II OSK 1368/21

II OSK 1368/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /sprawozdawca/
Jerzy Stankowski
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wr 329/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2020-11-17
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 138 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Robert Sawuła, Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.), Sędzia NSA (del.) Jerzy Stankowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 329/20 w sprawie ze skargi Gminy K., A. K., A. K.1, B. N., W. N., B. H., J. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 kwietnia 2020 r. nr O-228/20 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą stację bazową telefonii komórkowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 329/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę Gminy K., A. K., A. K.1, B. N., W. N., B. H., J. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 kwietnia 2020 r. nr O-228/20 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą stację bazową telefonii komórkowej.
J. P. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
1) art 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. przez dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji z uwag, iż z uzasadnienia wyroku wynika, wprost że Sąd dokonał merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej w zakresie dotyczącym prawidłowości sporządzonej dokumentacji analizując konkretne przepisy prawa materialnego. Naruszenie to powoduje, iż przyjmując stanowisko Sądu kwestie dotyczące maksymalnych mocy, pochyleń czy ich sumowania oraz kwalifikacji przedsięwzięcia można dokonać w postępowaniu nierozstrzygającym, co do istoty sprawy. Ponadto Sąd zdaje się zapomniał, iż kwestia istnienia przepisów prawa materialnego, które należy analizować na etapie badania zgodności z nimi przedsięwzięcia świadczy o istnieniu interesu prawnego po stronie skarżących,
2) art 8 § 1, 11, 77 § 1, 80 ,107 § 1, 107 § 3 w związku z art 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przez uznanie, iż właściciele sąsiednich nieruchomości nie mają jakiegokolwiek prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokumentacji technicznej,
3) art. 15 k.p.a. w związku z art 174 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi, iż decyzja organu drugiej instancji odnosi się do innego stanu prawnego oraz innej dokumentacji sporządzonej po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. W istocie kwestia interesu prawnego nie została rozstrzygnięta dwukrotnie w tym samym zakresie,
4) art 121 pkt 1 ustawy prawo ochrony środowiska w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach w związku art. 38, 39 Konstytucji RP poprzez lakoniczne stwierdzenie w decyzji, iż pole elektromagnetyczne odpowiadające strefie pośredniej oraz zagrożenia w środowisku pracy jest bezpieczne dla ludności (powyżej 7V/m),
5) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane w związku z art. 5 ust 1 pkt 9 w powiązaniu z art. 143 kodeksu cywilnego oraz 64 ust. 3 Konstytucji w związku z art. 7, 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 174 pkt 1 oraz 2 p.p.s.a. przez merytoryczne rozpoznanie sprawy w sytuacji, w której zdaniem Sądu skarżący nie posiadają interesu prawnego, chociaż istnieją przepisy prawa materialnego, z którego mogą go wywodzić, co wynika wprost z wyroku,
6) art. 2, 6 ust. 1 lit a, 9 ust. 2, ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r w związku z 91 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 lit a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235, z póżn. zm.) w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że właściciele sąsiednich nieruchomości nie mają prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budową wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to bez ustalenia faktycznych maksymalnych mocy EIRP anten, ich pochyleń oraz sumarycznej mocy anten, ponieważ tych ustaleń dokonuje sią na etapie badania interesu prawnego,
7) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 519) w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten, ponieważ z treści wyroku wynika wprost, że przyjęto najmniejsze możliwe moce oraz pochylenia anten.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu I instancji została poddana decyzja organu II instancji umarzająca postępowanie odwoławcze, gdyż osobom odwołującym się nie przysługiwał status strony. Jak trafnie uznał Sąd Wojewódzki, organ odwoławczy zobligowany był uwzględnić stan prawny istniejący w dniu wydawania decyzji. Na ten stan prawny składało się rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. oraz ustawa z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a w szczególności jej art. 124 ust. 2, którego zmiana weszła w życie z dniem 25 października 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1815). Z przepisów rozporządzenia wynika, że w miejscach dostępnych dla ludności maksymalne dopuszczalne promieniowanie elektromagnetyczne wynosi 10 W/m2. Natomiast art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska stanowi, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Z mającego zastosowanie w dacie rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i d rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) wynikało, że jeżeli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach odpowiednio 40 m i 70 m, licząc od środków elektrycznych wzdłuż głównych wiązek promieniowania anten, to takie przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym, że według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy działki nr [...], stanowiącej własność skarżącego kasacyjnie w odległości 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny nie znajdowały się miejsca dostępne dla ludzi brak było podstaw uzasadniających, że w dacie rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy posiada on w dalszym ciągu przymiot strony. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, obszarem oddziaływania obiektu budowlanego był teren wyznaczony w otoczeniu tego obiektu na podstawie odrębnych przepisów, które wprowadzały związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie tego terenu. Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji nie wprowadzają one ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie działki, stanowiącej własność skarżącego kasacyjnie. Wobec tego trafnie Sąd I instancji uznał, że prawidłowa jest ocena prawna organu odwoławczego dotycząca utraty przez skarżącego kasacyjnie przymiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., tj. interesu prawnego.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i wbrew zarzutom skargi kasacyjnej analiza przepisów, której dokonał związana była z istnieniem po stronie skarżącego kasacyjnie interesu prawnego w dacie rozstrzygania przez organ odwoławczy. W związku z tym brak jest podstaw uzasadniających zarzut naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a.
Powyższe rozważania pozwalają również uznać za niezasadne zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a także art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.
Pozostałe zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w gruncie rzeczy nie dotyczą istoty zagadnienia prawnego podlegającego rozpoznaniu w niniejszej sprawie. Nadto należy zauważyć, że uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowi w istocie rzeczy zbiór cytatów z orzeczeń sądów administracyjnych, pozbawiony odniesień do sformułowanych zarzutów oraz do istoty rozpoznawanej sprawy.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.
-----------------------
4