II OSK 760/24

II OSK 760/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący/
Piotr Broda /sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Sz 635/23 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2023-10-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.M. i M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 635/23 w sprawie ze skargi K.M. i M.M. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr K-AP-2.7840.95-5.2022.PP w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 października 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 635/23 oddalił skargę K.M. i M.M. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr K-AP-2.7840.95-5.2022.PP w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2022 r. M.M. wniósł o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji, polegającej na budowie budynku wielorodzinnego na działce nr [...], obręb K. Załączył do wniosku 3 egzemplarze projektu budowlanego w wersji elektronicznej oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Starosta [...] (dalej: Starosta), po rozpatrzeniu ww. wniosku, decyzją z dnia 28 października 2022 r. nr 00617/2022 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę z zachowaniem warunków wymienionych w sentencji tej decyzji.
Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w K. (dalej: Wspólnota) oraz J. i J. N., decyzją z dnia 27 kwietnia 2022 r. nr AP-2.7840.95-5.2022.PP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako "k.p.a.") uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] i orzekł co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że zasadniczą kwestię do rozstrzygnięcia w sprawie stanowił zarzut, że inwestycja nie spełnia wymogów wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie dotyczącym wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów wynikających z treści § 140 ust. 1 i § 142 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej: r.w.t. Zgodnie z przedłożoną przez inwestora dokumentacją, określającą lokalizację pionów wentylacyjnych na budynku położonym na działce sąsiedniej nr [...], kominy znajdują się w odległości co najmniej 3 m od ściany szczytowej projektowanego budynku, zaś spody otworów wentylacyjnych znajdują się na wysokości ok. 1-1,5 m ponad połacią dachu, co powoduje, że w wyniku budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przez inwestora, której skutkiem będzie usytuowanie ściany nowoprojektowanego budynku na wysokości 10 m ponad budynek istniejący, kominy w budynku uczestników postępowania J. i J. N. na sąsiedniej działce dz. nr. [...] nie będą wystawały ponad krawędź przeszkody, ani też ich wyloty nie będą znajdowały się ponad płaszczyzną wyprowadzoną pod kątem 12° w dół od poziomu najwyższej przeszkody
Skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego wnieśli K.M. i M.M., działający przez pełnomocnika zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej p.b., poprzez niewłaściwe i niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie, iż zrealizowana została przesłanka zastosowania tego przepisu w postaci niewykonania w wyznaczonym terminie postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 p.b.; 2) § 2 ust. 1, § 140 ust. 1 i § 142 ust. 2 r.w.t., w wyniku bezpodstawnego przyjęcia, iż projektowane kominy nie spełniają wymagań stawianych tego typu urządzeniom; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odpowiedź na skargę wnieśli także uczestnicy postępowania tj. Wspólnota oraz J. i J. N. wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Następnie Sąd wskazał na treść § 140 ust. 1 oraz § 142 ust.1 r.w.t., i zaakceptował stanowisko Wojewody, że w niemniejszej sprawie – jak wynika z dokumentacji projektowej - wyloty przewodów kominowych budynku na działkach sąsiednich znajdują się ponad płaszczyznę wyprowadzoną pod kątem 12° w dół od poziomu najwyższej przeszkody tj. (projektowany budynek mieszkalny) dla kominów znajdujących się w odległości od 3 m do 10 m od projektowanego budynku oraz, że realizacja projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego spowoduje zakłócenie prawidłowego działania ciągów kominowych w budynku na działce sąsiedniej nr [...] należącym do J. i J. N. Powyższe stanowi naruszenie § 140 ust. 1 r.w.t., bowiem usytuowanie ściany nowoprojektowanego budynku na wysokość ok. 10 m ponad budynek istniejący na działce nr [...], powoduje, że kominy na ww. działce nie będą wystawały ponad krawędź przeszkody, co spowoduje zburzenie funkcjonowania przewodów wentylacyjnych w budynku istniejącym. Sąd podkreślił wobec powyższego, że § 142 w ust. 2 w zw. z ust.1 r.w.t. odwołuje się do obowiązku zaprojektowania przewodów kominowych w sposób uniemożliwiający zakłócenie tzw. ciągu, poprzez odesłanie do treści Polskiej Normy. Sąd wojewódzki nie podzielił stanowiska skarżących, że ww. przepisy stosuje się tylko do budynków nowoprojektowanych, bez uwzględnienia budynków istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie z uwzględnieniem istniejących instalacji wentylacyjnych w powiązaniu z ich funkcjonowaniem w ramach realizacji planowanego obiektu budowlanego wskazując jednocześnie na wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obowiązek poszanowania interesów osób trzecich.
Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy dostrzegając wady przedłożonego projektu, zasadnie uznał, że niezbędnym było jego uzupełnienie na etapie postępowania odwoławczego. W sytuacji bowiem ujawnienia stwierdzonych nieprawidłowości organ architektoniczno-budowlany w pierwszej kolejności obowiązany jest na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. wezwać inwestora do ich usunięcia. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Wojewoda postanowieniem z dnia 20 grudnia 2022 r. nr K-AP-2.7840.95-1.2022.PP nałożył na inwestora obowiązek dokonania zmiany dokumentacji budowlanej, z którego inwestor się nie wywiązał.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli K. i M. M. zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że zrealizowana została przesłanka zastosowania tego przepisu w postaci niewykonania w wyznaczonym terminie postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 p.b.;
2) § 2 ust. 1, § 140 ust. 1 i § 142 ust. 2 r.w.t., przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że projektowane w budynku kominy nie spełniają wymagań stawianych tego typu urządzeniom;
3) art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., jako następstwo wadliwego wykonania przez sąd ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem;
4) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia wymienionych w skardze przepisów p.b. oraz r.w.t.
Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancję, zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania tj. Wspólnota wniosła o jej oddalenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Skarżący kasacyjnie podnieśli zarzut naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, niemniej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczą ich błędnej wykładni i powiązane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, dlatego podlegały rozpoznaniu w pierwszej kolejności.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania w wyznaczonym terminie postanowienia, o którym mowa w ust. 3 (postanowienie nakładające obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości z określeniem terminu ich usunięcia). W omawianej sprawie organ odwoławczy postanowieniem z dnia 20 grudnia 2022 r. z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w złożonej dokumentacji projektowej zobowiązał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego oraz złożenia wyjaśnień w zakresie wskazanym w pkt 1-4 tegoż postanowienia. Przy piśmie z 24 lutego 2023 r. złożono ekspertyzę techniczną oraz rzut elewacji pokazujące usytuowanie przewodów wentylacyjnych na budynku sąsiednim znajdującym się na działce nr [...] oraz oświadczenie o konieczności dokonania zgłoszenia wodno – prawnego w przyszłości. W złożonych wyjaśnianiach zauważono, że w budynku sąsiednim już na dzień złożenia pisma nie zostały spełnione właściwe parametry wentylacji oraz że inne budynki znajdujące się w pobliżu działki nr [...] wyższe o 4 kondygnacje także mogą wpływać (niekorzystnie) na działanie wentylacji w tymże budynku. Niemniej gdyby w wyniku wznoszenia projektowanego budynku doszło do udokumentowanej szkody na obiekcie sąsiednim, to taką szkodę należałoby naprawić, do czego zobowiązany by został inwestor (postępowanie naprawcze). Jednocześnie w wyjaśnieniach od razu przedstawiono ewentualne rozwiązania naprawcze. Z rysunku nr 1 dołączonego do wyjaśnień wynika, że odległość najbliższego komina od ściany projektowanego budynku wynosi 3,09 m, kolejne natomiast są w odległości 9,56 m, 9,71 m i 10,63 m. Zgodnie zaś z rysunkiem nr 2 wyloty komina położonego najbliżej projektowanego budynku znajdują się na wysokości ok. 1 m ponad połać dachu, reszta zaś ok 1,5 m.
Prawidłowe jest zatem stanowisko Sądu I instancji w zakresie twierdzenia, że w ramach obowiązku sprawdzenia przez organ zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.) mieści się zbadanie zgodności przyjętych rozwiązań w projekcie z przepisami r.w.t. (§ 140 ust. 1 i § 142) oraz z Polską Normą, do której te przepisy się odwołują. § 140 ust. 1 r.w.t. stanowi, że przewody (kanały) kominowe w budynku: wentylacyjne, spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość, stwarzające potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz spełniające wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz projektowania kominów. Z kolei w § 142 r.w.t. wprowadza się dla przewodów kominowych określone wymagania, zgodnie z nimi przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu (ust. 1). Wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych (ust. 2). Norma Polska PN-89/B10425 przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły - wymagania techniczne i badania przy odbiorze w punkcie 3.3.2.1. stanowi natomiast, że: a) przy usytuowaniu komina obok elementu budynku stanowiącego przeszkodę (zasłonę) dla prawidłowego działania przewodów, ich wyloty powinny znajdować się ponad płaszczyzną wyprowadzoną pod kątem 12 stopni w dół od poziomu najwyższej przeszkody (zasłony) dla kominów znajdujących się w odległości od 3 do 10 m od tej przeszkody przy dachach stromych; b) co najmniej na poziomie górnej krawędzi przeszkody (zasłony) dla kominów usytuowanych od 1,5 do 3 m od przeszkody. Mając zatem na uwadze informacje wynikające m.in. z rysunków przedłożonych przy wyjaśnieniach z 24 lutego 2023 r. słusznie uznał Sąd I instancji, że projektowana inwestycja jest niezgodna z warunkami technicznymi, gdyż kominy w budynku na działce sąsiedniej nie będą wystawały ponad krawędź przeszkody (ściana projektowanego budynku będzie na wysokości ponad 10 m ponad budynek istniejący na działce nr [...]), a ich wyloty nie będą się znajdowały ponad płaszczyzną wyprowadzoną pod kątem 120 w dół od poziomu najwyższej przeszkody.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że nie może być zgody na bezkrytyczne akceptowanie rozwiązań projektowych, które powodują, że w skutek realizacji projektowanej inwestycji sąsiednia zabudowa przestanie spełniać warunki techniczne w zakresie zapewnienia prawidłowego ciągu kominów, a z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie jest dopuszczalnym takie projektowanie budynku, który po jego wybudowaniu uniemożliwi należyte korzystanie z istniejącego już budynku zlokalizowanego poza terenem inwestycji i będzie wymagał jego przebudowy lub nadbudowy (w tym nadbudowy kominów). W tym miejscu należy wskazać na treść art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przy czym pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób, można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, albowiem ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie ma charakteru absolutnego (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II OSK 2531/21 LEX nr 3839278). Taka sytuacja zachodzi w omawianym przypadku z uwagi na naruszenie przepisów technicznych, co może mieć wpływ (i zapewne będzie miało) na warunki sanitarnohigieniczne oraz bezpieczeństwa w budynku należącym do uczestników postępowania. Istniały zatem podstawy do stwierdzenia, że projekt budowlany zawiera istotne wady, które nie mogły prowadzić do jego zatwierdzenia. W sytuacji, gdy inwestor podnosi, że przepisy r.w.t. nie mają w sprawie zastosowania (z uwagi na fakt, że na nieruchomości sąsiedniej nr [...] nie są prowadzone przez inwestora żadne roboty budowlane), a jednocześnie ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że roboty prowadzone przez inwestora mają bezpośredni wpływ na nieruchomość sąsiednią w zakresie warunków technicznych jakim powinna odpowiadać istniejąca tam zabudowa, to organ dokonując oceny prawidłowości przyjętych rozwiązań projektowych z przepisami prawa nie może zaniechać oceny czy prowadzone roboty nie wpłyną na spełnienie norm wynikających z warunków technicznych, w tym Normy Polskiej także na sąsiedniej nieruchomości. Samo stwierdzenie, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie nie spowoduje zagrożeń, bez jego równoczesnego zestawienia z konkretnymi przepisami w tym r.w.t. nie może być uznane za wystarczające i nosi znamiona dowolności.
W konsekwencji za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. i art. § 2 ust. 1, § 140 ust. 1 i § 142 ust. 2 r.w.t., skoro podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę było niewykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem z 20 grudnia 2022 r.
Całkowicie niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że jeśli chodzi o art. 3 § 2 p.p.s.a. to w tak przywołanej jednostce redakcyjnej występują dalsze podziały na punkty (1-9). W judykaturze utrwalony jest pogląd, który podziela Sąd w tym składzie, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej we wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej, nie jest zaś rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji autora środka odwoławczego, którego obowiązkiem, wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., było uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 6003/21, LEX nr 3839874).
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.