II OSK 754/12

II SA/Łd 482/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /przewodniczący/
Jarosław Czerw /sprawozdawca/
Marcin Olejniczak
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 54
art. 115a ust. 1 i ust. 3, art. 147 ust. 1, art. 147a ust. 1, art. 378 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Sentencja
Dnia 5 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 roku sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 9 kwietnia 2025 roku znak KO.4113.10.2025 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z dnia 9 kwietnia 2025 r., znak KO.4113.10.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach (dalej także: Kolegium, organ II instancji) utrzymało
w mocy decyzję Starosty Skierniewickiego (dalej także: Starosta, organ I instancji)
z dnia 22 stycznia 2025 r., znak: ROŚ.6243.2.2024.ZB, określającą dopuszczalny poziom hałasu.
Jak wynika z akt sprawy przy piśmie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi Delegatura w Skierniewicach z dnia 10 maja 2024 r. przekazano Staroście Skierniewickiemu wniosek o podjęcie działań w sprawie hałasu emitowanego na posesje zlokalizowane w N. przez zakład U. S.A. w N.
W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 22 stycznia 2025 r. Starosta Skierniewicki:
1. określił dla U. S.A. N., [...] N., KRS: [...], NIP: [...], REGON: [...], zlokalizowanego na działkach nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb nr [...] N. [...] oraz na działkach nr ewid. [...],[...] obręb nr [...] K. gm. N., powiat skierniewicki, woj. łódzkie, dopuszczalny poziom hałasu powodowany pracą instalacji i urządzeń na terenie U. S.A. N., wyrażony wskaźnikiem LAeqN, w odniesieniu do terenów zabudowy zagrodowej obejmującej działkę nr ewid. [...] obręb [...] K. oraz terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej obejmującej działkę nr ewid. [...] obręb [...] N. [...], dla przedziału czasu odniesienia równego 1 najmniej korzystnej godzinie nocy LAeqN 45 dB - w godz. 22°°- 6°°,
2. zobowiązał U. S.A. N., [...] N. do:
a) prowadzenia okresowych pomiarów hałasu w środowisku, powodowanych pracą instalacji i urządzeń - w okresie pracy źródeł hałasu - z częstotliwością raz na dwa lata licząc od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna (§ 8 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r.),
b) ewidencjonowania wykonywanych wyników pomiarów oraz przekazywania Staroście Skierniewickiemu oraz Wojewódzkiemu Inspektoratowi Ochrony Środowiska w Łodzi - w ciągu 30 dni od dnia zakończenia pomiaru, w układzie zgodnym z obowiązującym przepisem prawa (§ 2 ust. 1 i ust. 2, § 5 ust. 2 oraz § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 grudnia 2020 r.). Decyzja została wydana na podstawie art. 115a ust. 1 i ust. 3, art. 147 ust. 1, art. 147a ust. 1, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2023 r. poz. 1706), rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych zbieranych w wyniku monitorowania procesów technologicznych oraz terminów i sposobów prezentacji (Dz.U. z 2020 r. poz. 2405) oraz art. [...] K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przeprowadził analizę celem wytypowania terenów podlegających ochronie akustycznej, w ramach której pismem z dnia 22 maja 2024 r. wystąpił do Wójta Gminy N. o udzielenie informacji dotyczącej klasyfikacji akustycznej terenów leżących w otoczeniu zakładu oraz wyłoniono wykonawcę pomiarów hałasu spośród firm posiadających akredytację w zakresie wykonywania pomiarów hałasu. Następnie na podstawie przekazanej przez Wójta Gminy N. informacji, organ I instancji wytypował trzy punkty pomiarowe, które objęte są miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego gminy N., uchwalonymi uchwałami Rady Gminy N. Punkty pomiarowe to: PP.1 na działce nr ewid. [...] obręb [...] K. (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna); PP.2 na działce nr ewid. [...] obręb [...] K. (działki rolne z zabudową zagrodową); PP.3 na działce nr ewid. 3 obręb [...] N. [...] (zabudowa mieszkaniowo-usługowa). Następnie organ wskazał, że w dniu 9 lipca 2024 r. przeprowadził na terenie U. S.A. N., kontrolę przestrzegania przepisów ochrony środowiska w zakresie emisji hałasu w godz. 09:50-15:30 oraz 22:25-23:40. Jednocześnie firma akredytowana S. Laboratorium Badawcze w W. (akredytacja PCA Nr [...]) wykonała w dniach 09/10 lipca 2024 r. całodobowe pomiary hałasu w ww. punktach pomiarowych PP.1, PP.2 i PP.3. W wyniku kontroli na terenie zakładu U. S.A., zajmującego się drukiem offsetowym, drukiem cyfrowym, kaszerowaniem, sztancowaniem i co-packingiem, zidentyfikowano następujące źródła hałasu: hale produkcyjno-magazynowe - 13 szt.; centrale rooftop - 10 szt.; centrale wentylacyjne - 4 szt.; wentylator wyciągowy EX - 1 szt.; chiller naziemny - 1 szt.; wentylatory mechaniczne dachowe - 116 szt.; belownica - 1 szt.; ruch pojazdów ciężkich i lekkich; wózki widłowe i spalinowe. Kontrolę kontynuowano w dniu 28 sierpnia 2024 r. w godz. 21:30-23:30 oraz w dniu 29 sierpnia 2024 r. w godz. 09:30-13:25, a firma akredytowana wykonała całodobowe pomiary hałasu w punkcie pomiarowym PP.1 na działce nr ewid. [...] obręb [...] K.. Z powyższych kontroli i pomiarów emisji hałasu do środowiska przez Zakład U. S.A. N. w dniach 09/10 lipca 2024 r. oraz 28/29 sierpnia 2024 r., zostało sporządzone sprawozdanie [...] z datą 11 września 2024 r. Na tej podstawie organ I instancji stwierdził, że w punkcie pomiarowym PP.1 na działce nr ewid. [...] obręb [...] K., nie wystąpiły przekroczenia dopuszczalnych wartości poziomu hałasu. W punkcie pomiarowym PP.2 na działce nr ewid. [...] obręb [...] K. wystąpiło przekroczenie dopuszczalnych wartości poziomu hałasu o 2,1 dB w porze nocy; a w punkcie pomiarowym PP.3 na działce nr ewid. [...] obręb [...] N. [...] wystąpiło przekroczenie dopuszczalnych wartości poziomu hałasu o 5,0 dB w porze nocy. Organ nadmienił, że w decyzji zobowiązano U. S.A. N., prowadzącą instalację na terenie zakładu, do prowadzenia okresowych pomiarów hałasu w środowisku z częstotliwością raz na dwa lata licząc od dnia, kiedy decyzja ta stanie się ostateczna. Zobowiązano też Spółkę do ewidencjonowania wykonywanych wyników pomiarów oraz ich przekazywania Staroście Skierniewickiemu i Wojewódzkiemu Inspektoratowi Ochrony Środowiska w Łodzi - w ciągu 30 dni od dnia zakończenia pomiaru, w układzie zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa, tj. z rozporządzeniem z dnia 15 grudnia 2020 r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła U. S.A. z siedzibą w N. [...], reprezentowana przez r.pr. A. Ł., zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie:
- art. 115 ust. 3 u.p.o.ś. - organ błędnie uznał teren, na którym funkcjonuje, za objęty normami hałasu przewidzianymi dla zabudowy mieszkaniowej, podczas gdy zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. teren ten ma charakter przemysłowy,
- art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. poprzez brak dokonania przez organ oceny faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu Spółki, jak i sąsiednich terenów;
- art. 7,77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. - organ nie zebrał w sposób prawidłowy materiału dowodowego pozwalającego na prawidłowe określenie charakteru terenu i obowiązujących norm hałasu,
- art. 8 K.p.a. – organ naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli, gdyż nie uwzględnił faktycznego zagospodarowania terenu i stosował przepisy w sposób niekorzystny dla strony postępowania;
- art. 80 K.p.a. - organ administracji pominął istotne dowody w sprawie, takie jak rzeczywiste przeznaczenie terenu oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w podobnych przypadkach. Odwołująca się Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji i umorzenie postępowania w sprawie; przeprowadzenie dowodu ze Studium i orzecznictwa potwierdzającego zasadność zastosowania norm hałasu właściwych dla terenów przemysłowych. Zdaniem Spółki, naruszenie art. 115 ust. 3 u.p.o.ś. polega na nieuprawnionym przyjęciu, że teren zakładu U. podlega normom hałasu właściwym dla terenów mieszkaniowych, co skutkuje niewspółmiernymi wymaganiami nałożonymi na przedsiębiorstwo. Zwróciła uwagę, że stosownie do art. 115 u.p.o.ś., w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: mpzp), oceny czy teren należy do rodzajów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów. Zarzuciła, że w tym zakresie organ nie zgromadził jakiegokolwiek materiału dowodowego, a jedynie zwrócił się do Wójta Gminy N. o przesłanie informacji dotyczącej klasyfikacji akustycznej terenów leżących w otoczeniu zakładu oraz zlecił firmie S. dokonanie pomiarów w 3 punktach pomiarowych. Strona podkreśliła, że sprawozdanie wykazało, iż na działce nr ewid. [...] obręb [...] K. (tj. jedynej działce o zabudowie wyłącznie mieszkaniowej), nie wystąpiły przekroczenia dopuszczalnych wartości poziomu hałasu. Jedynie na działce rolnej z zabudową zagrodową oraz na działce o zabudowie mieszkaniowo-usługowej doszło do nieznacznych przekroczeń norm w porach nocnych. Zarzuciła, że organ nie zbadał czy na wspomnianych działkach ktokolwiek zamieszkuje na stałe, czy też prowadzona jest tam wyłącznie działalność gospodarcza. Z wiedzy posiadanej przez Spółkę wynika, że na działce oznaczonej punktem PP.2. znajduje się gospodarstwo rolne, a na działce oznaczonej punktem PP.3. znajduje się zakład weterynaryjny. W ocenie Spółki organ nie przeprowadził pełnej analizy faktycznego użytkowania terenu oraz sąsiednich działek; pominięto kluczowe dowody w sprawie takie jak Studium oraz rzeczywisty charakter działalności prowadzonej przez Spółkę.
Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 9 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że stosownie do treści art. 112 u.p.o.ś. ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszanie poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Zgodnie z art. 115a u.p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. W decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem, przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. Dalej wyjaśnił, że stosownie do § 1 pkt 1 lit f, § 2 oraz Lp. 2 i Lp. 3 tabeli nr 1 (kolumny 5 i 6) załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. na terenach: 1) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (Lp. 2 lit. a), gdzie równoważny poziom dźwięku A nie może przekraczać następujących wartości: - LAeqD < 50 dB (A) (przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym,), LAeqN < 40 dB (A) (przedział czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy); 2) zabudowy zagrodowej (Lp. 3 lit. b) i terenach mieszkaniowo-usługowych (Lp. 3 lit. d), gdzie równoważny poziom dźwięku A nie może przekraczać następujących wartości: - LAeqD < 55 dB (A) (przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym), - LAeqN < 45 dB (A) (przedział czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy). Powyższe wskaźniki hałasu (LAeqD oraz LAeqN), mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby, zgodnie z art. 112a pkt 1 lit. b Prawa ochrony środowiska oznaczają: a) LAcqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00), b) LAeqN - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00). Jednocześnie art. 147 ust. 1 u.p.o.ś. stanowi, że prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów wielkości emisji. Zaś w myśl art. 147a. u.p.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, w tym pobieranie próbek przez akredytowane laboratorium w rozumieniu lub certyfikowane jednostki badawcze, w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 115 u.p.o.ś. w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Powyższe oznacza, że tylko w przypadku braku m.p.z.p. brany jest pod uwagę sposób faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania danego i sąsiednich terenów. Decyzja wydana na podstawie art. 115a u.p.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Dla rozstrzygnięcia powyższego wymagane jest ustalenie, czy wokół terenu, na którym znajduje się urządzenie emitujące hałas znajdują się obszary podlegające ochronie akustycznej w rozumieniu art. 113 ust. 2 u.p.o.ś. oraz, czy hałas emitowany przez to źródło przekracza dopuszczalne normy, ustalone na podstawie wskazanych przepisów. Istotą decyzji wydanej na podstawie art. 115a u.p.o.ś. jest określenie warunków oddziaływania na inne tereny. Dlatego nie ma żadnego wpływu na dopuszczalność takiej ingerencji organu okoliczność, że zakład, którego funkcjonowanie powoduje oddziaływanie hałasu przekraczające dopuszczalne standardy dla sąsiadujących terenów, znajduje się na terenie, na którym obowiązują niższe standardy ochrony przed hałasem (np. w sytuacji, gdy jest to teren przemysłowy). Tego rodzaju decyzja nie nakłada na podmiot nowych obowiązków; organ stwierdza jedynie, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objętego ochroną prawną. W ocenie Kolegium w rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidło ustalił, że sąsiedni teren, na który oddziałuje w zakresie emisji hałasu zakład Spółki to teren objęty ustaleniami obowiązujących m.p.z.p. (o zabudowie zagrodowej i mieszkaniowo-usługowej, tj. działki nr [...] obręb K. i nr [...] obręb N. [...]). Wspomniany obszar podlega ochronie akustycznej na podstawie analizowanych przepisów; tj. w porze nocnej poziom hałasu nie może przekraczać 45 dB na terenach zabudowy zagrodowej i terenach mieszkaniowo-usługowych. Na podstawie prawidłowo przeprowadzonych badań organ I instancji trafnie ustalił, że zakład Spółki emituje na tereny sąsiednie hałas ponad normy ustalone przez prawo. W punkcie pomiarowym PP.2 na działce nr ewid. [...] obręb [...] K. wystąpiło przekroczenie dopuszczalnych wartości poziomu hałasu o 2,1 dB w porze nocy, a w punkcie pomiarowym PP.3 na działce nr ewid. 3 obręb [...] N. [...] wystąpiło przekroczenie dopuszczalnych wartości poziomu hałasu o 5,0 dB w porze nocy. Zdaniem Kolegium w przedstawionych okolicznościach organ I instancji zasadnie wydał zaskarżoną decyzję.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła U. S.A. w N. (dalej także: skarżąca, strona skarżąca, Spółka) reprezentowana przez r.pr. A.Ł. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj.:
- art. 115 ust. 3 Prawa ochrony środowiska, bowiem organ błędnie uznał teren, na którym funkcjonuje skarżący Zakład, za objęty normami hałasu przewidzianymi dla zabudowy mieszkaniowej, podczas gdy zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego teren ten ma charakter przemysłowy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, ale stanowi kluczowy dokument dla oceny faktycznego użytkowania terenu;
- art. 113 ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska poprzez brak dokonania przez organ oceny faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu skarżącego jak i sąsiednich terenów;
- art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a., bowiem organ nie zebrał w sposób prawidłowy materiału dowodowego pozwalającego na prawidłowe określenie charakteru terenu i obowiązujących norm hałasu, czym naruszył zasadę wszechstronnego rozpatrzenia sprawy,
- art. 8 K.p.a., bowiem została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli, gdyż organ administracyjny nie uwzględnił faktycznego zagospodarowania terenu i stosował przepisy w sposób niekorzystny dla strony postępowania,
- art. 80 K.p.a., bowiem organ administracji pominął istotne dowody w sprawie, takie jak rzeczywiste przeznaczenie terenu oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, które zapadło w podobnych przypadkach,
- art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - w zakresie proporcjonalności ograniczeń w działalności gospodarczej, gdyż decyzja Kolegium nie została oparta na rzetelnej analizie stanu faktycznego, co skutkowało nałożeniem na skarżącego obowiązków niewspółmiernych do rzeczywistego wpływu jego działalności na środowisko, co stanowi nieuzasadnione ograniczenie wolności działalności gospodarczej.
W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik Spółki wniósł o a) uchylenie decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Starosty Skierniewickiego, b) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N. - na okoliczność przeznaczenia terenu objętego decyzją na działalność produkcyjną, c) zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca opisała stan faktyczny sprawy oraz uszczegółowiła podniesione zarzuty. Powołując się na literaturę przedmiotu wskazała, że w przypadku wątpliwości co do kwalifikacji akustycznej terenu organ zobowiązany jest do przeprowadzenia szeroko zakrojonego postępowania wyjaśniającego, uwzględniającego również dokumenty planistyczne, takie jak studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - nawet jeśli nie ma ono charakteru aktu prawa miejscowego. Strona skarżąca dodała, że postępowanie prowadzone przez organ administracji publicznej winno odpowiadać wymogom określonym w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Tymczasem w niniejszej sprawie organy nie dokonały wszechstronnej analizy stanu faktycznego (art. 7 i 77 k.p.a.), nie oceniły materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), nie przedstawiły należycie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), działały w sposób podważający zaufanie strony do organów administracji (art. 8 k.p.a.). W szczególności, w ocenie skarżącej, organ całkowicie pominął ocenę legalności przeznaczenia sąsiednich działek oraz nie odniósł się do wniosków dowodowych przedstawionych przez stronę. Takie działania są sprzeczne z wypracowanymi standardami dobrej administracji, które wymagają nie tylko zgodności z literą prawa, ale także poszanowania konstytucyjnych praw obywatela, w tym prawa do ochrony działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP). Strona skarżąca dodała, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N., przyjęte uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 14 listopada 2012 r. wskazuje jednoznacznie, że teren, na którym funkcjonuje Zakład U. S.A., został określony jako "tereny różnorodnej działalności produkcyjnej". Oznaczenie to, zgodnie z legendą studium, odnosi się do obszarów przeznaczonych pod intensywną działalność gospodarczą, w tym przemysłową i usługową. Takie przeznaczenie planistyczne, zdaniem strony, jednoznacznie przesądza, że kwalifikacja terenu jako mieszkaniowego w decyzjach organów administracji publicznej jest całkowicie nieuprawniona i sprzeczna z obowiązującym dokumentem planistycznym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodało, że art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska wprost przyznaje pierwszeństwo ocenie rodzaju terenu ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przed faktycznym zagospodarowaniem lub wykorzystywaniem danego terenu. Tym samym w przypadku, gdy ustalenie planistyczne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest odmienne od faktycznego sposobu korzystania z danej nieruchomości, przepisy Prawa ochrony środowiska przyznają pierwszeństwo treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Kolegium, jak również decyzji wydanej przez organ I instancji, stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.) (dalej: p.o.ś.).
Zgodnie z art. 115a p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N (ust. 1). W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 p.o.ś., na które oddziałuje zakład (ust. 3). Z kolei art. 113 ust. 2 p.o.ś. określa tereny, które ze względu na sposób ich zagospodarowania podlegają ochronie akustycznej. W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: 1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami; 2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148; 3) (uchylony); 4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6 (ust. 4).
Stosownie do art. 112a pkt 1 p.o.ś, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W rozporządzeniu Ministra Środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 roku, poz. 112) ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej.
Decyzja wydana na podstawie art. 115a p.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Przy czym wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2013 r., II OSK 754/12, LEX nr 2021878, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Z przytoczonych unormowań wynika, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia w kwestii ochrony otoczenia przed hałasem wymagane jest ustalenie po pierwsze, czy wokół terenu, na którym znajduje się urządzenie emitujące hałas znajdują się tereny podlegające ochronie akustycznej w rozumieniu art. 113 ust. 2 p.o.ś. oraz po drugie, czy hałas emitowany przez to źródło przekracza dopuszczalne normy, ustalone na podstawie wskazanych przepisów.
W przedmiotowej sprawie organy w sposób niewątpliwy ustaliły, że tereny, na które oddziałuje Zakład tj. U. S.A. N., to m.in. dz. nr [...] obręb [...] K. oraz dz. nr [...] obręb [...] N. [...]. Dz. nr 3 objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy N., jest działką przeznaczoną pod zabudowę usługową oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z kolei działka nr [...], nie jest objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy N. jest działką rolną z zabudową zagrodową (organ ustalił klasoużytki R, Br). Tereny te podlegają ochronie akustycznej na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które m.in. przewiduje dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowych i terenów zabudowy zagrodowej dopuszczalny poziom hałasu na poziomie 45 dB w godz. 22.00 – 6.00
(w porze nocnej).
Na podstawie przeprowadzonych pomiarów akustycznych dokonanych przez akredytowaną firmę S. Laboratorium Badawcze w W. organ I instancji ustalił, że Zakład Spółki emituje na powyższe tereny sąsiednie hałas przekraczający ustalone prawem normy. Na dz. nr [...] wystąpiło przekroczenie dopuszczalnych wartości poziomu hałasu o 2,1 dB w porze nocnej, a na dz. nr 3 wystąpiło przekroczenie dopuszczalnych wartości poziomu hałasu o 5,0 dB w porze nocy. Ustalenia faktyczne w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Należy przy tym zaznaczyć, że ustalenia organu w tym zakresie oparte na sporządzonym do sprawy sprawozdaniu z wykonania pomiarów nie zostały przez stronę skarżącą w żaden sposób podważone.
Należy podkreślić, że w kontrolowanej sprawie nie ma znaczenia dla jej rozstrzygnięcia, że teren, na którym zlokalizowany jest Zakład jest terenem przemysłowym, dla którego obowiązują niższe standardy ochrony przed hałasem, skoro Zakład emituje na tereny sąsiednie podlegające ochronie akustycznej hałas przekraczający ustalone prawnie normy.
W stosunku do działki nr 3 w obrębie N. [...] nie mają także znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, ani też faktyczny sposób jego zagospodarowania. Zgodnie bowiem z art. 115 p.o.ś. w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 p.o.ś., właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 p.o.ś. stosuje się odpowiednio. Tak więc, w sytuacji w której plan miejscowy obowiązuje, niedopuszczalne jest stosowanie art. 115 p.o.ś. Tylko wówczas, tzn. przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenu, zastosowanie znajduje art. 114 ust. 2 p.o.ś., który uznaje, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (por. wyrok WSA w Kielcach z 25 czerwca 2020 r., II SA/Ke 1150/19, LEX nr 3052009, CBOSA). Przepis art. 115 p.o.ś. wprost przyznaje pierwszeństwo ocenie rodzaju terenu ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przed faktycznym zagospodarowaniem lub wykorzystywaniem danego terenu. Tym samym w przypadku, gdy ustalenie planistyczne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest odmienne od faktycznego sposobu korzystania z danej nieruchomości, przepisy Prawa ochrony środowiska przyznają pierwszeństwo treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 2 lipca 2019 r., II OSK 1067/19, LEX nr 2706748, CBOSA). W każdym przypadku obowiązywania planu miejscowego ustalenia organów administracji publicznej, co do faktycznego zagospodarowania terenu w tym zakresie stają się bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 9 lutego 2012 r., II OSK 2270/10, LEX nr 1138122, CBOSA).
W stosunku do działki nr [...] w obrębie K. brak jest co prawda obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (inaczej niż twierdzi Kolegium, co jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie), jednak z ustaleń organów wynika, że działka ta jest działką rolną z zabudową zagrodową. Takie przeznaczenie terenu nie zostało w żaden sposób podważone. Zresztą sama strona skarżąca przyznała, że według jej wiedzy na tej działce znajduje się gospodarstwo rolne, zatem w istocie nie jest to zabudowa mieszkaniowa. Tak więc, w sprawie nie ma wątpliwości co do przeznaczenia tego terenu, a co za tym idzie wymaganej ochrony akustycznej.
Stwierdzić zatem należy, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 115a ust. 1 p.o.ś. do wydania decyzji określającej dla skarżącej Spółki dopuszczalny poziom hałasu. Wokół terenu, na którym zlokalizowany jest Zakład skarżącej Spółki i na którym funkcjonują urządzenia emitujące hałas - znajdują się tereny podlegające ochronie akustycznej w rozumieniu art. 113 ust. 2 p.o.ś., a jednocześnie hałas emitowany przez to źródło przekracza dopuszczalne normy, ustalone na podstawie wskazanych wyżej przepisów. Z kolei norma zawarta w art. 115a ust. 1 p.o.ś., jak słusznie zresztą stwierdziło Kolegium, obliguje organ do wydania decyzji w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji hałasu. Przepis ten nie wskazuje na jakiekolwiek przesłanki umożliwiające odstąpienie od jego zastosowania (por. wyrok WSA w Kielcach z 25 czerwca 2020 r., II SA/Ke 1150/19, LEX nr 3052009, CBOSA). Stwierdzić także należy, że organy prawidłowo, zgodnie z art. 115a ust. 4 p.o.ś., zobowiązały Spółkę do prowadzenia okresowych pomiarów hałasu, ewidencjonowania wyników pomiarów i przekazywania wyników pomiarów uprawnionym organom.
Odnosząc się natomiast do wniosku dowodowego strony skarżącej zawartego w skardze wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest orzekanie przez sąd na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.), przy czym p.p.s.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczonego jedynie do dowodu z dokumentu, uzależniając jednak możliwość jego przeprowadzenia od łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w powołanym art. 106 § 3 p.p.s.a., tj.: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Przywołany przepis wyraźnie stanowi o przeprowadzeniu dowodu, a nie o prowadzeniu postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z 14 lutego 2023 r., II GSK 767/22, LEX nr 3512263, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie powstały jednak, zdaniem Sądu, istotne wątpliwości, które powodowałyby konieczność przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu z dokumentu - Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N.. Sąd podkreśla, że z przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem sądu. Brak przeprowadzenia dowodu (czy z urzędu, czy na wniosek) nie może być postrzegane jako naruszenia prawa procesowego, w rozumieniu wskazanego przepisu (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2023 r., II OSK 202/20, LEX nr 3517159, CBOSA).
Reasumując, w kontrolowanej sprawie w prawidłowo ustalonym i nie budzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy, trafnie doszło do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, a okoliczności z tym związane zostały w pełni wykazane i uzasadnione, spełniając wymogi art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wbrew zarzutom skargi nie naruszają przepisów prawa materialnego,
a także procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi,
na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.