II OSK 737/05

II OSK 737/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki
Krystyna Borkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Rzążewska
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 4111/01 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2005-02-15
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Maria Rzążewska, Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lutego 2005r.,sygn. akt II SA/Gd 4111/01 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] października 2001r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
II OSK 737/05
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2005r. sygn. akt II SA/Gd 4111/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. P. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001 r. Nr [...]. Decyzją powyższą została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 r. nakazująca skarżącemu rozbiórkę garażu blaszanego wybudowanego na posesji przy ul. M. w Ś. Jak podał Sąd w uzasadnieniu orzeczenia, przedmiotowy garaż został wzniesiony w sierpniu 2000 r., a roboty nie zostały zgłoszone organowi administracji architektoniczno-budowlanej, jak również nie wystąpiono z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.
W skardze do sądu administracyjnego A. P. podniósł, że sporny garaż nie jest obiektem trwale związanym z gruntem, a zatem zastosowanie restrykcyjnego przepisu art. 48 Prawa budowlanego powinno być poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym. Organy administracji nie umożliwiły mu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co pozwoliłoby na ewentualne zgłoszenie nowych uzasadnionych wniosków i nakazywałoby powtórzyć czynności w trybie art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Dodatkowo skarżący zarzucił, iż nie miał możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co narusza zasadę wynikającą z art. 10 K.p.a. Dokonana przez organy ocena stanu faktycznego jest niezgodna z uwzględnieniem zasady ochrony słusznych interesów strony, co stoi w sprzeczności z zasadą określoną w art. 7 K.p.a. Nie uwzględniono faktu, że postawiony obiekt nie wpływa na ograniczenie praw pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Ponadto w planie zagospodarowania przestrzennego Ś. nie ma zakazu wznoszenia takich obiektów jak garaże.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że budowa przedmiotowego obiektu, bez względu na to, czy jest on użytkowany jako garaż, czy jako inny obiekt gospodarczy, była objęta z mocy prawa obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Art. 48 Prawa budowlanego przewiduje wobec obiektów budowlanych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, obowiązek nakazania przez organy nadzoru budowlanego ich rozbiórki. Zatem jedyną przesłanką wydania nakazu rozbiórki jest zbudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia. Bez znaczenia pozostaje to, że współwłaściciel gruntu nie sprzeciwiał się budowie na nim garażu. Od tej zasady ustawodawca nie dopuścił wyjątków o charakterze społecznym, w których orzeczenie rozbiórki zależałoby od uznania organu administracji.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył A. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), polegającą na przyjęciu, że decyzja nakazująca rozbiórkę garażu blaszanego nie powinna być poprzedzona wydaniem postanowienia nakładającego obowiązek dostarczenia dokumentacji wymaganej dla zgłoszenia budowy garażu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sporny garaż został zlokalizowany w takim miejscu działki, że nie ograniczał prawa innych współwłaścicieli w zakresie ich dysponowania nieruchomością. W ocenie skarżącego, czyn polegający na postawieniu garażu bez zgłoszenia tego faktu organom administracji, jako czyn niezagrażający porządkowi publicznemu, nienaruszający praw osób trzecich, ani niestwarzający zagrożenia natury technicznej, nie powinien być oceniany tak rygorystycznie. Brak spełnienia wymogu formalnego nie może skutkować takimi następstwami, jak to wynika z zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jest on związany wskazanymi w niej podstawami kasacyjnymi i wnioskami. Z urzędu natomiast bierze jedynie pod rozwagę przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 cyt. ustawy), które w niniejszej sprawie nie występują.
W skardze kasacyjnej podniesiony został włącznie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego polegający na błędnej wykładni przez sąd art. 48 – Prawa budowlanego.
Odnosząc się do tego zarzutu należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego, przejawiające się w jego błędnej wykładni polega na mylnym rozumieniu, a więc wadliwej interpretacji normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Nieodzownym zatem elementem uzasadnienia tego rodzaju podstawy kasacyjnej winno być wyraźne wskazanie przez wnoszącego skargę na czym polega wadliwość interpretacji tego przepisu przez sąd a także wyjaśnienie jak, zdaniem skarżącego, przepis ten powinien być rozumiany.
Artykuł 48 – Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanej przez sąd decyzji ostatecznej, stanowił, że "właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo sprzeciwu przez właściwy organ".
Uzasadniając zarzut błędnej interpretacji przez sąd zacytowanego wyżej przepisu, wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że ta wadliwa interpretacja polegała na przyjęciu przez sąd, że "decyzja nakazująca rozbiórkę (...) nie powinna być poprzedzona wydaniem postanowienia nakładającego obowiązek dostarczenia dokumentacji wymaganej dla zgłoszenia budowy garażu".
Zauważyć w związku z powyższym należy, że w zestawieniu z treścią cytowanego wyżej przepisu zarówno sformułowanie zarzutu jak jego uzasadnienie należy uznać za niezrozumiałe. Tym bardziej, że fakt wybudowania przez skarżącego w 2000 r. przedmiotowego obiektu bez uprzedniego uzyskania zezwolenia organów budowlanych jest poza sporem i nigdy nie był przez skarżącego kwestionowany. W tej sytuacji jednoznaczne brzmienie art. 48 – Prawa budowlanego – jak trafnie zauważył to sąd I instancji – nie pozwalało organom nadzoru budowlanego na odstąpienie od zastosowania przewidzianej w tym przepisie sankcji czyli orzeczenia rozbiórki. Bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy – wobec przytoczonego wyżej brzmienia art. 48 – Prawa budowlanego i niekwestionowanych ustaleń organów – są okoliczności, na które powołano się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, o nieograniczeniu przez wybudowanie przedmiotowego obiektu praw innych osób a także zgodności jego lokalizacji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skarga kasacyjna, na zas. art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu.