II OSK 776/07

II OSK 776/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-09-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Adamiak
Jerzy Krupiński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2240/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-01-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 53 ust. 4 pkt 9 i  ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Andrzej Jurkiewicz ( spr.) Sędziowie Barbara Adamiak Jerzy Krupiński Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2240/06 w sprawie ze skargi Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej M. kwotę 120 ( słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2240/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Spółdzielni Budowlano -Mieszkaniowej "M" w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego , uchylił zaskarżoną decyzję , zasądzając również na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Decyzją z dnia [...] Prezydent m.st. Warszawy na podstawie art. 59 ust.1 oraz art. 80 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U., Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "M", ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie [...] i części działki nr ew. [...] (teren inwestycji) oraz częściach działek nr ew.: [...] w obrębie [...] przy AI. K. , ul. W. na terenie Dzielnicy U. w Warszawie.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że teren planowanej inwestycji znajduje się pomiędzy Al. K. i ul. W. w bezpośrednim sąsiedztwie północnego wyjścia ze stacji metra K. W oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeprowadzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała, zdaniem organu, niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa. Uzgodnień odnośnie Al. K. dokonano z zarządcą drogi - Zarządem Dróg Miejskich - pismem z dnia 24 marca 2006 r. znak ZDM/DIPI/PR/0202/602/06, natomiast uzgodnień odnośnie ul. W. dokonał z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy Burmistrz Dzielnicy U. - pismem z dnia 19 kwietnia 2006 r. znak WIR. W. J.7331.157-1456/06. Stwierdzono również, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych oraz warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień, a niniejsza decyzja spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku.
W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "K ", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 27 września 2006 r., na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 czerwca 2006 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, iż planowana inwestycja przylega do pasa drogowego AL K. oraz ul. W., dla ustalenia warunków zabudowy niezbędne było uzgodnienie planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zarządcami Al. K. i ul. W. W aktach sprawy, zdaniem organu odwoławczego, brak jest takiego uzgodnienia jak również z treści zaskarżonej decyzji nie wynika by uzgodnienie takie zostało dokonane. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że za uzgodnienie takie nie mogą zostać uznane : pismo Biura Naczelnego Architekta m.st. Warszawy z dnia 19 kwietnia 2006 r. oraz pismo Dyrektora ds. inwestycji Zarządu Dróg Miejskich z dnia 24 marca 2006 r., bowiem nie spełniają wymagań przewidzianych przez art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W efekcie powyższego naruszona została zdaniem Kolegium zasada wyrażona w art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 kpa, a w szczególności jego § 3, który wymaga szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie złożył inwestor Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa,, M", wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego . Wskazano , że zaskarżona decyzja narusza dyspozycję art. 106 kpa poprzez przyjęcie, iż organ prowadzący sprawę nie załączył do decyzji z dnia 27 czerwca 2006 r. stanowiska Zarządu Dróg Miejskich, działającego w imieniu Prezydenta m.st. Warszawy w przewidzianej formie . Zdaniem skarżącej Spółdzielni tryb postępowania określony w art. 106 kpa odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy wydanie decyzji jest uzależnione od zajęcia stanowiska przez inny organ niż właściwy organ wydający decyzję. W niniejszej sprawie, jak wskazała strona skarżąca, organ prowadzący sprawę jak również zarządca drogi, w rozumieniu art. 19 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jest tym samym organem, w związku z czym nie mają zastosowania przepisy art. 53 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Powyższe, w ocenie skarżącego, wskazuje na to że uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest uzgodnieniem wewnętrznym, do którego nie mają zastosowania przepisy art. 106 kpa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem wskazana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję .
Wyjaśniono , iż w świetle art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) generalną zasadą jest, iż decyzję o warunkach zabudów dla inwestycji, która ma być usytuowana w obszarze przyległym do pasa drogowego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, dokonanym w trybie art. 106 kpa. W rozumieniu art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienia są formą zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji administracyjnej . Zgodnie z art. 106 § 1 kpa decyzję można wydać dopiero po zajęciu stanowiska przez organ uzgadniający. Organ prowadzący postępowanie, zwraca się zatem do organu uzgadniającego o zajęcie stanowiska.
W niniejszej sprawie jak wykazano , teren planowanej inwestycji przylega do pasa drogowego Al. K. oraz ul. W. Tym samym dla ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego niezbędne było dokonanie uzgodnień z zarządcą tych dróg.
Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) w granicach miasta na prawach powiatu zarządcami wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta.
Sąd I instancji wskazał, iż ulice, przy których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja zarówno AL. K. oraz ul, W. położone są na terenie miasta stołecznego Warszawy, które na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy ( Dz. U Nr 41, poz. 361 ze zm.) jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu. Organem zatem uprawnionym do dokonania uzgodnień dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest Prezydent m.st. Warszawy.
Powołując się na orzecznictwo sądowe powstałe pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zachowujące zdaniem Sądu w tej mierze aktualność, wyjaśniono , iż jeżeli organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest równocześnie organem właściwym do wyrażenia stanowiska, o którym mowa w art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to bezprzedmiotowe staje się współdziałanie tych organów . Zaś konkludując Sąd I instancji wyjaśnił , że nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organem prowadzącym postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy oraz organem właściwym do dokonania uzgodnienia jest ten sam organ Prezydent m.st. Warszawy. Stąd też Sąd I instancji uznał , że do dokonania uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie ma z oczywistych względów zastosowania przepis art. 106 kpa, albowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy wydanie decyzji jest uzależnione od zajęcia stanowiska przez inny organ ( organ współdziałający) niż organ właściwy do wydania decyzji. Skoro zaś uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy dokonał w imieniu Prezydenta m.st. Warszawy Zarząd Dróg Miejskich - pismo z dnia 24 marca 2006 r. oraz Burmistrz Dzielnicy U. - pismo z dnia 19 kwietnia 2006 r., i ten sam organ wydał decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, to w tej sytuacji nie może mieć zastosowania przepis art. 106 kpa. Ustalenia natomiast poczynione na podstawie art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przybierając formy postanowienia, stanowiły część podstawy faktycznej orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) zarzucono wydanie powyższego wyroku z naruszeniem:
I. prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), poprzez bledną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że możliwe jest dokonanie uzgodnień, o których mowa w ust. 4 powołanego przepisu, w szczególności - w ust. 4 pkt 9 - w trybie innym niż przewidzianym w art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. nie w drodze postanowienia, na które służy zażalenie,
II. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit, c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sposób istotny na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe i niezgodne ze stanem faktycznym uznanie, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie uchylonej decyzji z dnia 27 września 2006 r. Kolegium uchybiło przepisom postępowania w sposób mogący mieć Istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący koniecznością uchylenia rzeczonej decyzji, podczas gdy w rzeczywistości uchybienie takie w ogóle nie miało miejsca, a jeśli nawet nastąpiło, to pozostało bez wpływu na wynik tejże sprawy.
Wskazując na powyższe, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie - stosownie do art. 188 tej ustawy o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 września 2006 r. (sygn. akt KOC/3265/Ar/06), wniesionej przez Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "M" w Warszawie, jako bezpodstawnej.
W motywach skargi kasacyjnej wyjaśniono , iż zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Uzgodnienia takiego, zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.; oznacza to, że w tym przypadku przepis ten ma zastosowanie jedynie pomocnicze w tym ujęciu , że uzgodnienie z właściwym organem musi nastąpić w okolicznościach wskazanych w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 powołanej ustawy zawsze, a uzgodnienia tego dokonuje się na zasadach i w sposób określony w art. 106 k.p.a., czyli - przede wszystkim - w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.).
Nieuprawniony jest zdaniem Kolegium zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pogląd, że w sytuacji, gdy organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy jest jednocześnie organem właściwym do uzgodnienia decyzji ustalającej takie warunki, możliwe jest odstąpienie od wymogu określonego w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pogląd ten nie znajduje oparcia w przepisach powołanej ustawy, które z jednej strony przewidują - w powiązaniu z art. 106 § 5 k.p.a. szczególną ochronę praw stron postępowania poprzez umożliwienie im zaskarżenia postanowienia uzgadniającego, z drugiej strony zaś nie przewidują wprost możliwości odstąpienia od wymogu uzyskania uzgodnienia, tak, jak czyni to chociażby art. 383 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, ze zm.).
Ponadto zauważono , iż stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
a) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza treści przytoczonego przepisu nie pozostawia, zdaniem Kolegium, żadnych wątpliwości co do tego, że wymieniony w nim katalog przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji ma charakter zamknięty; konsekwencją owej konstatacji będzie uznanie, że uchylenie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe, jeśli Sąd nie stwierdzi w danym przypadku zaistnienia choćby jednej z owych przesłanek. Ustawodawca wyraźnie ograniczył w tej mierze swobodę działania sądów administracyjnych, wyłączając ex legę możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji z innych przyczyn niż wymienione w zacytowanym przepisie.
W szczególności, sąd administracyjny, powołując się na trzecią z wymienionych powyżej przesłanek, powinien wykazać, że stwierdzone przezeń naruszenia przepisów postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej mogły wpłynąć na wynik sprawy, przy czym nie wystarczy samo uznanie, że naruszenia takie mogły wpłynąć w jakikolwiek, bliżej nieokreślony sposób, na ów wynik , dla uchylenia zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że stwierdzone naruszenia mogły wpłynąć na wynik sprawy w sposób istotny, tj. prowadzący do wydania zasadniczo odmiennego rozstrzygnięcia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, podtrzymując w pełni swe zastrzeżenia zawarte w pkt II. niniejszej skargi kasacyjnej , wyjaśniło , iż w przedmiotowej sprawie przywołane w zaskarżonym wyroku okoliczności nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium z powołaniem się na wymieniony przepis, a zwłaszcza nie dają podstaw do uznania, że w sprawie tej zaistniały przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,.
Z treści uzasadnienia powołanego wyroku WSA wynika, że zdaniem Sądu Kolegium dopuściło się błędnej wykładni przepisu art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gdyby uznać pogląd Sądu za zasadny, ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium powinno nastąpić nie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lecz z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt lit. a tejże ustawy.
Niezależnie jednak od tego, czy stwierdzone przez Sąd I instancji okoliczności dawały podstawę do zastosowania instytucji przewidzianej przez art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy też przez 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej ustawy, obowiązkiem Sądu było wykazanie, że stwierdzone naruszenie miało (w pierwszym przypadku) lub mogło mieć (w przypadku drugim) wpływ na wynik sprawy zawisłej przed Kolegium. Wywodu takiego w przedmiotowym wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. doszukać się nie można.
Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "M" w Warszawie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika Kolegium odpowiada przedstawionym wymaganiom lecz podniesione w niej zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie , którejkolwiek z przesłanek nieważności , w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie .
Odnosząc się do wskazanych zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy , iż na podstawie przepisów art. 53 ust. 4 pkt. 9 i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dokonuje uzgodnienia z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego . Postępowanie uzgodnieniowe w tym wypadku wszczyna organ prowadzący postępowanie główne w sprawie ustalenia warunków zabudowy . Postępowanie uzgodnieniowe ma określony tryb i prawną formę zakończenia zaś zgodnie z przepisem art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się do niego art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego .
Wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie ustalenia warunków zabudowy . Oznacza to , iż postępowanie uzgodnieniowe zakończone określonym wynikiem mające wyłącznie charakter akcesoryjny jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie , które powinno być przeprowadzone przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym .
Z dyspozycji art. 106 ust. 1 kpa wynika , że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ ( wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie ) , decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ . Zatem współdziałanie organów administracji w znaczeniu tu omawianym występuje na etapie przygotowywania decyzji administracyjnych i ma zastosowanie do organów , którym przepisy prawa materialnego przyznały uprawnienie do załatwiania określonego rodzaju spraw w drodze decyzji administracyjnej . Postępowanie przed organem współdziałającym ma pomocniczy, służebny charakter poprzez zaznaczenie przez ustawodawcę trybu jego wszczynania ( art. 106 § 2 i 3 kpa w związku z art. 61 § 1 kpa ) , dopuszczenie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego tylko w niektórych przypadkach ( art. 106 § 4 kpa ) oraz zakończenie go przez wydanie postanowienia ( art. 106 § 5 kpa ). Pod względem ustrojowym i organizacyjnym organy współdziałające w wykonaniu swoich uprawnień są organami równorzędnymi , posiadającymi samodzielne i autonomiczne kompetencje . Oznacza to ,iż omawiana norma art. 106 kpa nie dotyczy organów powiązanych ze sobą zależnością służbową , pozostających w stosunku nadrzędności i podporządkowania organizacyjnego . Przepis ten zatem nie będzie miał zastosowania w sytuacji gdy zarówno do wydania decyzji w postępowaniu głównym , jak i wydania uzgodnienia (zajęcia stanowisk) uprawniony jest ten sam organ a więc będzie stosowany wyłącznie w wypadkach gdy organ prowadzący postępowanie będzie zobowiązany lub uprawniony do dokonania uzgodnienia lub zaciągnięcia opinii innego organu .
W rozpoznawanej sprawie organem uprawnionym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stosownie do treści art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym był Prezydent m. st. Warszawy po uzgodnieniu z organami , o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy . Natomiast w art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazano uzgodnić decyzję o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zaś właściwym zarządcą wszystkich dróg publicznych ( z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach miasta Warszawy - miasta na prawach powiatu na zasadzie art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tj. Dz. U Nr 204 z 2004 r. poz. 2086 ze zm. ) jest prezydent miasta . Tym samym właściwym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w tej sprawie jak i dokonania przedmiotowego uzgodnienia w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego jest ten sam organ tj. Prezydent m st. Warszawy .
Dlatego też w tych okolicznościach sprawy brak było podstaw w świetle przedstawionej argumentacji do podejmowania odrębnego postanowienia w trybie art. 106 kpa przez prezydenta miasta na prawach powiatu w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi powiatowej w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego ( tożsame stanowisko wyrażono w wyroku NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 739/06 niepublikowanym ) .
Podkreślenia wymaga również okoliczność , że organem odwoławczym od decyzji wydawanej przez Prezydenta m. st. Warszawy , miasta na prawach powiatu zarówno w sprawie ustaleniu warunków zabudowy , jak i dokonania w formie postanowienia uzgodnienia z zarządcą drogi w opisanym zakresie jest ten samo organ - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie . Fakt ten z punktu widzenia ekonomiki procesowej jak i uwagi na jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - szybkości postępowania ( art. 12 kpa ) potwierdza wyżej wyrażone stanowisko o braku podstaw wydawania przez prezydenta miasta na prawach powiatu odrębnego postanowienia o uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi powiatowej .
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść takiego uzgodnienia mając na uwadze tożsamość podmiotu rozstrzygającego w sprawie głównej o warunkach zabudowy , w celu realizacji ustawowego wymogu określonego w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , winna zostać zamieszczona w motywach decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty , tak by mogła zostać poddana kontroli organu odwoławczego , a następnie właściwego sądu administracyjnego .
Stanowisko wyżej zaprezentowane znajduje odzwierciedlenie w systemie obowiązującego prawa . W szczególności należy przywołać w tym zakresie rozwiązania zamieszczone w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ( Dz. U. Nr 62 , poz. 628 ze zm.) gdzie w przepisach art. 19 ust. 5 i art. 26 ust. 6 dotyczących wydania decyzji po zasięgnięciu opinii wójta , burmistrza lub prezydenta miasta , wyraźnie ustawodawca wskazał , że " wymóg zasięgnięcia opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu " . Przedstawione rozwiązania ustawy o odpadach wskazujące na brak potrzeby zasięgania opinii w opisanym wyżej zakresie , wprawdzie nie stanowią wprost odniesienia do przedmiotowej sprawy , lecz potwierdzają w ramach niniejszego postępowania tezę w oparciu o wykładnię art. 53 ust. 4 pkt. 9 ,ust. 5 w związku z art. 60 ust. 1 i 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych oraz art. 106 kpa o brak podstaw do wydania odrębnego postanowienia przez prezydenta miasta na prawach powiatu w zakresie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi powiatowej w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku , iż wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej Sąd I instancji przedstawił prawidłową wykładnię przepisów art. 53 ust. 5 w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 9 w związku z art. 64 ust. 1 i w związku z art. 106 kpa .
Nie można również za usprawiedliwione uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Niewątpliwie według art. 145 §1 pkt. 1 lit. c cytowanej ustawy Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) będzie zatem miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, aby można było na tej podstawie oprzeć skargę kasacyjną.
Natomiast warunkiem uwzględnienia skargi na tej podstawie prawnej jest ustalenie , że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Innymi słowy sąd uchylając decyzję na tej podstawie musi wykazać , że gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne . Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie albowiem jak wykazano w motywach zaskarżonego wyroku uzgodnienia z zarządcą dróg były dokonywane w tej sprawie, zaś organ odwoławczy uznał , że takowego uzgodnienia jest brak skoro nie przybrało ono formy postanowienia. Tym samym przywołane przez Sąd I instancji przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji stanowiły wbrew wywodom skargi kasacyjnej podstawę do zastosowania w/w normy prawa procesowego . Wprawdzie należało również uznać naruszenie w tej sprawie przepisów prawa materialnego tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lecz pominięcie tego w zaskarżonym wyroku w okolicznościach tego postępowania w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy sądowoadinistracyjnej .
Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy , iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 § 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.