II OSK 808/20

II OSK 808/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stankowski
Leszek Kiermaszek /przewodniczący sprawozdawca/
Marzenna Linska - Wawrzon
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 657/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-09-20
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 97 par. 1 pkt 4, art. 97 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1954
art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 657/19 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego Kraków - Śródmieście Wschód w Krakowie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 stycznia 2019 r. znak DOA.7111.338.2018.KKO w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 657/19, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego Kraków - Śródmieście Wschód w Krakowie (dalej określonym jako Prokurator) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 stycznia 2019 r., znak DOA.7111.338.2018 w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.
Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy:
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 27 marca 2017 r., nr 473/6740.1/2017 zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. W. (dalej zwanym inwestorem) pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, zjazdem, zagospodarowaniem terenu na działkach nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] /ul. [...] w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna.
Uprzednio Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 26 sierpnia 2015 r., nr AU-2/6730.2/1493/2015 ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji.
Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 r., znak Wl-1.7840.1.116.2017.KP wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej powołana decyzją z 27 marca 2017 r. w sprawie pozwolenia na budowę.
W toku wznowionego postępowania Wojewoda postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 r. zawiesił to postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi inwestora i E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 lipca 2017 r., znak SKO.ZP/ 415/449/2017, którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 maja 2017 r., nr AU-2/6732/38/2017 stwierdzająca z urzędu wygaśnięcie powołanej wyżej decyzji z 26 sierpnia 2015 r. o warunkach zabudowy (sygn. akt II SA/Kr 1180/17). Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nastąpiło w związku z wejściem w życie z dniem 28 marca 2017 r. uchwały nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa" (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 13 marca 2017 r. poz. 1843).
Prokurator podaniem z dnia 20 czerwca 2018 r. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Wojewoda Małopolski nie uwzględnił jednak tego wniosku i postanowieniem z dnia 26 listopada 2018 r., znak Wl-1.7840.1.116.2017.KP odmówił podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania.
Zdaniem organu postanowienie o zawieszeniu postępowania stało się ostateczne, dlatego też na etapie rozpoznawania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania nie można ponownie badać przesłanek zawieszenia i oceniać zasadności postanowienia w tym przedmiocie. Zarazem stwierdził, że nie ustała jeszcze przyczyna zawieszenia postępowania, gdyż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt II OSK 1278/18 toczy się postępowanie w związku ze skargą kasacyjną wniesioną przez Prokuratora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1180/17, którym uchylono powołane decyzje organów obu instancji o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy.
Następnie organ rozważył, czy zachodzą przesłanki do uchylenia postanowienia z urzędu, wskutek braku istnienia podstawy do zawieszenia. Wskazał, że we wznowionym postępowaniu kontrola organu obejmuje postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w konkretnie ustalonym zakresie, czyli w niniejszej sprawie, czy decyzja będąca podstawą wznowienia postępowania, została wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.; dalej zwanej K.p.a.). W jego natomiast ocenie, kwestia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ogóle nie podlega ocenie w tym postępowaniu i miałaby znaczenie jedynie w sytuacji, gdyby prowadzone było postępowanie odwoławcze, a nie wznowieniowe.
Prokurator wniósł zażalenie na to postanowienie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia 25 stycznia 2019 r. utrzymał je w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 97 § 2 K.p.a. i stwierdził, że skoro postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane przez inwestora i E. W. nie zostało prawomocnie zakończone, to nie ustąpiła przyczyna, która stanowiła podstawę zawieszenia postępowania w tej sprawie. Postanowienie o zawieszeniu postępowania jest w obrocie prawnym, stan sprawy nie uległ zmianie, zatem nie zaszła przesłanka umożliwiająca podjęcie zawieszonego postępowania.
Skargę na wskazane wyżej postanowienie wniósł Prokurator. Podniósł, że postępowanie w sprawie wygaszenia decyzji z dnia 26 sierpnia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowiło, wobec wygaśnięcia tej decyzji z mocy prawa, zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem brak było podstaw do zawieszenia postępowania wznowieniowego w sprawie decyzji z 27 marca 2017 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego Prokuratora nie istnieją żadne przeszkody do podjęcia postępowania i merytorycznego zakończenia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2019 r. zaznaczył na wstępie, że poniekąd rację mają organy wskazując, że w literaturze dyskusyjne jest, na ile organ administracji publicznej związany jest postanowieniem o zawieszeniu postępowania, które wydał, i czy nawet błędnie zastosowane zawieszenie postępowania wiąże go w sferze wynikających z tego rozstrzygnięcia skutków. Rozwijając ten wątek stwierdził, że co do zasady postanowienie o zawieszeniu postępowania jest zaskarżalne zażaleniem i w drodze tego środka prawnego strona może zakwestionować istnienie okoliczności powołanych przez organ administracji publicznej jako uzasadniających wydanie tego rozstrzygnięcia. Odpowiedź na pytanie, czy w razie niezaskarżenia postanowienia o zawieszeniu postępowania można uznać, że nie występowała jednak przyjęta przezeń przesłanka zawieszenia postępowania zależy od skuteczności i trwałości, jaką przypisze się aktom wydawanym w toku postępowania. W przepisach procedury administracyjnej brak jest odpowiednika art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., obecnie Dz. U. 2023 r. poz. 259; dalej zwanej P.p.s.a.) i art. 359 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, ze zm.), a w art. 126 K.p.a. ustawodawca odesłał do art. 110 K.p.a., który reguluje kwestię związania organu administracji wydanym przez siebie postanowieniem.
Nie budziło jednak wątpliwości Sądu, że w doktrynie i orzecznictwie zarówno sądów powszechnych, jak i administracyjnych dominujący jest już obecnie pogląd, że błędna podstawa zawieszenia postępowania nie może wiązać sądu przy ocenie skutków zawieszenia postępowania. Powołując szereg orzeczeń stwierdził, że na gruncie postępowania administracyjnego wykładnia art. 97 § 2 K.p.a. jednoznacznie zmierza ku tezie, że podjęcie zawieszonego postępowania jest nie tylko możliwe, ale wręcz konieczne w razie ustalenia, że przesłanka zawieszenia, pomimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia w tym przedmiocie, okazała się błędna lub nigdy nie istniała.
W efekcie uznał, że w tych okolicznościach pozostaje do rozstrzygnięcia kwestia, czy zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt II OSK 1278/18) sprawa dotycząca stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., jak przyjęły organy w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu oczekiwanie na zakończenie postępowania prowadzonego przed sądem administracyjnym, nie dotyczącym jednak bezpośrednio decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, która zapadła w ramach wznowionego postepowania, nie wyczerpuje przesłanki zawieszenia postępowania, określonej w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W tym zakresie wyjaśnił, że zagadnienie wstępne musi mieć charakter prawny, a nie faktyczny. Stanowisko takie uzasadnione jest koniecznością jego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Natomiast ustalenie stanu faktycznego sprawy należy do organu prowadzącego sprawę. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na wynik (przebieg) sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstawy do zawieszenia postępowania.
Sąd podkreślił, że decyzja SKO w Krakowie z dnia 27 lipca 2017 r. jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, a wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1180/17 jest nieprawomocny. Nawet zatem, przyjmując za organami, że istnienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym ma bezpośredni wpływ na wynik wznowionego postępowania, to bezsprzecznie decyzja powyższa – jako ostateczna – nadal z obrotu prawnego nie została skuteczne wyeliminowana. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję rozstrzygającą zagadnienie wstępne nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie, w której pojawiło się zagadnienie wstępne.
Sąd podzielił stanowisko Prokuratora, że zarówno wykładnia literalna, jak i względy natury funkcjonalnej nakazują przyjąć, że art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 523, ze zm.; dalej zwanej ustawą), implementuje rozwiązanie, w którym decyzja o warunkach zabudowy - z chwilą wystąpienia określonej normatywnie przesłanki - samoistnie, bezpowrotnie i nieodwracalnie wygasa. Za trafne uznał stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/09, który stwierdził, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji.
Dalej wskazał, że stwierdzenie wygaśnięcia w konsekwencji sprowadza się jednak do uchylenia skutków decyzji, gdyż strona nie może na podstawie ostatecznej decyzji złożyć wniosku o pozwolenie na budowę, a wygaszona decyzja o warunkach zabudowy nie jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Określenie "stwierdza nieważność" należy rozumieć jako potwierdzenie czegoś, co nastąpiło. Jest to zatem decyzja deklaratoryjna, z której treści wynika urzędowe stwierdzenie chwili, w której decyzja o warunkach zabudowy wygasła. Decyzja z 26 sierpnia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy wygasła z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ugorek-Fiołkowa", tj. z dniem 28 marca 2017 r.
Podzielając zatem zarzuty skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił ją na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.
Inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku, zaskarżając go w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.
Najpierw pełnomocnik podniósł błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 97 § 2 K.p.a. przejawiające się w błędnym uznaniu, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowi w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, a tym samym, że w sprawie zachodziły podstawy do podjęcia zawieszonego postępowania.
Z kolei pierwszy zarzut procesowy odniósł do art. 141 § 4 P.p.s.a. upatrując naruszenie tego przepisu przez poprzez brak wystarczającego uzasadnienia przyczyn uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Zarzucił również naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.; dalej zwanej P.u.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i art. 97 § 1 pkt 4 i § 2 K.p.a. poprzez błędne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia, pomimo braku niezgodności z prawem przedmiotowego postanowienia.
W oparciu o powołane podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zakwestionował istnienie podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W oparciu o przedmiotową decyzję inwestor uzyskał bowiem ostateczne pozwolenie na budowę, na co wskazuje chociażby fakt wszczęcia postępowania wznowieniowego, które dotyczyć może jedynie decyzji ostatecznych. Tym samym, w jego ocenie, w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 65 ust. 2 ustawy która wyłącza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Z tego też powodu, jak wskazał pełnomocnik, ostateczne i prawomocne zakończenie sprawy administracyjnej dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji ma szczególne znaczenie. Nie można bowiem wykluczyć, że stwierdzony zostanie brak podstaw prawnych do wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co będzie miało bezpośredni wpływ na prowadzone postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę.
Stwierdził zatem, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, przywołane w postanowieniu o zawieszeniu postępowania wznowieniowego, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator wniósł o jej oddalenie jako niezawierającej usprawiedliwionej podstawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy odnieść się postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Stanowi on usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej wówczas, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę instancyjną wyroku, uniemożliwiając jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt I OSK 78/18, LEX nr 2744856). Jednakże wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest dotknięte tego rodzaju wadą, gdyż przyczyna rozstrzygnięcia została w nim przedstawiona jasno, precyzyjnie i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Pisemne motywy tego orzeczenia umożliwiają poznanie racji, jakimi kierował się sąd uchylając postanowienia organów obu instancji, następnie sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku i wreszcie weryfikację instancyjną zapadłego rozstrzygnięcia.
Sąd pierwszej instancji, po przedstawieniu stanu sprawy, już w punkcie wyjścia wskazał, że opowiada się za poglądem, iż organ administracji nie jest bezwzględnie związany ostatecznym postanowieniem o zawieszeniu postępowania administracyjnego, a błędne zawieszenie postępowania nie wiąże go w zakresie skutków jakie wywołuje. Stwierdził również, że organ powinien rozważyć, czy w rzeczywistości podstawa do zawieszenia postępowania istniała, a w razie jej braku - podjąć postępowanie, także z urzędu. Ponadto Sąd wyjaśnił, dlaczego dla zakończenia wznowionego postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę wynik postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą na decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji ustalającej warunki zabudowy. nie stanowi zagadnienia wstępnego. W kontekście rozpatrywanego zarzutu zupełnie oddzielną kwestią jest, czy stanowisko Sądu pierwszej instancji jest trafne, można go wszak zwalczać za pomocą innych zarzutów.
Pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną podjął próbę zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego wyroku tyle tylko, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione.
Przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., objęty podstawami kasacyjnymi, określa jedną z przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego. Mianowice, w razie stwierdzenia, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zawiesić postępowanie z urzędu. Trafnie zaakcentował Sąd pierwszej instancji, że kwestia wstępna ma miejsce wówczas, gdy rozstrzygnięcie innego organu lub sądu jest niezbędnym i koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia i załatwienia konkretnej sprawy przez wydanie decyzji kończącej to postępowanie.
W rozpoznawanej sprawie wznowione przez organ postępowanie dotyczące decyzji z 27 marca 2017 r. o pozwoleniu na budowę zostało zawieszone, a odmowa podjęcia tego postępowania uzasadniona była m.in. tym, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego w innej sprawie, które zostało zainicjowane skargą na ostateczną decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z 26 sierpnia 2015 r. o warunkach zabudowy (sygn. akt II SA/Kr 1180/17), ma znaczenie dla zakończenia postępowania wznowieniowego. Decyzja wygaszająca wcześniejszą decyzję o warunkach zabudowy podjęta została na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Kluczowy dla oceny zasadności zarzutu cytowany przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy znalazł się poza podstawami kasacyjnymi (nawiązano jedynie do niego w jej uzasadnieniu), co już z tego powodu osłabia skuteczność tej skargi. Tym niemniej należy stwierdzić, że z niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń sądu wynika, że wobec wejścia w życie z dniem 28 marca 2017 r. planu miejscowego dla terenu, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, przy braku ostateczności, na dzień wejścia w życie planu miejscowego, decyzji o pozwoleniu na budowę, stwierdzono wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Powołany przepis ma charakter formalny, stricte porządkujący, realizuje konieczność "wygaszenia" decyzji o warunkach zabudowy (jej skutków) w razie wystąpienia sytuacji objętej hipotezą normy z art. 65 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 ustawy. Na taki kierunek wykładni tego przepisu wskazał już Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym w zaskarżonym orzeczeniu wyroku z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/09 (LEX nr 737693) oraz potwierdził m.in. w wyrokach z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1393/15 (LEX nr 2279377) i 4 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1278/18 (LEX nr 3266334). W tym ostatnim orzeczeniu NSA oddalił skargę kasacyjną inwestora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1180/17, wydanego po rozpoznaniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.
W postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie korzystała z przymiotu ostateczności na dzień wejścia w życie planu miejscowego, wynik postępowania sądowoadministracyjnego w związku ze skargą na decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi kwestii prejudycjalnej. Nie jest przeszkodą w rozpatrzeniu tej sprawy i wydania rozstrzygnięcia. Organ w postępowaniu wznowieniowym nie będzie dokonywał oceny zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat decyzji o warunkach zabudowy, lecz zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W związku z tym brak było podstaw do dalszego wstrzymywania się przez organ od podejmowania czynności procesowych, a w konsekwencji - podjęcia wadliwie zawieszonego postępowania.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że chybiony okazał się, realizowany w granicach obu podstaw kasacyjnych, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 i § 2 K.p.a. Z kolei w odniesieniu do zarzutu obrazy art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. nie sposób przyjąć, by Sąd pierwszej instancji nie wypełnił obowiązku przeprowadzenia kontroli sądowej według ustawowego kryterium, tj. zgodności z prawem. Zgodnie z tym co już rozważono, działanie organu administracji, którego postanowienie zaskarżono, zostało wszak ocenione pod kątem zastosowanych przepisów, a nie przez pryzmat względów o pozaprawnym charakterze.
Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Mimo że wnoszący skargę kasacyjną wnosił o jej rozpoznanie na rozprawie, sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 15 grudnia 2022 r., wydanym w oparciu o art. 15zzz ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm.). Stronom umożliwiono jednocześnie złożenie dodatkowych pism prezentujących stanowisko w rozpoznawanej sprawie.