II OSK 721/13

II OSK 721/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-03-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Kosowska
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący sprawozdawca/
Maciej Dybowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Ol 836/12 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2012-11-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
art. 1 i art. 47, art. 56
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 647
art. 87
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 836/12 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia B. i Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi Stowarzyszenia "A." w R. i Stowarzyszenia "B." w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że C. Spółka z o.o. w O. (dalej jako "inwestor") wniosła do Burmistrza Miasta i Gminy Biskupiec o wszczęcie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie i funkcjonowaniu Zakładu Górniczego "[...]", w ramach którego planuje się eksploatację i przeróbkę kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]", realizowanego na działkach położonych w obrębie [...], gmina Biskupiec, oraz działkach położonych w obrębie [...], gmina Biskupiec. Inwestor wskazał, że ubiega się o uzyskane decyzji środowiskowej w związku z zamiarem uzyskania pozwolenia na budowę zakładu przeróbczego i zaplecza socjalno-technicznego. Inwestor uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" w granicach ustalonego obszaru górniczego "[...]".
Decyzją z [...] maja 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy Biskupiec ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Górniczego "[...]" w ramach którego, planuje się eksploatację i przeróbkę kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z [...] października 2009 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Inwestor wniósł skargę na powyższą decyzję, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wyrokiem z 9 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 1070/09.
W toku ponownego postępowania wnioskodawca wyjaśnił, że przedmiotem jego wniosku jest przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, na terenie którego będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża "[...]".
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. oraz Warmińsko-Mazurski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Olsztynie postanowieniem z [...] maja 2011 r. pozytywnie uzgodniły realizację przedsięwzięcia.
Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy Biskupiec ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, w którym przerabiana będzie kopalina wydobywana ze złoża kruszywa naturalnego w granicach ustalonego obszaru górniczego "[...]". Wskazano, że na terenie planowanego przedsięwzięcia będzie odbywała się przeróbka i uszlachetnianie kruszywa naturalnego wydobytego ze złoża "[...]".
Od decyzji powyższej odwołania złożyły Stowarzyszenie "A." oraz Stowarzyszenie "B.".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z [...] czerwca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił między innymi, że zmiana ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" zatwierdzona uchwałą Nr XL VI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z 4 października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 155, poz. 2097) jest aktem prawa miejscowego i ma charakter powszechnie obowiązujący. Do chwili jego zmiany lub wyeliminowania z obrotu prawnego ma charakter wiążący.
Skargi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie wniosły Stowarzyszenia "A." i "B.".
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że w niniejszym postępowaniu może być badane zagadnienie zasadności i prawidłowości ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przeróbczego wraz z zapleczem socjalno-technicznym, z wyłączeniem zakładu górniczego. W wyroku z 9 lutego 2010 r., II SA/Ol 1070/09, Sąd I instancji jednoznacznie rozstrzygnął, że organ I instancji uprawniony był wyłącznie do prowadzenia postępowania i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie zakładu przeróbczego i jego zaplecza socjalno-technicznego, jako części zakładu górniczego, a nie jego całości. Warunki dotyczące funkcjonowania i likwidacji zakładu górniczego mogłyby być określone wyłącznie w sytuacji, gdyby wnioskodawca zamierzał ubiegać się o koncesję na wydobycie kopaliny ze złoża. Inwestor posiada koncesję na wydobywanie kruszywa ze złoża "[...]", więc decyzja organu I instancji nie mogła określać kwestii uregulowanych decyzją organu koncesyjnego. Stąd też decyzja organu I instancji nie mogła dotyczyć budowy i funkcjonowania zakładu górniczego, bowiem ta materia związana jest ściśle z postępowaniem koncesyjnym, a te zostało w sprawie zakończone decyzją Wojewody Olsztyńskiego z [...] kwietnia 1998 r. Sąd I instancji podkreślił, że prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji koncesyjnej nie ma znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Decyzja ta pozostawała bowiem w obrocie prawnym w dacie orzekania przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm. – dalej: Prawo wodne) w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przez ustawę z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa).
Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy przepisów ustawy p.o.ś. stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że organ I instancji określił, przeanalizował oraz dokonał, oceny bezpośredniego oraz pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, a także wzajemne oddziaływanie między wskazanymi powyżej czynnikami oraz możliwości i sposoby zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagania w zakresie monitoringu. Wziął pod uwagę i uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia właściwych organów, co znajduje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji, gdzie sprecyzowano rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz ustalono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji.
W ocenie Sądu I instancji, organ w sposób bardzo precyzyjny opisał proces technologiczny, jaki ma się odbywać w planowanej inwestycji oraz opierając się na "Raporcie o oddziaływaniu na środowisko budowy Zakładu Przeróbczego zlokalizowanego na terenie Zakładu Górniczego "[...]"" ustalił jego przewidywane oddziaływanie na środowisko oraz określił warunki jego realizacji. Sąd I instancji szczegółowo powołał opisane w decyzji organu I instancji ustalenia raportu. Na podstawie tych ustaleń stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, zgodnie z którym organy nie zbadały w dostatecznym stopniu wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi.
W ocenie Sądu I instancji, bezzasadny jest również zarzut Stowarzyszenia "B.", według którego brak określenia maksymalnego poziomu wydobycia kopalin uniemożliwia rzetelną ocenę poziomu emisji i zanieczyszczeń do środowiska przedmiotowego przedsięwzięcia oraz jego zakwalifikowanie jako przedsięwzięcia nie oddziałującego transgranicznie na środowisko. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko wyraźnie sprecyzowano, że zakład przeróbczy przyjmować będzie 1000 tys. ton surowca z czego odsiewane będzie ok. 60% zawartości. Wskazana ilość surowca, która będzie przerabiana przez zakład była zatem rzetelną podstawą analizy oddziaływań tej inwestycji na otaczającą ją przyrodę.
Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, wniosek Stowarzyszenia "B.", które na rozprawie 30 października 2012 r. zwróciło się o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, stwierdzając, że jest ona niezgodna z art. 53 ust. 1 Prawa górniczego i geologicznego, jest bezzasadny. Strona skarżąca podniosła, że przepis ten wymaga, żeby dla terenu przedmiotowej inwestycji istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a plan, na który powołuje się organ w zaskarżonej decyzji wygasł z mocy prawa. Wynika to z tego, że w 2002 r. nastąpiła tylko zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r. W ocenie Sądu I instancji, przepis art. 53 ust. 1 Prawa górniczego i geologicznego nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W niniejszym postępowaniu organy działały na podstawie przepisów ustawy p.o.ś. Zgodnie z art. 56 ust. 1 p.o.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zdaniem Sądu I instancji, nie można przyjąć, że w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ewentualny brak planu miejscowego powoduje nieważność decyzji. W decyzji środowiskowej, organ ma przede wszystkim obowiązek zbadać wpływ inwestycji na środowisko niezależnie od tego, czy plan został uchwalony.
Sąd I instancji wskazał ponadto, że zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" zatwierdzona została uchwałą Nr XL VI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z 4 października 2002 r. Tym samym znowelizowany plan z 2002 r. jest aktem prawnym aktualnie obowiązującym dla przedmiotowego obszaru. Zgodnie bowiem z art. 87 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. 2012 r., poz. 647, dalej: u.p.z.p.), studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Z treści uchwały z 4 października 2002 r. wynika, że wprowadziła ona dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" całkowicie nowe ustalenia niezależne od planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Biskupiec z 1991 r. Ponadto w § 8 uchwały z 4 października 2002 r. stwierdzono, że w granicach zmiany planu tracą moc ustalenia i rysunek planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Biskupiec uchwalonego uchwałą z 24 września 1991 r. Dla spornego terenu plan ogólny z 1991 r. wygasł więc jeszcze przed wejściem w życie art. 87 u.p.z.p. Zdaniem Sądu I instancji, przyjąć należy, że plan przyjęty uchwałą z 4 października 2002 r. jest nowym planem dla obszaru górniczego "[...]", a nie zmianą planu z 1991 r., który utracił moc na podstawie § 8 uchwały z 4 października 2002 r. w części dotyczącej obszaru górniczego "[...]".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie "B.".
Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz w związku z art. 56 ust. 1 p.o.ś. i art. 87 ust. 3 u.p.z.p. W ocenie Stowarzyszenia, Sąd I instancji dokonał błędnej oceny skutków prawych wygaśnięcia planu miejscowego.
Po drugie, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 11 i art. 47 p.o.ś. oraz art. 6 ust. 8 Konwencji z Aarhus przez brak stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] czerwca 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Biskupiec z [...] czerwca 2011 r., pomimo, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska oraz zasady przezorności (art. 6 ust. 2 p.o.ś.).
Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, chybiony jest całkowicie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 k.p.a. jak i art. 56 ust. 1 p.o.ś. oraz art. 87 ust. 3 u.p.z.p. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. stanowi o naruszeniu przez Sąd I instancji prawa materialnego, a nie naruszeniu przepisów postępowania, jak błędnie podniesiono w tym zarzucie kasacyjnym. Ponadto brak jest również przesłanek do stwierdzenia naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w zakresie ich błędnej kontroli przez Sąd I instancji, a ponadto sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a. tylko wyłącznie poddaje ich zastosowanie sądowej kontroli. Dlatego też w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym przez właściwe organy, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, nie naruszył on także art. 56 ust. 1 p.o.ś. jak i art. 87 ust. 3 u.p.z.p. co do oceny skutków prawnych uchwalonego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania gminy Biskupiec dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" zatwierdzonego Uchwałą Nr XLVI/313/2002 Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 4 października 2002 r. (Dz.Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 155, poz. 2097) dla obszaru planowanego przedsięwzięcia. Wynika to z tego, że jest to w istocie nowy plan miejscowy, gdyż poprzedni z 1991 r. utracił moc obowiązującą z mocy prawa na podstawie właśnie art. 87 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, że plany miejscowe uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. tracą moc do dnia 31 grudnia 2003 r. Natomiast § 8 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Biskupcu z 4 października 2002 r. w przedmiocie nowego planu miejscowego stanowi, że w granicach zmiany planu tracą moc ustalenia i rysunek miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Biskupiec, uchwalonego uchwałą Nr XI/129/91 Rady Miasta i Gminy Biskupiec z dnia 24 września 1991 r. (Dz.Urz. Woj. Olsztyńskiego z 1991 r. Nr 21, poz. 258 ze zm.). Ponadto w ust. 2 jednoznacznie stanowi, że zamiast w/w planu obowiązuje w granicach zmiany planu treść niniejszej uchwały wraz z rysunkiem zmiany planu miejscowego. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że jest dalej obowiązujący po 1 stycznia 2003 r. ten nowy plan miejscowy. Należy bowiem podzielić stanowisko, że w świetle art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrata mocy obowiązującej wszystkich miejscowych planów uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r. nie obejmowała zmian w planach po tej dacie, oczywiście dokonywanych na zasadach określonych ustawowo. Stąd ponieważ brak jest regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w przedmiocie zmiany m.p.z.p. uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., to należy przyjąć, że zachowują one moc obowiązującą, jeżeli mają na tyle samodzielny charakter, że mogą w zakresie objętym nowelizacją w sposób zupełny określać przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu co właśnie wystąpiło w tej sprawie. Oznacza to, że brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 56 ust. 1 p.o.ś., który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan miejscowy został uchwalony. W tej sprawie dotyczy to nowego planu miejscowego z 4 października 2002 r., który zezwala na realizację danego przedsięwzięcia. Stąd brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji powyższych przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy zarówno z powodu braku ich błędnej wykładni lub nieprawidłowego zastosowania.
Po drugie, chybiony jest również drugi zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 11 i 47 p.o.ś. i art. 6 ust. 8 Konwencji z Aarhus z powodu braku stwierdzenia przez Sąd I instancji nieważności decyzji organu odwoławczego jak i decyzji organu I instancji. Na wstępie należy przypomnieć, że jest to postępowanie nadzwyczajne, w którym nie prowadzi się już nowego postępowania dowodowego tylko ocenia się czy wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia ewentualnie nieważności decyzji. W tym przypadku należy stwierdzić, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do zastosowania w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. z powodu wykrycia wady powodującej nieważność przedmiotowych decyzji z mocy prawa, w tym stanie prawnym i faktycznym w świetle dyspozycji art. 11 p.o.ś. jak i art. 47 p.o.ś. Pierwszy z powyższych przepisów stanowił, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Natomiast drugi z przepisów, tj. art. 47 p.o.ś. stanowił, że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się i analizuje bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia nie tylko na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi lecz także na dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami oraz dostępność do złóż kopalin jak i możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu.
Powyższe przesłanki określone przez ustawodawcę – wbrew lakonicznym stwierdzeniom z uzasadnienia skargi kasacyjnej – zostały prawidłowo ocenione przez właściwe organy, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji. Wynika to zarówno z ustaleń raportu o oddziaływaniu na środowisko danego przedsięwzięcia jak i innych dowodów zawartych w aktach tej sprawy, które następnie zostały poddane właściwej ocenie przez organy prowadzące postępowanie w tej sprawie, biorąc pod uwagę prawidłową ich kontrolę przez Sąd I instancji podczas kontroli zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami w tym zakresie p.o.ś. została przeprowadzona cała procedura oceny oddziaływania na środowisko wymagana do wydania przedmiotowej decyzji środowiskowej, w tym również związana z udziałem społeczeństwa w zakresie także art. 6 ust. 8 Konwencji z Aarhus. Ten ostatni przepis stanowi tylko, że każda ze Stron zapewni, że w decyzjach będą należycie uwzględnione rezultaty uzyskane w wyniku udziału społeczeństwa. Sąd I instancji w tym zakresie dokonał także prawidłowej analizy, którą Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela, stąd brak jest potrzeby jej powtarzania. Dlatego też brak jest również przesłanek do stwierdzenia naruszenia w tej sprawie przez Sąd I instancji art. 6 ust. 2 p.o.ś. w zakresie zasady przezorności, biorąc pod uwagę prawidłową kontrolę ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego dokonaną przez właściwe organy, przez Sąd I instancji w zakresie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi jak i pozostałe elementy określone w art. 47 p.o.ś.
Oznacza to, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do zastosowania w tej sprawie przez Sąd I instancji dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 11 i 47 p.o.ś. z powodu rażącego naruszenia prawa w świetle dyspozycji art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż nie ma żadnej ciężkiej wady powodującej nieważność decyzji organu odwoławczego jak i organu I instancji z mocy prawa. Ponadto należy podkreślić, że do stwierdzenia nieważności decyzji na mocy odrębnych przepisów prawa materialnego, do których odsyła art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. należy stosować te same reguły co do wad decyzji, które są wprost wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast rażące naruszenie prawa zachodzi tylko wówczas jeżeli proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, co oczywiście w tej sprawie nie wystąpiło. Podobnie odmienność wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego nie może być przesłanką do żądania stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ nie ma cech rażącego naruszenia prawa.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.