II OSK 773/05

II OSK 773/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Ludwik Żukowski
Roman Hauser /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Wr 2224/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2005-03-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art. 36 ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser /spr./, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Ludwik Żukowski, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 2224/02 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w S. oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. Nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. w sprawie ustalenia M. W. jednorazowej opłaty w kwocie 77.205 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...],[...] o powierzchni 15529 m2 położonej w S.
W uzasadnieniu powyższego wyroku, podniesiono, że decyzją z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S., na podstawie art. 36 ust. 3, ust. 4, ust. 7 i art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i § 5 uchwały Nr VII/52/99 Rady Miejskiej w Sobótce ( Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego Nr 4, poz. 38 z dnia 7 lutego 2000 r.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekł o ustaleniu opłaty w wysokości 77.205,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego gminy. M. W. została zobowiązana do uiszczenia renty planistycznej na konto Urzędu Miasta i Gminy S. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że działka nr [...], obręb S. wchodząca w skład gospodarstwa rolnego M. W., zmieniła przeznaczenie z rolniczego na przemysłowo - składowy (E37 P,S), w związku z podjętą przez Radę Miejską Sobótki uchwałą Nr VII/52/99 z dnia 30 kwietnia 1999 r. w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka.
Z wnioskiem o zmianę przeznaczenia przedmiotowych gruntów wystąpiła Sp. z o.o. "C." w dniu 6 marca 1998 r.
O procedurze zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka w zakresie terenu działki nr [...] położonej w S., M. W., jako właścicielka tej nieruchomości, była zawiadamiana przez Zarząd Miasta i Gminy w S. i informowana o możliwości złożenia protestu lub zarzutu do projektu planu, z czego nie skorzystała.
Procentowa wartość opłaty planistycznej w odniesieniu do działki nr [...], ustalona została na 30% i wynika z ww. uchwały Nr VII/52/99 z dnia 30 kwietnia 1999 r. Rady Miejskiej w Sobótce.
W dniu 12 stycznia 2001 r. nastąpiła sprzedaż firmie "C." Sp. z o.o. działki nr [...] za kwotę 100.185,00 zł. W sporządzonym akcie notarialnym działka ta opisana jest jako rolna mimo, że w dniu 21 lutego 2000 r. utraciła charakter rolny.
Zarówno notariusz sporządzający akt notarialny, jak i obecne przy sporządzaniu umowy kupna - sprzedaży strony były świadome, że przedmiotem transakcji jest nieruchomość gruntowa przeznaczona na działalność przemysłowo-składową, co wynika z załącznika do aktu notarialnego.
Wartość działki nr [...], do ustalenia renty planistycznej określił rzeczoznawca majątkowy, zgodnie z art. 36 ust. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wartość rynkowa tej działki dla funkcji przemysłowo-składowej (po zmianie planu) wynosi - 291.230,00 zł,
Wartość tej działki jako rolnej (przed zmianą planu) wynosi - 33.880,00
zł. Różnica zatem wynosi - 257.350,00 zł.
Wyliczona renta planistyczna stanowi kwotę - 77.205,00 zł (wyliczenie: 257.350,00 zł x 30% = 77.205,00 zł).
O możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym, uzyskania wszelkich wyjaśnień w sprawie oraz złożenia wniosków i zastrzeżeń M. W. została poinformowana przez organ I instancji pismem z dnia 12 marca 2002 r., doręczonym w dniu 15 marca 2002 r.
Strona informowana była szczegółowo przez organ I instancji o wszelkich kwestiach dotyczących podstawy prawnej i sposobu naliczania opłaty planistycznej.
Dodatkowo odnosząc się do zarzutu przedstawionego w piśmie M. W. z dnia 18 kwietnia 2002 r. dotyczącego wydania pierwszej decyzji (uchylonej) po upływie 8 miesięcy od daty sprzedaży nieruchomości, organ wskazał, że notariusz do chwili wydania decyzji z dnia 15 maja 2002 r. nie przesłał zarządowi gminy wypisu z ww. aktu notarialnego, pomimo ciążącego na nim obowiązku (7 dni od sporządzenia aktu notarialnego umowy sprzedaży), co wynika z art. 36 ust. 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Gmina powiadomiona została o zmianie stanu prawnego nieruchomości nr [...] przez Powiatowy Zakład Katastralny we Wrocławiu, a kopię aktu notarialnego otrzymała w dniu 16 maja 2001 r.
Od powyższej decyzji M. W. wniosła odwołanie, zarzucając jej naruszenie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 9, 10 i 11 Kpa poprzez:
- zawiadomienie o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego, bez
informacji o skutkach prawnych związanych z tą zmianą, a zwłaszcza
o naliczeniu jednorazowej opłaty w przypadku zbycia nieruchomości,
- ignorowanie przez organ zarzutów i uwag odwołującej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w związku z art. 36 ust. 3, ust. 4, ust. 7 i ust. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium stwierdziło, że rozpatrując wcześniejsze odwołanie M. W. od decyzji organu I instancji ustalającej opłatę w kwocie 118.787,00 zł, uchyliło decyzję tego organu, przychylając się do zarzutu strony co do sposobu określenia wartości rynkowej nieruchomości ustalonej w operacie szacunkowym.
M. W., wobec uchylenia przez Kolegium decyzji ustalającej opłatę w kwocie 118.787,00 zł, w piśmie a dnia 2 stycznia 2002 r. zaproponowała Zarządowi Miasta i Gminy S. ustalenie opłaty planistycznej zgodnie z wcześniej zgłoszoną propozycją, tj. w wysokości 5% różnicy między ceną gruntu rolnego ustaloną przez rzeczoznawcę, a ceną uzyskaną ze sprzedaży. Propozycja ta nie została przyjęta przez organ I instancji.
Analizując akta sprawy, organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji udokumentował w sposób prawidłowy wzrost wartości nieruchomości jako skutek zmienionego planu miejscowego przez sporządzenie nowego operatu szacunkowego zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Kolegium nie podzieliło zarzutów strony zawartych w odwołaniu, zarówno co do rażącego naruszenia przepisów Kpa, jak i w zakresie naruszenia zasad określenia wartości nieruchomości przy uwzględnieniu jej przeznaczenia przed zmianą i po zmianie planu miejscowego. Skarżąca została bowiem zawiadomiona zarówno o wszczęciu postępowania w sprawie, a także zapewniony miała udział w każdym stadium postępowania, o czym świadczy zebrany materiał dowodowy.
Organ I instancji, po zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania mającego na celu wymierzenie jednorazowej opłaty, w piśmie z dnia 12 marca 2002 r. poinformował o udostępnieniu jej do wglądu akt sprawy, w tym również operatu szacunkowego, pouczył o możliwości składania wniosków i zastrzeżeń. Strona zapoznała się z aktami sprawy, również operatem szacunkowym i wniosła zastrzeżenie (na tytułowej stronie operatu szacunkowego), iż "nie zgadza się z wysokością szacunkową", nie uzasadniając dokonanego wpisu.
W świetle powyższego nie zostały naruszone przepisy Kpa wskazane w odwołaniu.
Kolegium wyjaśniło również odrębność postępowania w sprawie uchwalenia lub zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazało jednakże, że również w tamtym postępowaniu odwołująca była zawiadamiana o zmianach planu miejscowego w obrębie działki nr [...].
Skargę na powyższą decyzję SKO do ówczesnego Ośrodka Zamiejscowego NSA we Wrocławiu wniosła M. W., podnosząc identyczne zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a mianowicie naruszenie przepisów art. 7, 8, 9, 10 i 11 Kpa. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa.
Przede wszystkim nie zgodziła się z twierdzeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż była zawiadamiana o kolejnych etapach zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego. Urząd Gminy zawiadomił skarżącą jedynie o zmianie planu w zakresie przedmiotowej działki i możliwości wniesienia protestu. Takie zachowanie Gminy, zdaniem skarżącej, nie jest wystarczające w świetle art. 9 Kpa, bowiem gdyby Urząd Gminy S. powiadomił o konieczności poniesienia opłaty planistycznej w przypadku sprzedaży tej nieruchomości przed upływem 5 lat, to nie doszłoby do niekorzystnej sprzedaży przez stronę tej nieruchomości i poniesienia ogromnych strat. Z pewnością strona przed sprzedażą tej nieruchomości dokonałaby jej wyceny przez rzeczoznawcę. Strona jest osobą niepełnosprawną, chorą i nie znającą przepisów prawa.
Urząd Gminy doskonale wiedział od firmy C. Sp. z o.o.,
że nieruchomość będzie sprzedana tej firmie i za jaką cenę.
Skarżąca nie kwestionowała samego faktu naliczenia opłaty, lecz zarzuciła, że skoro organ zaniedbał swoje obowiązki w zakresie informowania o zamiarze naliczenia opłaty, to nie może dokonywać oszacowania tej nieruchomości po sprzedaży i od ceny oszacowania liczyć opłatę planistyczną. Skarżąca nie kwestionuje materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, ale "nie może się to odbywać w sposób naruszający zasady postępowania powołane na wstępie skargi".
Twierdzenie Kolegium, że stronie zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania Skarżąca uważa za całkowicie chybione i nieprawdziwe, i dotyczy ono jedynie okresu po sprzedaży nieruchomości, związanego z szacowaniem nieruchomości. Taki sam udział powinien bowiem zapewnić organ w trakcie prac planistycznych. W wyłożonym projekcie planu zagospodarowania przestrzennego nie było nawet wzmianki ani o naliczeniu opłaty planistycznej, ani o konieczności oszacowania nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę z dnia 2 grudnia 2002 r SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 2005 r. podniósł, iż istota obowiązku uregulowanego w art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącego formę tzw. renty planistycznej, sprowadza się do konieczności uiszczenia przez dotychczasowego właściciela nieruchomości opłaty w przypadku zaistnienia łącznie następujących okoliczności: zmiany wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany oraz zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu bądź dokonanej w nim zmiany. Skoro zatem skarżąca dokonała sprzedaży nieruchomości, której dotyczy spór, w dniu 12 stycznia 2001 r. a więc w ciągu niespełna roku od wejścia w życie uchwały Rady Miejskiej w Sobótce nr VII/52/99 z dnia 30 kwietnia 1999 r. w sprawie zmian w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka, w której to w § 5 ustaliła stawkę procentową opłaty planistycznej w wysokości 30%, to zasadnie organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia dla skarżącej renty planistycznej, jak również zgodnie z prawem zastosował stawkę procentową do naliczenia opłaty. Nadto Sąd w uzasadnieniu podał, że skarżąca nie zarzuca naruszenia prawa procesowego po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naliczenia opłaty na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że zarzuty skarżącej odnoszące się do trybu uchwalania zmian do planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczą odrębnego postępowania i nie mogą być rozpatrywane w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu powołane w sprawie zarzuty o nieinformowaniu Skarżącej przez organy gminy o skutkach związanych ze sprzedażą nieruchomości uprzednio rolnej, a po zmianie o funkcji przemysłowo-składowej, nie mają znaczenia i nie mogą doprowadzić do wzruszenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 marca 2005 r. (sygn. II SA/Wr 2224/02) oddalił skargę M. W.
Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego G. K., wniosła skargę kasacyjną.
Skarżąca zaskarżyła wyrok w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego:
- art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 165 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż do opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej.
Ponadto pełnomocnik zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Nadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik podniósł, iż Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie rozstrzygnął zasadniczej kwestii mającej znaczenie dla sprawy, tzn. charakteru tej opłaty i ustalenie, czy podlega ona przepisom ustawy z 1997 r.- ordynacja podatkowa. W dalszej części wywodów Pełnomocnik powołał dla potwierdzenia słuszności poglądu, zgodnie z którym renta planistyczna stanowi podatek od przyrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą przez samorząd terytorialny (gminę) planu zagospodarowania przestrzennego i stosuje się do niej przepisy ordynacji podatkowej, poglądy doktryny oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Gdańsku z dnia 7 listopada 2001 r. (sygn. akt II SA/Gd 1948/01 – publ. OSP 2003/2/16).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO we Wrocławiu wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 8 sierpnia 2002 r. Nadto SKO powołując się na wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. (sygn. akt OSK 520/04) wyraziło podgląd , zgodnie z którym w postępowaniu mającym za przedmiot ustalenie tzw. renty planistycznej nie znajdują zastosowania przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, Dz. U. z 2004 r. Nr 162 poz. 1692), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu może wziąć pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Przede wszystkim nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia, przez sąd orzekający w sprawie, art. 36 ust. 3 obowiązującej w dniu wydania decyzji organu I instancji, jak i organu II instancji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.) w związku z tym, że Sąd przyjął, iż do ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia (zmian) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
Sąd prawidłowo zinterpretował w tym kontekście normę prawną art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zasadnie wychodząc z założenia, że opłata na rzecz gminy jest szczególnego rodzaju dochodem gminy mieszczącym się pośród innych – obok m.in. podatków i opłat – dochodów gminy, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.).
Co prawda przedmiotowa opłata na rzecz gminy (renta planistyczna) ma cechy podatku w świetle art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, tzn. jest świadczeniem publicznoprawnym, nieodpłatnym, przymusowym i bezzwrotnym na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, ale wbrew wymaganiom przywołanej normy prawnej nie wynikającym z ustawy podatkowej. Za taką trudno byłoby bowiem uznać ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym. Oczywiście ustawodawca mógłby i w tej ustawie ustanowić określony podatek, ale winien to uczynić w sposób wyraźny, nie budzący wątpliwości. Tymczasem z przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie tylko nie wynika wprost, iż zamiarem ustawodawcy było nadanie przedmiotowej opłacie statusu podatku, ale nie ma podstaw do tego, aby fakt ten domniemywać i w konsekwencji stosować do tej opłaty przepisy Ordynacji podatkowej. Tym bardziej, że opłata, o której mowa, nie ma jednoznacznie charakteru fiskalnego, cechy doktrynalnie uznawanej za cechę wyrażającą istotę podatku ( zob. np. A. Borodo: Finanse publiczne RP. Zagadnienia prawne, Oficyna Wydawnicza Branta, Bydgoszcz 2000, s.37). Obowiązek opłaty, o której mowa, powstaje jako wynik prowadzenia przez gminę określonej polityki przestrzennej. Jest niezależny od podmiotu zobowiązanego z tego tytułu i nie jest powiązany z jego aktywnością czy też zdarzeniem rodzącym obowiązek podatkowy. Celem opłaty nie jest wywieranie wpływu na zachowanie zobowiązanych. Zobowiązania te powstają jako wynik polityki przestrzennej gminy, w centrum której leży nie bezpośrednie pomnażanie wpływów do budżetu gminy, a racjonalna gospodarka przestrzenią.
Reasumując tę część wywodu: opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mimo cech upodobniających ją do podatku cechują różnice. I niezależnie od tego jak dalece one idą, to fakt ich występowania nie mógł umknąć uwadze racjonalnego ustawodawcy, który chcąc nadać w/w opłacie status podatku czy też innej należności niepodatkowej, do której stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, uczyniłby to wprost lub przynajmniej zobowiązałby do stosowania w tych sprawach Ordynacji podatkowej. Jeśli tego nie zrobił to faktu tego nie można domniemywać. Obowiązki podatkowe, wkraczając w sferę praw i obowiązków obywateli, winny być - jak już podkreślono – stanowione wyraźnie, a nie domniemywane. Jest to jeden z wymogów zasady demokratycznego państwa prawnego, o której mowa w przepisie art. 2 Konstytucji RP.
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela zatem stanowisko wyrażone w m.in. wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2004 r. sygn. akt OSK 520/04 (publ. POP 2005/3/55), z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt II OSK 28/05 (niepubl.) i z dnia 7 października 2005 r. sygn. akt II OSK 93/05, że do ustalenia przewidzianej w wymienionym przepisie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, a postępowanie administracyjne winno być prowadzone na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podzielił poglądu wyrażonego we wcześniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 7 listopada 2001 r. (sygn. akt II SA/Gd 1948/01 – publ. OSP 2003/2/16), że do opłaty, o której mowa w art. 36 ust.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tego poglądu trzeba zauważyć, iż sam fakt, że przedmiotowa opłata stanowi dochód budżetu gminy i ma publicznoprawny charakter to zdecydowanie za mało aby uznać ją, w świetle powyższego wywodu, za podatek w rozumieniu art.6 Ordynacji podatkowej, nawet jeśli przez podatki rozumie się w Ordynacji opłaty i inne niepodatkowe należności budżetowe. Nie każda bowiem należność budżetu gminy, w tym o dominujących nawet cechach podatku, jest należnością budżetową, do której zastosowanie mają przepisy Ordynacji. O tym czy przepisy te znajdują zastosowanie przy wydawaniu określonych decyzji stanowi ustawa i regulacji w tym zakresie nie można domniemywać. Jeśli zaś zachodzi taka potrzeba to domniemywać należy, wręcz odwrotnie, iż w sprawie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bo to one a nie przepisy Ordynacji podatkowej mają charakter norm powszechnie stosowanych w postępowaniach administracyjnych (art.1 i n. Kpa). Jeżeli zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekający w sprawie, przyjął, że przy ustalaniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej, to nie można skutecznie zarzucić, że naruszył przepisy art. 36 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy.
Jeżeli tak, to nie znajduje usprawiedliwienia także zarzut skargi kasacyjnej opierający się na twierdzeniu naruszenia przez Sąd przepisu art.165 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Organ I instancji prawidłowo w świetle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. i przepisów Kpa poinformował Skarżącą M. W. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty z tytułu renty planistycznej zawiadomieniem z dnia 23 lipca 2001 r. (sygn. UmiG-G-7224/VIIb/5/2001) i nie mógł tym samym naruszyć przepisu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, do którego zastosowania w niniejszej sprawie nie było podstaw.
Sąd nie znajduje również usprawiedliwienia dla zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu postępowania – art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że nie zostały naruszone powołane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego ani też przepisy prawa procesowego.
Z powyższych względów należy uznać, iż skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2005 r. odpowiada prawu a zatem w oparciu o przepis art. 184 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji wyroku.