II OSK 763/15

II OSK 763/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-03-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/
Małgorzata Miron /przewodniczący/
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 74/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-11-13
II OZ 199/14 - Postanowienie NSA z 2014-02-28
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, 75, PAR 1, 77 PAR 1, 78 PAR. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 15 grudnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 74/14 w sprawie ze skargi S. K., H. C., A. C., O. K. i M. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uszkodzeń i nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 74/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi S. K., H. C., A. C., O. K. i M. K. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uszkodzeń i nieprawidłowości.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu [...] kwietnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Legionowie przeprowadził oględziny stanu technicznego budynku mieszkalnego w zabudowie segmentowej położonego przy ulicy S. w miejscowości S. Podczas kontroli segmentów A i C ustalono wystąpienie w obu segmentach licznych nieprawidłowości w związku z pożarem całego budynku mieszkalnego. W segmencie A stwierdzono m.in. uszkodzenia pokrycia dachowego i obróbek blacharskich, opalenie drewnianej konstrukcji więźby dachowej, zawilgocenie izolacji termicznej i nadpalenie instalacji elektrycznej. W segmencie C stwierdzono, że w pokryciu dachu wystąpiło odkształcenie arkuszy z widocznymi śladami po spaleniu, spalenie w 80% drewnianej więźby dachowej, uszkodzenie konstrukcji stropu oraz widoczny wpływ wysokiej temperatury na stolarkę okienną i drzwiową.
W dniu [...] maja 2012 r. organ powiatowy przeprowadził oględziny segmentu D. Podczas kontroli stwierdzono m.in. odkształcenie pokrycia dachowego, spalenie ocieplenia z wełny mineralnej oraz spalenie podwieszonego stropu nad pokojem dziennym i w łazience.
W dniu [...] czerwca 2012 r. przeprowadzono oględziny segmentu B i stwierdzono pęknięcia na łączeniach płyt na suficie, w pokoju dziennym, sypialni i łazience, podłoga w sypialni z widocznym rozwarstwieniem, w przedsionku występują odspojenia tynków, pęknięcia na suficie oraz ślady po zalaniu.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego połączył wszczęte postępowania dotyczące poszczególnych segmentów w jedno postępowanie administracyjne z uwagi na fakt, że segmenty te stanowią całość techniczno-budowlaną, jaką jest budynek mieszkalny w zabudowie szeregowej.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Legionowie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nałożył na właścicieli segmentów A, B, C i D przedmiotowego budynku obowiązek przedstawienia w terminie trzech miesięcy ekspertyzy stanu technicznego tego budynku.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył S. K.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Na skutek skargi S. K. sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę.
Po uzyskaniu ekspertyzy technicznej organ w dniu [...] listopada 2012 r. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem wszystkich stron postępowania, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nakazał właścicielom poszczególnych segmentów, tj. O. K., S. K., H. i A. C. oraz K. i M. G., rozbiórkę przedmiotowego budynku, przy czym wyznaczył termin przystąpienia do rozbiórki na dzień [...] lutego 2013 r. oraz termin zakończenia i uporządkowania terenu do dnia [...] czerwca 2013 r.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył S. K.
Po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Legionowie decyzją z dnia [...] września 2013 r. nakazał współwłaścicielom przedmiotowego budynku usunięcie stwierdzonych uszkodzeń i nieprawidłowości występujących we wspólnej konstrukcji dachowej tego budynku w terminie dwunastu miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna.
Od decyzji tej odwołanie złożyli S. K., O. i M. K. oraz H. i A. C..
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że stan techniczny konstrukcji dachowej był przedmiotem szczegółowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, w tym m.in. dwóch ekspertyz technicznych - jednej wykonanej przez dr inż. D. W. na zlecenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i opinii technicznej oraz trzech kontroli przeprowadzonych przez organ powiatowy w dniu [...] kwietnia 2012 r., w dniu [...] maja 2012 r. i w dniu [...] czerwca 2012 r. Organ stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż stan techniczny konstrukcji dachowej tego obiektu jest zły. Organ uznał, że z uwagi na dokładnie wyjaśniony stan faktyczny we wcześniejszym postępowaniu dowodowym zarówno przed organem I, jak i II instancji, kolejne przeprowadzanie dowodu w zakresie wskazanym przez skarżącego S. K. nie wniesie do sprawy nowych istotnych okoliczności, mających fundamentalny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie. Dokonywanie bowiem przez organy nadzoru budowlanego dodatkowych wyjaśnień, o których mowa w odwołaniu z dnia [...] października 2013 r., prowadziłoby do nieuzasadnionego wydłużenia postępowania administracyjnego, co z kolei byłoby sprzeczne z tzw. ekonomiką procesową i zasadą szybkości postępowania - art. 12 k.p.a. Organ zaznaczył, iż w przypadku, kiedy jedna ze stron postępowania uważa za konieczne przeprowadzenie określonego dowodu na potwierdzenie jej racji, może wykonać go we własnym zakresie, nie zaś wymagać tego od organu, szczególnie w przypadku, kiedy w ocenie organu taka czynność dowodowa nie jest wymaga z racji posiadanego już materiału dowodowego. Organ wyjaśnił, że podstawę do wydania decyzji z dnia [...] września 2013 r. stanowił przepis art. 66 ust. 1 prawa budowlanego, a biorąc pod uwagę art. 61 prawa budowlanego i fakt, że budynek stanowił współwłasność, to co do zasady obowiązki nakładane na podstawie art. 66 prawa budowlanego powinny być skierowane do wszystkich współwłaścicieli. Organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie każdy segment budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej prawnie stanowi odrębną własność, jedynie konstrukcję dachową, z uwagi na niewydzielone przestrzenie na poddaszu nieużytkowym, należy traktować jako współwłasność właścicieli segmentów. W związku z powyższym, w ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w ramach niniejszego postępowania koniecznym jest nakazanie usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych we wspólnej konstrukcji dachowej, natomiast stan techniczny poszczególnych segmentów przedmiotowego obiektu winien, w razie zaistnienia takiej potrzeby, stać się przedmiotem odrębnych postępowań administracyjnych. Ponadto organ uznał, że wyznaczony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego termin na wykonanie obowiązków polegających na naprawieniu żelbetonowego wieńca budynku w poziomie stropu, elementów konstrukcyjnych więźby dachowej i pokrycia dachowego jest realny i wystarczający. Odnosząc się do zarzutów odwołania S. K. organ stwierdził, iż są one bezzasadne, uznając przy tym, iż nie było podstaw aby organ wstrzymał się z ostatecznym rozpatrzeniem sprawy z uwagi na prowadzone postępowanie karne.
Skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: S. K., H. C. i A. C. oraz M. K. i O. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W swoich skargach zarzucili naruszenie licznych przepisów prawa materialnego i procesowego, m.in. art. 66 ust. 1, 3 i 4 prawa budowlanego, art. 77 § 1 k.p.a., art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a., art. 7, 75 § 1 i 78 § 1 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skarg i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Prokurator Prokuratury Okręgowej Warszawa - Praga H. C. domagała się uchylenia obu decyzji.
Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi stwierdzając, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd w pełni podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wyjaśnił, że przepis art. 66 ust. 1 prawa budowlanego stosuje się w sytuacji szczególnego zaniedbania obowiązków właściciela czy właścicieli obiektu budowlanego w zakresie stanu technicznego tego obiektu. Wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości umożliwia stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, jednakże nie jest konieczne, by istniało zagrożenie życia lub zdrowia ludzi albo niebezpieczeństwo dla mienia lub środowiska. Treść decyzji zależy wyłącznie od okoliczności faktycznych danej sprawy, co oznacza konieczność dokładnego wyjaśnienia w postępowaniu administracyjnym stwierdzonych nieprawidłowości oraz zapewnienia zgodności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dokonanymi w sprawie ustaleniami. Jak słusznie, w opinii Sądu I instancji, zauważył organ, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia czy środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym – organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, zważywszy, że na wcześniejszym etapie postępowania wykluczono przesłanki przemawiające za całkowitą rozbiórką tego obiektu. Zdaniem Sądu, organ zgromadził w sprawie wystarczający i nie budzący wątpliwości materiał dowodowy, który umożliwił podjęcie stosownego rozstrzygnięcia, w sposób prawidłowy uzasadnionego. Niezasadne przedłużanie postępowania dowodowego, czyli nie podejmowanie rozstrzygnięcia w sprawie w sytuacji dysponowania przez organ materiałem dowodowym umożliwiającym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lub gromadzenie materiału dowodowego nie mającego istotnego znaczenia w sprawie, narusza administracyjną zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Jest to szczególnie niewłaściwe w przypadku stwierdzenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi czy bezpieczeństwu mienia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, S. K., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
- art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., wskutek nieprawidłowego ustalenia stanu technicznego konstrukcji dachowej budynku, w oparciu o ekspertyzę, która nie zawiera pomiarów wytrzymałości konstrukcji dachowej,
- art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, podczas gdy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 75 § 1 i 78 § 1, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2013 r., co do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia stopnia uszkodzeń więźby dachowej, poprzez wykonanie obliczeń wytrzymałościowych tej konstrukcji,
- art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1, 3 i 4 prawa budowlanego, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych uszkodzeń i nieprawidłowości występujących we wspólnej konstrukcji dachowej przedmiotowego budynku, podczas gdy czynność ta spowoduje zatarcie śladów przestępstwa i niemożliwość wykonania czynności przez biegłych w toczących się postępowaniach karnych, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczające było wydanie decyzji nakazującej zabezpieczenie konstrukcji dachu w tych segmentach, ewentualnie nakazanie właścicielom opróżnienia bądź wyłączenia w określonym terminie poszczególnych części segmentów budynku z użytkowania;
- art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez poczynienie dowolnych ustaleń, że dokonanie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w segmencie C i D nie jest przedwczesne w sytuacji, gdy całokształt okoliczności sprawy wskazuje na to, iż przeprowadzenie takich czynności uniemożliwi ustalenie prawidłowego stanu faktycznego w toczących się postępowaniach karnych.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Odnosząc się do pierwszych dwóch z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, to jest naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie skargi podczas gdy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wskutek nieprawidłowego ustalenia stanu technicznego konstrukcji dachowej budynku, w oparciu o ekspertyzę, która nie zawiera pomiarów wytrzymałości konstrukcji dachowej, a także poprzez nieprawidłowe zastosowanie tegoż art. 151 p.p.s.a., podczas gdy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 7, art. 75 § 1 i art. 78 § 1, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2013 r., co do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia stopnia uszkodzeń więźby dachowej, poprzez wykonanie obliczeń wytrzymałościowych tej konstrukcji – zauważyć wypada, że kwestionowana przez skarżącego kasacyjnie ekspertyza została sporządzona przez osobę mającą wiadomości specjalne, konieczne do jej sporządzenia. Organy administracyjne nie miały powodu do jej skutecznego zakwestionowania, a Sąd I instancji nie miał żadnych podstaw do uznania ich stanowiska za wadliwe. Nie mając zatem wątpliwości co do prawidłowości już istniejącej ekspertyzy, nie było powodu, aby przeprowadzać kolejny dowód z opinii biegłego, gdyż brak wyżej wymienionych obliczeń nie miał wpływu na wynik sprawy.
Kolejne zarzuty dotyczyły naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie skargi podczas gdy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy prawa materialnego, to jest art. 66 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych uszkodzeń i nieprawidłowości występujących we wspólnej konstrukcji dachowej przedmiotowego budynku, podczas gdy czynność ta spowoduje zatarcie śladów przestępstwa i niemożliwość wykonania czynności przez biegłych w toczących się postępowaniach karnych, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczające było wydanie decyzji nakazującej zabezpieczenie konstrukcji dachu w tych segmentach, ewentualnie nakazanie właścicielom opróżnienia bądź wyłączenia w określonym terminie poszczególnych części segmentów budynku z użytkowania, a także naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 77 § 1 k.p.a., poprzez poczynienie dowolnych ustaleń, że dokonanie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w segmencie C i D nie jest przedwczesne w sytuacji, gdy całokształt okoliczności sprawy wskazuje na to, iż przeprowadzenie takich czynności uniemożliwi ustalenie prawidłowego stanu faktycznego w toczących się postępowaniach karnych. Ustosunkowując się do tych zarzutów stwierdzić należy, że co do zasady postępowanie karne nie wstrzymuje postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaznaczyć trzeba, że gdyby organy ścigania bądź wymiaru sprawiedliwości widziały potrzebę takiego wstrzymania, to same podjęłyby w tym zakresie stosowne działania. W niniejszej sprawie tego jednak nie uczyniły, chociaż od zaistnienia przedmiotowego pożaru do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy upłynęło 1,5 roku, a do wydania wyroku przez Sąd I instancji 2,5 roku. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane zauważyć wypada, że art. 66 Prawa budowlanego miał w czasie wydawania zaskarżonej decyzji ([...] listopada 2013 r.) tylko dwa ustępy, a jego ustęp 1 – cztery punkty. Nie mogło więc dojść do naruszenia art. 66 ust. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Jak już wyżej podkreślono, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Jeżeli zaś chodzi o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, to w realiach rozpatrywanej sprawy zachodzą okoliczności z jego punktów 1, 3 i 4, bowiem przedmiotowy obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, jest w nieodpowiednim stanie technicznym oraz powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Wynika to jednoznacznie z akt administracyjnych.
Wbrew zatem wywodom skargi kasacyjnej, zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie narusza żadnego z wymienionych w zarzutach przepisów.
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że żaden z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.