na 100 łóżek".
Słusznie Sąd Wojewódzki zaakcentował w uzasadnieniu wyroku, że sporny zapis planu wywołuje wątpliwości interpretacyjne, po czym w sposób niewłaściwy uznał, że treść analizowanego przepisu planu miejscowego stanowi o obowiązku zagwarantowania dla przedmiotowej inwestycji minimum 1 miejsca dla autokaru.
Przyjęta przez Sąd interpretacja planu miejscowego nie jest całkowicie przekonująca chociażby dlatego, że wspomniany znak graficzny "/" stosowany przy wartościach liczbowych służy do zastępowania wyrazu "na", a nie wyrazu "do". Również względy bezpieczeństwa, podane ogólnikowo przez Sąd Wojewódzki, nie były wystarczające do nadania spornym ustaleniom planu przyjętego w wyroku znaczenia.
Co jednak istotniejsze, w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd Wojewódzki powinien przy rozstrzyganiu spornej kwestii kierować się zasadą wyrażoną w art. 7a § 1 k.p.a., zgodnie z którą: "Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ."
Podkreślić trzeba, że wskutek weryfikacji przez Sąd Wojewódzki zaskarżonej decyzji, wyłączną podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę okazał się przepis planu miejscowego, którego treść nie jest jasna, a przez to możliwe było przyjęcie różnych jego interpretacji prezentowanych przez inwestora oraz organy obu instancji.
W takiej sytuacji nie było celowe kierowanie strony przez Sąd Wojewódzki do odrębnego postępowania w celu ewentualnego zaskarżenia planu miejscowego, gdyż możliwe stało się zastosowanie korzystnej dla inwestora interpretacji przepisu planu miejscowego, stosownie do zasady określonej w art. 7a § 1 k.p.a., ale też zasad wynikających z art. 7 i art. 8 k.p.a.
Warto zauważyć, że jeszcze przed wprowadzeniem do kodeksu art. 7a, w doktrynie i orzecznictwie przyjmowano, że przepis art. 7 k.p.a. dawał podstawę wprowadzenia domniemania załatwienia sprawy na korzyść strony, o ile takie rozstrzygnięcie nie kolidowało z interesem społecznym, przy uwzględnieniu również ustanowionej w art. 8 k.p.a. zasady budowania zaufania obywateli do władzy publicznej (por. Z. Kmieciak, J. Wagner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz (do art. 7a), WKP 2023).
Jak zaznaczono w uzasadnieniu projektu noweli z 7 kwietnia 2017 r. (zob. VIII kadencja, druk sejmowy nr 1183, s. 8), wprowadzona w art. 7a k.p.a. zasada "przyjaznej interpretacji prawa" ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasności przepisów. Przepisy, których treść nasuwa wątpliwości, powinny być więc interpretowane w taki sposób, żeby słuszny interes obywateli nie doznał uszczerbku.
Niewątpliwie ustanowiona w art. 7a § 1 k.p.a. reguła powinna znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż z jednej strony przepis planu miejscowego dotyczący zapewnienia jednego miejsca dla autokaru nie został sformułowany w sposób precyzyjny, a z drugiej strony mamy do czynienia z sytuacją, w której wnioskowany projekt budowlany spełnia wszystkie inne wymogi prawne, a odmowa pozwolenia na budowę warunkowana była wyłącznie nieuwzględnieniem w projekcie spornego miejsca dla autokaru.
Dostrzec przy tym należy, że co do zasady zaplanowana przez inwestora przebudowa istniejącego budynku wraz ze zmianą funkcji na lokale hotelowe jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, a inwestor wobec ograniczonej wolnej przestrzeni danej nieruchomości deklarował urządzenie miejsca postojowego na terenie innej działki. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie był bez znaczenia fakt, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na nieruchomości już zabudowanej, zgodnie z przeznaczeniem ustanowionym w planie miejscowym, stąd odmowa udzielenia wnioskowanego pozwolenia stanowiłaby nadmierne ograniczenie prawa własności, jeżeli miałaby wynikać wyłącznie z zastosowania omawianego przepisu planu miejscowego.
Z podanych względów należało uchylić zaskarżony wyrok oraz kontrolowane w sprawie decyzje. W dalszym toku postępowania organ architektoniczno-budowlany uwzględni, w myśl art. 153 p.p.s.a, ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie wykładni § 12 ust. 2 pkt 6 w związku z § 40 pkt 4 lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z kolei niezasadne okazały się pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.
Po pierwsze, w wyroku z 23 czerwca 2020 r. sygn. II SA/Wa 529/20 WSA wyraził wyłącznie ocenę w zakresie przesłanek wydania zaświadczenia o zgodności z planem miejscowym zamierzonej zmiany sposobu użytkowania lokali w przedmiotowym budynku na funkcje hotelowe. Wymieniony wyrok przedmiotowo nie odnosił się więc do zgodności z planem miejscowym projektu budowlanego w pozostałych aspektach.
Po drugie, udzielone przez Prezydenta Miasta S. zaświadczenie z 11 stycznia 2021 r. ograniczone zostało do potwierdzenia, że zamierzony sposób użytkowania części budynku będzie zgodny z przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi, oznaczonym symbolem 26 MW/U, ustalonym w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy B., uchwalonym Uchwałą Nr LVIII/825/2010 z dnia 25 czerwca 2010 r. Rady Miasta S. (ogłosz. W Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 156, poz. 3836).
Jednocześnie zastrzeżono, że: "Zamierzony sposób użytkowania obiektu będzie możliwy po spełnieniu wszystkich ustaleń planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem 26 MW/U".
Wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej, ani w wymienionym wyroku, ani też w zaświadczeniu, nie wypowiedziano się o zgodności przedmiotowej inwestycji z wymogiem określonym w planie miejscowym w zakresie zapewnienia miejsc postojowych.
Po trzecie, dla rozpoznania niniejszej sprawy drugorzędne znaczenie miała kwestia wymagań technicznych dotyczących wielkości stanowiska postojowego dla autokaru.
Wobec powyższego chybione okazały się zarzuty z punktów I.1 i 2, oraz II.4.
W konsekwencji orzeczono zgodnie z art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego podjęte zostało na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.
-----------------------
18