II OSK 765/06

II OSK 765/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący/
Małgorzata Stahl /sprawozdawca/
Marek Gorski
Symbol z opisem
6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SA/Gl 956/05 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2005-09-16
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu
Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Małgorzata Stahl ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 8 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. S., S. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt III SA/Gl 956/05 w sprawie ze skargi J. J.,, S. J., W. J. i H. S. na uchwałę Rady Gminy Jeleśnia z dnia 22 marca 2002 r. nr XXIV/277/2002 w przedmiocie ustalenia nazw ulic we wsi Krzyżowa postanawia: 1. oddalić wniosek o zwolnienie z wpisu od skargi kasacyjnej, 2. odrzucić skargę kasacyjną, 3. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę gminy Jeleśnia.
Uzasadnienie
II OSK 765/06
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 16 września 2005 r. III SA/GL 956/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. J., S. J., W. J. i H. S. na uchwałę Rady Gminy Jeleśnia z dnia 22 marca 2002 r. Nr XXIV/277/2002 w przedmiocie ustalenia nazw ulic we wsi Krzyżowa.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że skarżący w dniu 7 lipca 2005 r. wnieśli skargę na przedmiotową uchwałę, podnosząc w niej że Rada Gminy uchwałą tą nakreśliła drogę częściowo na gruntach skarżących i nadała wbrew ich woli nazwę ulica Owsiana. Do skargi dołączono plik pism stanowiących korespondencję z Radą Gminy Jeleśnia, Wojewodą i Ministrem Spraw Wewnętrznych ,a wśród nich pisma z 13 marca 2003 r. i 13 kwietnia 2004 r. wzywające Radę do uchylenia tej uchwały w części dotyczącej nadania nazwy ulica Owsiana. W odpowiedzi na skargę Wójt wnosił o jej oddalenie, powołując się uchwałę NSA z 11 kwietnia 2005 r. II OPS 2/05 i podkreślając, że Rada nie ma obowiązku konsultowania nazw ulic z właściwymi radami sołeckimi.
Uzasadniając odrzucenie skargi Sąd wyjaśnił, że skarżący wezwali Radę Gminy Jeleśnia do uchylenia uchwały kilkakrotnie(pismem z 7 listopada 2002 r., które pozostało bez odpowiedzi, pismem z dnia 13 marca 2003,pismem z dnia 13 kwietnia 2004 r. )w odpowiedzi na to ostatnie pismo skarżących powiadomiono, że sprawa nie będzie rozpatrywana na sesji w dniu 30 kwietnia 2004 r. a na następnej. Z akt nie wynika czy to rozpatrzenie miało miejsce ale w dniu 19 lipca 2005 r. Rada podjęła uchwałę NR XXVII/241/05 którą zatwierdzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawierający wyznaczoną drogę wewnętrzną stanowiącą przedłużenie drogi nr 10126.
Sąd nie wdając się w meritum sprawy stwierdził, że w zaskarżonej uchwale ustanowiono nazwę dojścia "do J." jako ulica Owsiana i nadano nr 186 posesji W. i J. oraz 127 posesji Z. B. Sąd wyjaśnił że wnosząc skargę skarżący powinni wyjaśnić i wykazać jaki ich interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone podczas gdy w skardze powołali się jedynie na brak przepisów uprawniających Radę do nadania nazwy drodze niepublicznej, biegnącej przez grunty będące częściowo ich własnością.
Sąd wyjaśnił, że w pierwszym rzędzie bada kwestie formalne, m.in. prawidłowość wezwania do usunięcia naruszenia prawa a w tym przypadku wezwanie było nieprawidłowe bo skierowane do Rady a nie do Wójta Gminy, który reprezentuje ją na zewnątrz. Tym samym tryb określony w art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym nie został wyczerpany. Ponadto Sąd podniósł, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa można wnieść jednokrotnie i gdyby za wezwanie uznać pisma z dnia 8 listopada 2002 r. skierowane do Wójta i z dnia 13 marca 2003 skierowane do Rady Gminy to i tak złożona w dniu 7 lipca 2005 r. bezpośrednio do Sądu skarga byłaby wniesiona z uchybieniem terminu bo o odmowie uchylenia uchwały skarżący byli powiadomieni pismem Wójta z dnia 11 czerwca 2003 r.
Pełnomocnik H. S. i S. J. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i o zwolnienie skarżących od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej(która uiszczona już została).Jako podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik wskazał naruszenie przepisów postępowania - art.53 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , w związku z art. 32 ust.1 i art.45 ust.1 Konstytucji RP.
Wyjaśnił przy tym ,że równość wobec prawa polega na informowaniu stron przez organy administracji publicznej o możliwości podejmowania działań prawnych i zaskarżania niekorzystnych dla nich aktów administracji a nikt nie poinformował skarżących, że przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że przedmiotowa uchwala została podjęta z rażącym naruszeniem prawa bo Rada nadała nazwę ulicy, która nie figurowała w wykazie dróg gminnych. W sprawie toczy się postępowanie karne w sprawie o poświadczenie nieprawdy przez dwóch urzędników, który poświadczyli o istnieniu nieistniejącej drogi.
Pełnomocnik podniósł, że rada gminy nie może nadać nazwy ulicy niepublicznej a przede wszystkim ulicy nieistniejącej. W związku z powyższym zaskarżona uchwała rażąco narusza art. 140 kc i art.64 Konstytucji RP. Wyjaśnił także, że skarżący mieli interes prawny we wniesieniu skargi bo uchwała ma bezpośredni wpływ na ich prawa własności i ogranicza to prawo.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Dla jej skuteczności muszą być zachowane wymogi przewidziane ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1270 ze zm.).
W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1/naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;2/naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism a w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości ,czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Aby umożliwić stronom spełnienie tych wymogów formalnych przepisem art.175 § 1 P.p.s.a. wprowadzono wymóg sporządzania skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego.
Skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika H. S. i S. J. nie spełnia określonych ustawowo wymogów z uwagi na wadliwe określenie podstaw skargi, wadliwe uzasadnienie i wadliwie skierowane żądanie.
Jako podstawę kasacyjną wskazano w skardze naruszenie przepisów postępowania – art.53 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 32 ust.1 i art.45 ust.1 Konstytucji RP. Przepis art. 53 § 1 i 2 określa terminy wnoszenia skarg do sądu administracyjnego .Powołany przepis art.32 ust.1 Konstytucji stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne a przepis art. 45 ust.1 mówi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Przepisy Konstytucji odnoszące się do praw człowieka mają charakter materialnoprawny. Jak wynika z jednozdaniowego uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej, odnoszącego się tylko do równości wobec prawa ,w istocie pełnomocnik rozumiał tę równość w sposób szczególny, bo jako ogólne prawo do uzyskiwania informacji prawnych naruszone poprzez to, że nikt ( a nie Sąd I instancji) nie informował skarżących że przed wniesieniem skargi do wsa należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Naruszenia art. 45 ust.1 Konstytucji pełnomocnik nie wyjaśnił. Tak rozumiane naruszenie przepisów ) Konstytucji ( a w zasadzie tylko art. 32 ust.1 ) nie jest powiązane z powołanym jako naruszony przepisem art. 53 § 1 i 2. Skarga nie zawiera wskazania przyczyny dla której to nieokreślone bliżej naruszenie , powołanych jako podstawa skargi kasacyjnej postanowień art.53 P.p.s.a. ,miało wpływ i to istotny na wynik sprawy.
Nie zawiera żadnych wyjaśnień w tej kwestii "uzasadnienie" skargi kasacyjnej, nie odnoszące się w jakikolwiek sposób do podstawy kasacyjnej a zawierające argumenty odnoszące się do meritum sprawy, nie rozważanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny .W tym uzasadnieniu znalazły się także wyjaśnienia dotyczące istoty naruszenia interesu prawnego skarżących przez nadanie nazwy nieistniejącej ulicy(wewnętrznej), przebiegającej częściowo po gruntach skarżących, których brak w skardze, na marginesie uzasadnienia, podniósł Sąd I instancji .
Nie mógł też odnieść skutku zawarty dopiero w skardze kasacyjnej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Na tym etapie postępowania wniosek ten musiał być uznany za niedopuszczalny.
W sytuacji zatem gdy podstawa skargi kasacyjnej nie spełniała wymogów ustawowych i nie mogła być rozważona a innych podstaw nie wskazano, na podstawie art.58 § 1 pkt 6 w zw.z art.193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ,skargę kasacyjną i wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić a wniosek o zwolnienie skarżących od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej(uiszczonej) oddalić.