II OSK 723/05

II OSK 723/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Anna Łuczaj
Jerzy Bujko
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Po 3015/02 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2005-01-21
II OZ 608/05 - Postanowienie NSA z 2005-07-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 57 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Anna Łuczaj, Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Po 3015/02 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt II S.A./Po 3015/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpatrzeniu skargi K. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu , uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w K. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...].
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy :
Decyzją Starosty Powiatowego w K. z dnia 19 lipca 2000 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono J. i M. P. na działce nr 1724/2 położonej w K. przy ul. K pozwolenia na remont budynku oficyny (z wyłączeniem ściany szczytowej ) .Rozstrzygnięcie to następnie zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzją z dnia 8 września 2000 r. Decyzja pierwszoinstancyjną o pozwoleniu na dokonanie remontu oficyny zawierała w pkt 5 zobowiązanie inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie i przedłożenie dokumentów zgodnie z art. 56 i 57 Prawa Budowlanego .
Wobec wykonywania przez inwestorów robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków decyzji o pozwoleniu na budowę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 7 maja 2001r. wstrzymał prowadzenie dalszych prac w budynku oficyny zaś decyzją z dnia 28 maja 2001 r. nałożył obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem . Następnie decyzją z dnia 26 czerwca 2001 r. nr [...] w/w organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust.1a ,ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane , udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w budynku oficyny ( z wyłączeniem ściany szczytowej ), zobowiązując tychże do wystąpienia, po zakończeniu budowy, z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Zauważyć należy , iż Starosta Powiatowy w K. decyzją z dnia 31 maja 2001 r. Nr [...] udzielił J. i M. P. pozwolenia na przebudowę części budynku mieszkalnego z lokalu sklepowego na garaż na działce nr 1724/2 położonej w Ka. przy ul. K.
W dniu 19 lutego 2002 r. M. P. w związku z zakończeniem robót budowlanych złożył w Starostwie Powiatowym w K. wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku oficyny jak też garażu . Do wniosku inwestor załączył oświadczenie kierownika budowy o wykonaniu robót budowlanych zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją i zaleceniami organów nadzoru budowlanego oraz o uporządkowaniu terenu budowy.
W dniu 15 marca 2002 r. przeprowadzono oględziny robót budowlanych, o których zawiadomiono strony postępowania . Komisja budowlana po dokonaniu oględzin stwierdziła, że remont i przebudowa obiektów została dokonana zgodnie z zatwierdzonymi dokumentacjami i decyzjami o pozwoleniu na przebudowę i remont. Inwestor załączył po oględzinach rysunki powykonawcze i zawiadomienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i Powiatowej Inspekcji Pracy w K. o zamiarze przystąpienia do użytkowania pomieszczeń.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] Starosta Powiatowy w K. udzielił J. i M. P. pozwolenia na użytkowanie oficyny (z wyłączeniem ściany szczytowej) powstałej w wyniku remontu oficyny i zmiany przeznaczeni części obiektu na garaż . W motywach tej decyzji stwierdzono , że Wydział Architektury i Budownictwa potwierdził zgodność wykonania obiektu z warunkami pozwolenia na budowę, inwestor powiadomił o zamiarze przystąpienia użytkowania obiektu Państwową Inspekcję Pracy i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz dostarczył rysunki powykonawcze z naniesionymi nieistotnymi zmianami.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. J. podnosząc , że organ I instancji nie ustosunkował się do jej pisma z dnia 12 marca 2002 r. złożonego w związku z zawiadomieniem o terminie oględzin a nadto dodała , że nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, nie zawiadomiono także o wszczęciu postępowania.
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy podzielając argumentację organu I instancji . W uzasadnieniu decyzji podkreślono , że skarżąca mogła wziąć udział w oględzinach osobiście i zadawać urzędnikom pytania zawarte w piśmie z dnia 12 marca 2002 r., a organ I instancji ustosunkował się do zarzutów skarżącej w kwestionowanej przez nią decyzji oraz w piśmie z dnia 10 maja 2002 r. Zdaniem organu odwoławczego nie naruszony został art. 10 kpa, bo skarżąca mogła wypowiedzieć się co do przedłożonych przez inwestorów dokumentów i kontroli budowy.
Powyższą decyzję K. J. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego , w której domagała się jej uchylenia w całości podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a nadto wskazała , że organy nie odniosły się do stwierdzonych w rysunkach powykonawczych "nieistotnych zmian" i nie sprawdziły czy zmiany w projekcie zostały zatwierdzone przez projektanta.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a" i "c" oraz art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) uwzględnił skargę podkreślając , że inwestorzy J. i M. P. zostali zobowiązani do uzyskania pozwolenia na użytkowanie oficyny po zakończeniu robót budowlanych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 czerwca 2001 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. la, ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Zgodnie z art. 56 i 57 powyższej ustawy inwestor, w stosunku do którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jest zobowiązany powiadomić odpowiednie organy, a ich stanowisko załączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie.
Wniosek ten powinien zawierać nadto oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika o zgodności wykonania obiektu z projektem i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Normami Polskimi oraz doprowadzeniem terenu budowy do należytego stanu.
W razie zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, należy dołączyć nadto kopię rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego z naniesionymi zamianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis.
W takim przypadku oświadczenie kierownika budowy powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru budowlanego, jeżeli został ustanowiony.
W wyniku dokonanych w dniu 15 marca 2002 r. oględzin komisja budowlana stwierdziła nieistotne odstępstwa od projektu budowlanego i zobowiązała inwestora do dołączenia rysunków powykonawczych, a także do załączenia oświadczeń Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Powiatowej Inspekcji Pracy w K., zgodnie z art. 57 ust. 4 prawa budowlanego.
Inwestor załączył w dniu 21 marca 2002 r. pisma z dnia 15 marca 2002 r. skierowane do Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Powiatowej Inspekcji Pracy oraz dwa rysunki powykonawcze oficyny z naniesionymi zmianami i oświadczeniem kierownika budowy , że dokonane odstępstwa są nieistotne.
Oświadczenie to nie zostało jednak potwierdzone przez projektanta wbrew przepisu art. 57 ust. 2 prawa budowlanego, a organy administracji architektoniczno -budowlanej orzekające w niniejszej sprawie nie wezwały inwestora do uzupełnienia tego braku.
Skoro nie zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 57 prawa budowlanego, to zdaniem Sądu I instancji brak było podstaw do udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a więc wydane decyzje są wadliwe i należało je wyeliminować z obrotu prawnego.
Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał ,iż organy w trakcie postępowania naruszyły art. 61 § 4 kpa, nie zawiadamiając skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (takiego zawiadomienia nie może zastąpić zawiadomienie o terminie oględzin)a ponadto przed wydaniem decyzji, organy I i II instancji nie zagwarantowały skarżącej , możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, naruszając zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sadu Administracyjnego wniósł pełnomocnik M. P. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono
1. naruszenia prawa materialnego art. 57 ust 2 i art. 59 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (tj. z 2003 r Nr 207 poz. 2016 ze zm.) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że nie został zrealizowany nakaz ustawowy polegający na zatwierdzeniu przez projektanta oświadczenia kierownika budowy o wprowadzeniu nieistotnych zmian oraz uznanie za stronę postępowania administracyjnego K. J. mimo, że w sprawach o wydanie pozwolenia na użytkowanie stroną postępowania jest wyłącznie inwestor
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a zwłaszcza przepisu art. 10 § 1 w związku z art. 61 § 4 kpa przez błędne stwierdzenie, że będąca stroną K. J. nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów co miało naruszyć zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym.
Powołując się na powyższe naruszenia prawa wniesiono , o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi K. J. ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
W motywach skargi kasacyjnej w szczególności wskazano , że w dniu 19 lutego 2002 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku oficyny. Do wniosku dołączył oświadczenie Kierownika budowy o wykonanie robót budowlanych zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją i zaleceniami Organów Nadzoru Budowlanego oraz o uporządkowaniu terenu budowy. W odpowiedzi na wniosek Komisja Budowlana Starostwa Powiatowego w K. dokonała oględzin przeprowadzonych robót budowlanych. O terminie tej czynności procesowej powiadomiono sąsiadkę K. J. informując ją jednocześnie o prawie do brania udziału w niej oraz o możliwości wypowiadania się co do przedmiotu oględzin lecz ta nie skorzystała z tej sposobności i nie było jej przy oględzinach wyremontowanej oficyny choć będąc w wyremontowanym budynku mogła bezpośrednio stwierdzić czy wykonany remont jest zgodny z zatwierdzonym projektem i czy nieistotne odstępstwa od projektu są odpowiednio naniesione i zatwierdzone przez projektanta.
Komisja Budowlana Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w K. stwierdziła podczas oględzin w dniu 15 marca 2002 r. zgodność wykonania remontu oficyny z warunkami pozwolenia na budowę oraz decyzją Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 czerwca 200l r. znak, [...] pozwalającą na wznowienie robót. Powyższą decyzję wydano po przedstawieniu zaakceptowanych przez projektanta rysunków uwzględniających dokonanie nieistotnych zmian w remontowanym obiekcie.
Tym samym wbrew twierdzeniom Sądu I instancji inwestor posiadał dokument "projekt zmian technicznych przy budowie remontu oficyny" sporządzony wskutek decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dokumencie tym zostały uwzględnione zmiany dokonane w trakcie budowy zaakceptowane i potwierdzone przez projektanta (załącznik nr 3).
Akceptację owych zmian inwestor posiadał już w dniu 25 czerwca 200l r. ( data wpływu projektu zmian technicznych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego) więc tylko brakiem owego dokumentu przez Sąd I instancji można tłumaczyć oparcie wyroku o naruszenie art. 57 ust 2 prawa budowlanego.
W świetle powyższego Wydział Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w K. działając zgodnie z art. 59 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie miał podstaw prawnych, aby skarżącemu nie udzielić zezwolenia na użytkowanie wyremontowanego budynku oficyny.
Odnosząc się do naruszeń przepisów proceduralnych wskazanych przez Sąd I instancji zważono, że K. J. nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 61 §4 k.p.a. lecz naruszenie to nie powinno skutkować uchyleniem decyzji natomiast jako całkowicie chybiony uznano zarzut naruszenia art. 10 §1 k.p.a. umożliwiając K. J. wzięcia udziału w oględzinach to zapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie a poza tym w/w wypowiedziała się co przedmiotu postępowania zadając organom 11 pytań, w związku z czym skorzystała z możliwości wypowiedzenia się co przedmiotowej oficyny więc nie został naruszony powołany przez Sąd I instancji przepis.
Ponadto zaznaczono , że ustawodawca dostrzegł jakie problemy mają inwestorzy ze złośliwymi sąsiadami i znowelizował art. 59 prawa budowlanego dodając ustęp 7 , którym stanowi, "że stroną w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor". Przepisy regulujące postępowanie, które weszły w życie odnoszą się także do spraw "w toku" w związku z czym w niniejszym postępowaniu K. J. nie jest już stroną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjna K. J. wniosła o jej oddalenie .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego M. P. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11 ) . Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) .
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut . Dopiero bowiem po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo , że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego .
Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego I instancji wynika , że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnosząc w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jednakże w skardze kasacyjnej żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) . Natomiast pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił wyłącznie naruszenie przepisów art.10 § 1 i 61 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego odnosząc je nadto do postępowania administracyjnego.
Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi , odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego . Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje , że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi I instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego . A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie albowiem w podstawie tejże skargi kasacyjnej powołano się tylko na wskazane wyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego .
Skoro podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego to jako uchybienie przepisom postępowania , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy należało zarzucić ewentualnie naruszenie art. 145 § 1 lit. b lub c ustawy procesowej przez uwzględnienie skargi mimo braku naruszenia przepisów procesowych przez organ w toku postępowania administracyjnego bądź wskazanie na naruszenie przez Sąd I instancji innego przepisu tej ustawy procesowej . Zarzutu takiego nie wskazano , natomiast uczyniony zarzut naruszenia prawa procesowego - przepisów kpa jest w opisanych okolicznościach nieusprawiedliwiony .
Tym samym brak prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowoadministracyjnej nie pozwala na podważenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji .
Przystępując do dalszych rozważań w tej sprawie , niezbędne jest uczynienie uwagi , iż kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odbywa się z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jego wydania . Zmiana stanu prawnego powstała po wydaniu zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu na wynik sądowej kontroli tej decyzji . Podobne zasady obowiązują Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Sąd wojewódzki . Tym samym przy uwzględnieniu powyższego zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędna jego wykładnię jawi się jako całkowicie nieusprawiedliwiony. Przepis ten stanowiący , iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor zaczął obowiązywać już po wydaniu zaskarżonych decyzji w tej sprawie . Norma ta zaczęła obowiązywać z dniem 11 lipca 2003 r. wprowadzona w życie ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80 poz. 718 ) , zatem Sąd I instancji oceniający legalność ostatecznej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 4 listopada 2002 r. nie mógł stosować tejże normy Prawa budowlanego .
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej wskazano nadto jeszcze jeden zarzut naruszenia prawa materialnego a to art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego . Zgodnie z treścią tego przepisu ustawy Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm. ) w razie zmian nie odstępujący w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę , dokonanych podczas wykonywania robót , do zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych , należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego , z naniesionymi zmianami a w razie potrzeby także uzupełniający opis . W takim przypadku , oświadczenie kierownika budowy musi być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony .
W rozpoznawanej sprawie co nie budzi wątpliwości Naczelnego Sadu Administracyjnego inwestor już po wydaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 czerwca 2001 r. zezwalającej na wznowienie robót budowlanych polegających na remoncie budynku oficyny w Ka przy ul K. ( działka nr 1724/2) , warunkiem której było opracowaniu projektu zmian technicznych przy budowie – remoncie oficyny dokonanych samowolnie już po jej rozpoczęciu , również dokonał kolejnych zmian wobec tego projektu z kwietnia 2001 r. na co wskazuje analiza akt administracyjnych . Dlatego też tym samym przy wniosku o pozwolenie na użytkowanie stosownie do treści art. 57 ust 2 Prawa budowlanego wobec dalszych nieistotnych zmian jakie zaistniały przy realizacji przedmiotowej inwestycji należało przedstawić kopie rysunków wchodzących w skład projektu z kwietnia 2001 r. z naniesionymi tam zmianami powykonawczymi i oświadczeniem o nieistotności tych zmian . Jednakże takie oświadczenie zawarte na przedstawionych kopiach (k-73 / 74 akt administracyjnych ) sporządził jedynie kierownik budowlany , natomiast nie zostało ono potwierdzone przez projektanta . Dlatego też w okolicznościach tej sprawy wbrew wywodom skargi kasacyjnej trafnie Sąd I instancji wskazał na naruszenie powyższego przepisu art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego . Skarga zatem w tym zakresie także nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów .
Z tych powodów podkreślić należy , iż wniesiona w tej sprawie skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw a to nakazywało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) orzec jak w sentencji wyroku.