II OSK 733/07

II OSK 733/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bożena Walentynowicz /sprawozdawca/
Jacek Chlebny
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ke 525/06 - Wyrok WSA w Kielcach z 2006-12-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 183, art. 174, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 134, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 7,8,9, 98 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 525/06 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 525/06, oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] maja 2006 r., na podstawie art. 35 ust. 3, art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, odmówił M. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na rozbudowę istniejących budynków biurowo-usługowo-handlowych z przeznaczeniem na cele biurowo-usługowo-handlowe wraz z budową instalacji wewnętrznych oraz związanych z budynkami urządzeń techniczno-budowlanych na działce nr [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków w złożonym projekcie budowlanym. Organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. M. M. wystąpił do organu pierwszej instancji o wydanie pozwolenia na rozbudowę przedmiotowych budynków, załączając cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ważnej do dnia [...] grudnia 2005 r. Organ pierwszej instancji w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a., wezwał inwestora do uzupełnienia powyższego wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, skutkiem czego inwestor przy piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. przedłożył wymagane wezwaniem dokumenty, a następnie [...] lutego 2006 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie w oparciu o art. 98 k.p.a. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. odmówił jego zawieszenia.
Następnie Prezydent Miasta K.. postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane zobowiązał inwestora do uzupełnienia, załączonego do wniosku z dnia [...] grudnia 2005 r., projektu architektoniczno-budowlanego, w terminie do dnia [...] marca 2006 r. W postanowieniu zawarto informację, że w razie nieusunięcia nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, zostanie wydana decyzja odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na fakt, że powyższe postanowienie zostało doręczone M. M. w dniu 11 marca 2006 r., a więc trzy dni po wyznaczonym terminie do usunięcia nieprawidłowości, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., wyznaczył inwestorowi nowy termin do uzupełnienia braków, tj. 7 dni od daty otrzymania postanowienia z dnia [...] marca 2006 r. Postanowienie to zostało doręczone M. M. w dniu 7 kwietnia 2006 r. W dniu 19 kwietnia 2006 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo M. M. nadane w placówce pocztowej w dniu 14 kwietnia 2006 r., będące odpowiedzią na postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia projektu architektoniczno-budowlanego. W piśmie inwestor oświadczył, że dostarczenie w wyznaczonym terminie 7 dni projektu budowlanego w zakresie odprowadzenia wód deszczowych, zgodnie z otrzymanymi z Miejskiego Zarządu Dróg w K. warunkami technicznymi jest nierealne, a to z uwagi na zakres opracowania tego projektu, którego sporządzenie winno być poprzedzone badaniami hydrologicznymi terenu oraz uzyskaniem pozwolenia wodno-prawnego. Odnośnie obowiązku dotyczącego wyłączenia z przedmiotowego opracowania zakresu robót dotyczących przebudowy części dachu na istniejącym już budynku biurowo-handlowym z uwagi na to, że inwestor do chwili obecnej jeszcze nie uzyskał pozwolenia na jego użytkowanie M. M. oświadczył, że projekt nie przewiduje przebudowy istniejącego dachu, a jedynie budowę zadaszenia nad nim. Odnosząc się do zobowiązania w zakresie dostarczenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością, wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego na lokalizację zadaszenia w przestrzeni pasa drogowego ul. [...] – w oparciu o pisemną zgodę Miejskiego Zarządu Dróg w K., oświadczył, że przedmiotowe zadaszenie nie wchodzi w przestrzeń pasa drogowego ul. [...]. Odpowiadając na zobowiązanie organu dotyczące uzyskania pisemnej zgody Miejskiego Zarządu Dróg w K. na pozostawienie części istniejącej zabudowy zlokalizowanej w projektowanym pasie drogowym ul. [...], oświadczył, że jest prawnym właścicielem działki [...] oraz zabudowań znajdujących się na tej działce, a co za tym idzie, zgoda Miejskiego Zarządu Dróg w K. na pozostawienie istniejącej zabudowy w projektowanym pasie drogowym ul. [...], nie jest wymagana. Co do nałożonego obowiązku dotyczącego uzgodnienia z dysponentami przebiegających w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego budynku sieci (energetycznych, telekomunikacyjnej) – dopuszczalnego wzajemnego zbliżenia budynku z sieciami, inwestor złożył wyjaśnienia dotyczące uzyskanych z Zakładu Energetycznego warunków przyłączenia do sieci niskiego napięcia oraz oświadczył, że uzgadnianie przebiegu przyłączy – zgodnie z obowiązującymi przepisami – nie jest wymagane.
Wojewoda Ś., rozpoznając odwołanie M. M. od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na inwestora obowiązki wymienione w postanowieniu z dnia [...] lutego 2006 r., jako pkt. 1 (w części dotyczącej lokalizacji miejsc parkingowych), pkt. 2, pkt. 3 i pkt. 4. Skoro zaś inwestor nie wywiązał się z nich to organ pierwszej instancji zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podzielił jednocześnie stanowisko inwestora, w zakresie bezzasadności nałożenia obowiązków wymienionych w postanowieniu z [...] lutego 2006 r. jako punkty 1 (w części dotyczącej zjazdu) i 5. Niezależnie od powyższego organ drugiej instancji podniósł, że analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała również inne wady i uchybienia projektowe: w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie pokazano granic działki oraz odległości projektowanej rozbudowy od tych granic, jak również odległości projektowanej rozbudowy od istniejących sieci, do czego zobowiązują przepisy § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133); oraz istniejącą rozbieżność między opisem technicznym oraz częścią rysunkową projektu zagospodarowania terenu a projektami branżowymi, jak również złożonym przez inwestora wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. odnośnie projektowanych przyłączy, z uwagi na istniejący zapis w części opisowej projektu zagospodarowania terenu: "ingerencje projektowe w istniejący teren są znikome i dotyczą głównie projektowanego na nim budynku, jak również nowoprojektowanych sieci przyłączy", zaś w opracowaniach branżowych znajduje się stwierdzenie, że przyłącza są poza zakresem opracowania, a wniosek inwestora z dnia [...] grudnia 2005 r. nie obejmuje przyłączy. W przypadku objęcia jednym wnioskiem o pozwolenie na budowę całego zamierzenia budowlanego (wraz z przyłączami), w przedmiotowej sprawie – z uwagi na lokalizację przyłączy częściowo poza działką inwestora – będzie wymagane uzgodnienie ZUDP, w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r. rozpatrując skargę M. M. na powyższą decyzję, uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które mogłyby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Odnosząc się do zarzutu, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] maja 2005 r. tj. ponad pół roku wcześniej niż złożony przez inwestora w dniu [...] grudnia 2005 r. wniosek, Sąd stwierdził, że jest on bezzasadny, bowiem jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] maja 2005 r. odnośnie daty jej wydania tj. [...] maja 2006 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy norm postępowania poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji w tym samym dniu co postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, a więc w terminie w jakim skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia, gdyż jak wynika z akt zaskarżona decyzja została wydana [...] sierpnia 2006 r., a więc już po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania, zaś postanowienie organu drugiej instancji zostało wydane w dniu [...] sierpnia 2006 r. Zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania poprzez niezałatwienie sprawy w terminie przewidzianym art. 35 k.p.a., jest również zdaniem Sądu nieuzasadniony, ponieważ wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na rozbudowę pod względem formalnym nie czynił zadość wymaganiom określonym w art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, zaś w sytuacji gdy wniosek nie spełnia wymagań określonych przez przepisy prawa nie dochodzi do uruchomienia kompetencji organu do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, dopiero wniosek uzupełniony przez skarżącego w dniu [...] lutego 2006 r. skutecznie wszczął postępowanie administracyjne. Z kolei złożenie kompletnego pod względem formalnym wniosku obligowało organ orzekający do jego merytorycznej kontroli poprzez sprawdzenie rozwiązań projektowych zgodnie z wymogami art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że jak wynika z akt sprawy rozwiązania projektowe okazały się niekompletne, co skutkowało nałożeniem na inwestora, w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązków usunięcia wskazanych nieprawidłowości w terminie określonym w postanowieniu z dnia [...] lutego 2006 r. Sąd pierwszej instancji podniósł, że w przypadku gdy inwestor nie zgadzając się ze stanowiskiem organu zawartym w postanowieniu wydanym w ww. trybie na poparcie swoich racji prezentuje odmienną od organu argumentację, obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie zgłoszonych zarzutów, zanim wyda decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie obowiązkom tym organy nie uchybiły, albowiem szczegółowo uzasadniły konieczność przedłożenia przez inwestora niezbędnych dokumentów wymaganych dla przedmiotowej inwestycji, a ustalenia organów w tym zakresie znajdują uzasadnienie prawne i faktyczne. Skarżący nie usunął zaś nieprawidłowości projektu w terminie wskazanym w postanowieniu organu pierwszej instancji, a zatem organ był zobowiązany zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 3 ww. ustawy wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na przedmiotową rozbudowę. Sąd uznał, że organy orzekające dopełniły wymogów rozpoznania sprawy w wymaganych przepisami terminach. Wobec nie wskazania przez skarżącego, które przepisy prawa materialnego zostały naruszone, jak również na czym naruszenie to polega, Sąd nie odniósł się do tej części skargi. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., złożył M. M., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie "w szczególności" art. 35 ust. 3 prawa budowlanego wyrażające się w uznaniu, iż zaszły podstawy do odmowy wydania inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo, że nałożony obowiązek usunięcia nieprawidłowości obiektywnie nie był możliwy do wykonania przez M. M. w zakreślonym terminie;
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c/ p.p.s.a. polegające na nie zastosowaniu tej normy pomimo, iż organy administracyjne pierwszej i drugiej instancji orzekające w sprawie niniejszej dopuściły się szeregu naruszeń przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8 i 9 k.p.a., które winny doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wydział Architektury, Geodezji i Spraw Mieszkaniowych Urzędu Miasta i Miejski Zarząd Dróg uniemożliwiały wspólnie uzupełnienie braków projektu, bowiem sposób ustalenia warunków przez MZD, który zgodził się na odprowadzenie wody opadowej ale tylko na nieruchomości M. M., w praktyce wiąże się z koniecznością przeprowadzenia szeregu badań gleby i uzyskaniem pozwolenia wodno-prawnego, a później uzgodnienia z MZD. Zdaniem skarżącego takie zachowanie organów powoduje uniemożliwienie sprostania terminowi zakreślonemu przez Prezydenta, ale jednocześnie determinuje dodatkowe niemałe wydatki rzędu 6-8 tysięcy zł. Tak więc zgoda na odprowadzenie wody deszczowej była zgodą pozorną, skoro wymogi postawione inwestorowi nie były możliwe do spełnienia w zakreślonym terminie. W ocenie skarżącego wymogi te sprecyzowane zostały w taki sposób by ich zrealizowanie przez M. M. przed upływem zakreślonego terminu było niemożliwe, zaś takie ukształtowanie terminów do uzupełnienia projektów doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, a to art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, którego sankcja w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę może mieć zastosowanie wyłącznie w wypadku nieusunięcia nieprawidłowości w określonym – realnym, obiektywnie możliwym do dochowania – terminie. Odmienna interpretacja tej normy prowadzi do uczynienia z niej instrumentu unicestwienia dowolnego wniosku, wedle dowolnego uznania organów administracji. Zdaniem skarżącego przejawem takiej postawy jest dwukrotna opozycja MZD do złożonych przez M. M. wniosków o zawieszenie postępowania w sprawie. Organy administracyjne w toku niniejszego postępowania zamiast pomagać inwestorowi, pouczać go o możliwościach celem wypełnienia niezbędnych wymagań, przyczyniły się do uniemożliwienia zrealizowania inwestycji. Skarżący wskazał, że próbując sprostać nałożonym obowiązkom dążył do zawieszenia postępowania by uzyskać czas na podjęcie niezbędnych czynności faktycznych i prawnych. Skoro zawieszenie postępowania nie było możliwe w świetle art. 98 k.p.a., z uwagi na brak zgody "innej strony", tj. MZD inwestor winien zostać pouczony o możliwości wnioskowania przedłużenia terminu do uzupełnienia projektu. Odmienne zachowanie organów administracji w niniejszym postępowaniu stanowiło pogwałcenie zasady art. 9 k.p.a., wedle którego organy administracji obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Pominięcie, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, tych istotnych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego w toku postępowania zakończonego decyzjami Prezydenta Miasta K. i Wojewody Ś. jest wyrazem naruszenia przepisów postępowa, zaś wskazane naruszenia mające istotny wpływ na wynik sprawy, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c/ p.p.s.a., winny, zdaniem strony, skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany wyłącznie jej zarzutami. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanek z art. 183 § 2 p.p.s.a. nie stwierdzono w postępowaniu niniejszym.
Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił ich słuszności. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach art. 171 ust. 1 i 2 p.p.s.a.
Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, autor skargi kasacyjnej wskazał naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na niezastosowaniu tej normy, pomimo że organy administracyjne obu instancji dopuściły się naruszenia szeregu przepisów postępowania a w szczególności art. 7, 8 i 9 k.p.a.
Z treści przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. wynika, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ istotny na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja Wojewody Ś. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynków i zatwierdzenia projektu budowlanego. Dokonując kontroli legalności tej decyzji Sąd pierwszej instancji uczynił to zgodnie z zasadą wynikającą z art. 134 p.p.s.a., iż Sąd ten nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi jak i jej podstawą. Dlatego też Sąd pierwszej instancji odniósł się ocennie do wszystkich zarzutów skargi wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko. W sprawie niesporny jest fakt, że inwestor M. złożył wniosek o pozwolenie na rozbudowę istniejących na działce budynków, który był niekompletny i wymagał uzupełnienia. Także projekt budowlany dotyczący rozbudowy istniejących obiektów nie posiadał wszystkich uzgodnień, a przede wszystkim nie posiadał rozwiązania odprowadzania wód opadowych. Wg zamierzeń inwestora chciał je odprowadzić na drogę należącą do Zarządu Dróg Miejskich. Uzgodnienie zaś z tym podmiotem zawierało zgodę na odprowadzanie wód przez inwestora ale tylko w granicach własnej działki. Uwzględnienie tego uzgodnienia w rozwiązaniach projektowych nie zostało uzupełnione w zakreślonym terminie. Słuszna jest zatem ocena Sądu pierwszej instancji, że inwestor nie dopełnił wszystkich wymogów z art. 33 ust. 2 prawa budowlanego składając wniosek, a także później nie wykonał nałożonych obowiązków przez organ na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego i nie uzupełnił braków tego wniosku.
Działania organów w powyższej sytuacji należało ocenić bez uwag i oparte na wskazanych przepisach prawa budowlanego. W tym miejscu należy podkreślić, a co także przyznaje autor skargi kasacyjnej, że organy prowadzące niniejsze postępowanie nie mogły uwzględnić wniosku inwestora zgłoszonego dwukrotnie o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., ponieważ jest to zawieszenie tylko na zgodny wniosek stron, a w sprawie niniejszej sprzeciwiała się temu wnioskowi druga strona, tj. Zarząd Dróg Miejskich.
Należy też zauważyć, że inwestor poza wnioskami o zawieszenie postępowania, które nie mogły być uwzględnione, nigdy nie składał wniosku o przedłużenie terminu do wykonania nałożonego na niego obowiązku do uzupełnienia braków wniosku i projektu. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje pozwolenie na budowę, gdy wszystkie tam określone wymagania zostaną spełnione. Podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, który nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez organy orzekające w sprawie, należy stwierdzić bezzasadność zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. zaskarżonym wyrokiem.
Także pierwszy zarzut podnoszący naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego jest niezasadny. Należy mieć na względzie, że skuteczne postawienie takiego zarzutu wymaga wykazania, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego wyroku dopuścił się tego naruszenia. Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał sprawy co do istoty, a jedynie kontrolował prawidłowość interpretacji przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę orzekania merytorycznego przez organy administracji prowadzące przedmiotowe postępowanie. Tym samym Sąd ten nie stosował przepisów prawa budowlanego jak zarzuca skarga kasacyjna. Sąd pierwszej instancji kontrolował jedynie w świetle stanu faktycznego sprawy, czy uzasadniona była odmowa organu wydania pozwolenia na rozbudowę obiektów M. M. i zatwierdzenia projektu budowlanego w myśl regulacji art. 35 ust. 3 prawa budowlanego.
Ponieważ niesporny jest fakt, że skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków wnioski ani nie wnosił o przedłużenie terminu do wykonania nałożonych obowiązków, organ miał wszelkie podstawy do wydania decyzji zgodnie z art. 35 ust. 3 – zdanie ostatnie prawa budowlanego.
W świetle powyższych rozważań, zarzuty skargi kasacyjnej jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.
Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.