II OSK 760/05

II OSK 760/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący/
Anna Łuczaj /sprawozdawca/
Maria Czapska - Górnikiewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 497/02 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2005-03-10
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Anna Łuczaj ( spr. ), Protokolant Krzysztof Tkacz, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. i P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 497/02 w sprawie ze skargi M. S. i P. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 marca 2005 roku, sygn. akt II SA/Gd 497/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. S. i P. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 roku Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2000 roku Nr [...] Prezydent Miasta W. na podstawie art. 97 § 1, art. 98 § 1 i art. 101 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń w budynku gospodarczo-garażowym na pomieszczenie garażowe z usługami w zakresie tapicerstwa, na działce nr [...] i [...], obrębu [...] w W. przy ul. I. Organ I instancji wskazał, iż w dniu 7 stycznia 2000 roku L. i W. L. złożyli wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń w budynku gospodarczo-garażowym na garażowy z usługami o charakterze osiedlowym. W dniu 27 stycznia 2000 roku do organu wpłynęło pismo P. G. i M. S. z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie.
W dniu 15 lutego 2000 roku została wydana decyzja udzielająca pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Na skutek odwołania wniesionego przez P. G. i M. S. od decyzji o zmianie sposobu użytkowania Wojewoda Pomorski uchylił zaskarżoną decyzję. Następnie wnioskodawcy złożyli oświadczenie o rezygnacji ze zmiany sposobu użytkowania, wycofane w dniu 22 maja 2000 roku.
Organ administracji nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 i art. 98 k.p.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli P. G. i M. S., zarzucając naruszenie art. 97 § 1, art. 124 § 2 oraz art. 126 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. i domagając się zawieszenia postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż stosunku do sąsiedniej nieruchomości toczą się obecnie dwa postępowania administracyjne: w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz w sprawie pozwolenia na budowę. Wynik tych postępowań może zmienić zarówno zakres jak i sposób korzystania z sąsiedniej nieruchomości, co uzasadnia zawieszenie postępowania w rozpoznawanej sprawie do czasu zakończenia postępowania we wskazanych sprawach. W szczególności jednym z warunków wynikających z decyzji z dnia [...] maja 2000 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest obowiązek zapewnienia w projekcie miejsc postojowych dla interesantów w taki sposób by ruch pojazdów i parkowanie nie były uciążliwe dla sąsiadów. Kwestia zmiany przeznaczenia garaży winna również zostać uzależniona od spełnienia wskazanego warunku. Zdaniem odwołujących się, rozstrzyganie w przedmiotowej sprawie będzie możliwe dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę, w którym zostaną m.in. zaprojektowane wskazane miejsca parkingowe.
Strony wskazały ponadto, iż w treści uzasadnienia postanowienia znalazły się rozstrzygnięcia wykraczającego poza zakres zaskarżonego postanowienia, a dotyczące rzekomej zgodności z prawem wjazdu prowadzącego wzdłuż granicy nieruchomości należących do odwołujących się. Narusza to przepisy art. 124 § 1 i art. 126 w związku z art. 107 § 3 k.p.a.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2002 roku Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że poza przedmiotowym postępowaniem w sprawie zmiany sposobu użytkowania toczy się również postępowanie w spawie zmiany pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działce inwestora. W ocenie Wojewody [...] podnoszone przez odwołujących się problemy dotyczące zapewnienia niezbędnej ilości miejsc parkingowych i powiązań komunikacyjnych z drogą zewnętrzną wykraczają poza zakres postępowania prowadzonego w sprawie zmiany pozwolenia na użytkowanie i będą tematem postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę pawilonu handlowego. Nie stanowią zatem zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Tym samym nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. obligujące organ administracji do zawieszenia postępowania.
Skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli M. S. i P. G.
Skarżący zarzucili naruszenie art. 97, art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazali, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości toczą się trzy postępowania administracyjne: dotyczące wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na działkach nr [...] i [...], dotyczące samowoli budowlanej w postaci zrealizowanego zjazdu z drogi publicznej na działkę nr [...] oraz postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania garaży znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości. Nadto podnieśli, że rozpoznawana sprawa ma związek z toczącym się przed Wojewodą [...] postępowaniem o wydanie pozwolenia na budowę drogi zbiorczej. Zdaniem skarżących, wszystkie te sprawy mają bezpośredni związek z organizacją ruchu kołowego na działkach nr [...] i [...], stąd też wydanie decyzji o przekształceniu garaży na lokale użytkowe ma ścisły związek z pozostałymi decyzjami. Przez wybudowanie garażu przylegającego do budynku mieszkalnego na działce nr [...] / który jest najprawdopodobniej samowolą budowlaną /w praktyce uniemożliwiono przejazd do przedmiotowych lokali z legalnego wjazdu na nieruchomość. Tym samym ich ewentualne przekształcenie na lokale użytkowe w istocie sprowadziłoby się do zalegalizowania sprzecznego z prawem stanu faktycznego – czyli komunikacji pomiędzy lokalami a drogą publiczną przez nielegalny wjazd z drogi publicznej położony przy granicy z nieruchomością skarżących.
W ocenie skarżących jednoczesne przekształcenie garaży na lokale użytkowe oraz wybudowanie nowego pawilonu handlowego doprowadzi do zmiany charakteru działki w sposób sprzeczny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż realizowane będą wyłącznie funkcje handlowo-produkcyjno-usługowe, a funkcja mieszkaniowa stanie się marginalna. Skarżący podkreślili, że w sytuacji likwidacji samowoli budowlanej garaże zostaną pozbawione dostępu do drogi publicznej, więc ich przekwalifikowanie może okazać się bezcelowe. Ponadto dopiero miejsca parkingowe zaplanowane w ramach inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego mogą zagwarantować właściwy ruch kołowy na nieruchomości nie zakłócając słusznego interesu skarżących. W tej sytuacji konieczne jest zawieszenie postępowania w przedmiocie przekształcenia garaży na lokale produkcyjno-usługowe do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia planowanej inwestycji oraz załatwienia sprawy samowoli budowlanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – będąc uprawnionym na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania skargi wniesionej przed dniem 1 stycznia 2004 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego - uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.
Przytaczając treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Tym samym musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a brak takiego związku stanowi o niedopuszczalności zawieszenia postępowania na tej podstawie. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu wskazanego przepisu może być zatem tylko zagadnienie prawne, które może być odrębnym przedmiotem postępowania i którego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu.
Rozważając powyższą kwestię na tle okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż pomiędzy postępowaniem dotyczącym zmiany sposobu użytkowania garaży usytuowanych na działkach nr [...] i [...] w W. a wymienionymi wyżej postępowaniami związek taki nie istnieje. Tym samym zarzut naruszenia przez zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest uzasadniony.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w sprawie nie istnieje zagadnienie wstępne i od rozstrzygnięcia kwestii pozwolenia na budowę pawilonu handlowego i samowoli budowlanej dotyczącej wykonania zjazdu na działkę nr [...] nie zależy treść decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania garaży na lokale usługowe na działkach nr [...] i [...].
Bezspornie zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego i wykorzystania go do innych celów niż podano w decyzji o pozwoleniu na budowę wymaga uzyskania stosownego pozwolenia właściwego organu, wydanego w trybie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio, a dotyczą one m.in. uzyskania wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.
Wydanie decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania już istniejących garaży, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w żadnej mierze nie zależy od wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany dla przyszłej inwestycji polegającej na budowie pawilonu usługowego. Przepisy ustawy - Prawo budowlane nie uzależniają udzielenia zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części od rodzaju obiektów sąsiadujących. Skoro przedmiotowe garaże są obiektami już wybudowanymi, sposób ich wykorzystania nie ma znaczenia prawnego - w rozumieniu zagadnienia prejudycjalnego - dla realizacji inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego.
Podobnie wynik postępowania dotyczącego ewentualnej samowoli w zakresie wykonania zjazdu z drogi publicznej na działkę nr [...] w W. nie ma znaczenia dla wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania garaży. Na marginesie Sąd podniósł, że działki nr [...] i [...] posiadały zjazd na drogę krajową nr 6, którego istnienie zaakceptował Generalny Dyrektor Dróg Publicznych w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2001 roku, wydanym w ramach uzgodnienia w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego na przedmiotowych działkach.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zachodzi, gdy w ramach stanu faktycznego stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej występuje kwestia, której uprzednie rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpoznający sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. Dla rozstrzygnięcia wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania garaży na lokale użytkowe bez znaczenia są okoliczności podniesione przez skarżących. W każdej sprawie organy administracji publicznej będą rozstrzygały samodzielnie w przedmiocie konieczności zapewnienia rozwiązań komunikacyjnych i prawidłowego ruchu kołowego, uwzględniając prawem chronione interesy skarżących. W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek skarżących w istocie zmierza do zawieszenia postępowania z przyczyn celowościowych – ekonomiki postępowania administracyjnego, tak by w jednym postępowaniu rozstrzygnąć kwestię rozwiązań komunikacyjnych na działce inwestorów.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2005 roku wnieśli M. S. i P. G., reprezentowani przez adwokata A. T.
Skarżący, zaskarżając powyższe orzeczenie w całości, wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania.
M. S. i P. G. zarzucili naruszenie przepisów postępowania polegające na niezastosowaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez nie uchylenie zaskarżonego postanowienia mimo, iż zostało wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż zaskarżony wyrok oparty jest na błędnej wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, iż uwzględnienie wniosku o zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń garażowych nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnień wstępnych – postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w postaci zjazdu na przedmiotową nieruchomość oraz postępowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę kolejnego obiektu budowlanego na nieruchomości.
Zdaniem pełnomocnika skarżących, Sąd pierwszej instancji oceniając, czy któreś z postępowań ma charakter zagadnienia wstępnego pominął istotne okoliczności, w szczególności, że zmiana sposobu użytkowania garaży na lokale handlowo-usługowe nie ogranicza się do istniejących lokali, lecz wiąże się z koniecznością zmiany zagospodarowania terenu. Lokale usługowe winny bowiem, w przeciwieństwie do garaży, posiadać odpowiednią infrastrukturę, w tym dostęp do drogi publicznej przez zjazd odpowiadający wymogom zjazdu publicznego. W tej sytuacji, mając na uwadze toczące się postępowanie w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie zjazdu, jest rzeczą oczywistą, iż od wyniku tego postępowania uzależniona jest możliwość zmiany sposobu użytkowania garaży. Dopiero bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie zjazdu pozwoli ustalić, czy planowane lokale użytkowe będą mogły korzystać z dostępu do drogi publicznej poprzez zjazd o charakterze publicznym.
W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną również wynik postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego na przedmiotowej działce ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokali garażowych. Lokale użytkowe winny mieć bowiem zapewnioną odpowiednią ilość miejsc parkingowych. Miejsca parkingowe zostały przewidziane właśnie w projekcie, który jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę. Wniosek o zmianę sposobu użytkowania garaży nie zawiera zaś jakichkolwiek elementów w zakresie zagospodarowania terenu. Pełnomocnik skarżących podkreślił, iż dopiero rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego i związanej z nim infrastruktury, w szczególności miejsc parkingowych, pozwoli na prawidłowe rozpoznanie wniosku o zmianę sposobu użytkowania lokali garażowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Za chybiony należy uznać. zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga w tym przypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
( por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz,z Zakamycze 2005, s. 337 )
A zatem, aby Sąd I instancji mógł zastosować ten przepis ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ administracji dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenia to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie.
Po myśli art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. A zatem - jak zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji - musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne.
Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego.
Podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, iż wydanie decyzji w sprawie zmiany sposobu użytkowania istniejących garaży nie zależy od wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę pawilonu usługowego i zatwierdzenia projektu budowlanego dla tej inwestycji. Także wynik postępowania dotyczącego ewentualnej samowoli w zakresie wykonania zjazdu z drogi publicznej na działkę nr 112/2 w W. nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania garaży.
Przepisy Prawa budowlanego nie uzależniają wydania decyzji w sprawie zmiany sposobu użytkowania określonego obiektu budowlanego od zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę innej inwestycji. Również od rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ewentualnej samowoli budowlanej nie można uzależniać rozstrzygnięcia w przedmiocie legalnej zmiany sposobu użytkowania.
W każdej z tych spraw organy administracji publicznej winny rozstrzygnąć samodzielnie w granicach wyznaczonych przepisami prawa.
Decyzja w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania / udzielająca pozwolenia bądź odmawiająca udzielenia pozwolenia / winna być wynikiem oceny spełnienia przez inwestora wymogów określonych przepisami Prawa budowlanego, przepisów wykonawczych i stosownych przepisów odrębnych ustaw.
Przesłanki udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego określał – w dacie wydawania zaskarżonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 roku - przepis art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane.
Przyczyny celowościowe – ekonomiki postępowania administracyjnego, tak aby w jednym postępowaniu rozstrzygnąć kwestię rozwiązań komunikacyjnych na działce inwestorów, nie uzasadniają zawieszenia postępowania w rozważanej sprawie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
-----------------------
9