II OSK 718/22

II OSK 718/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma
Paweł Miładowski
Tomasz Bąkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
II SA/Sz 554/21 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-10-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1397
art. 35
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej N.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 554/21 w sprawie ze skargi N.T. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 19 lutego 2021 r., nr SO-1.621.2.2021.KS w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 554/21, oddalił skargę N.T. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 19 lutego 2021 r., nr SO-1.621.2.2021.KS w przedmiocie wymeldowania.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Zachodniopomorski uchylił decyzję Burmistrza K. z dnia 22 grudnia 2020 r., USC 5343.18.2020 o odmowie wymeldowania Pani N.T. z pobytu stałego z lokalu pod adresem ul. Powiatowa 3/3 w Kaliszu Pomorskim.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła N.T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i 145 § 1 pkt 1 lit c, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca opuściła miejsce pobytu stałego i pozwala on na wymeldowanie jej zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności.
Na podstawie tego zarzutu wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną dostrzegł szereg błędów wynikających ze sformułowanych podstaw kasacyjnych. Jak wyżej wskazano, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie przywołał w zarzucie zarówno art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jak i art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co należy rozumieć, że jego zdaniem zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji naruszył zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania. Jednakże w zarzucie, poza odwołaniem się do art. 145 § 1 pkt 1 lit c (bez podania nazwy ani skrótu aktu, z którego pochodzi) nie wskazano, które konkretnie przepisy zostały naruszone.
Zakładając, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., wypada wyjaśnić, że powołanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. bez przytoczenia przepisów postępowania administracyjnego, których naruszenie nakazywało sądowi I instancji uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie spełnia wymagań podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (wyrok NSA z 10.07.2018 r., I OSK 2030/16, LEX nr 2537280). Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., będącego tak zwanym przepisem wynikowym, jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. (por. m.in.: wyrok NSA z 19.10.2021 r., II GSK 1224/21, LEX nr 3248455; wyrok NSA z 10.02.2022 r., III OSK 5028/21, LEX nr 3315335). Przepis ten określa jedynie formułę rozstrzygnięcia, nie zaś jego merytoryczną podstawę. Ta z kolei znajduje się w przepisach regulujących postępowanie przed organami administracji (por. wyrok NSA z 15.02.2023 r., I GSK 359/19, LEX nr 3505285).
Prawidłowe oparcie podstawy kasacyjnej na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wymaga, by zarzut naruszenia tego przepisu został powiązany ze wskazanymi enumeratywnie w podstawie kasacyjnej przepisami postępowania administracyjnego, przy czym powiązanie to powinno wynikać zarówno z treści podstawy, jak i z treści uzasadnienia (por. wyrok NSA z 9.04.2009 r., I FSK 239/08, LEX nr 535134).
Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł w różnych miejscach uzasadnienia skargi kasacyjnej przywoływane przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: "k.p.a."), to jest: art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., to jednak będąc związany podstawami skargi kasacyjnej nie był uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów.
Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można by wywieść, iż to nie naruszenie przepisów postępowania, ale zastosowanie przez organ odwoławczy art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 ze zm.) zostało zakwestionowane przez skarżącą kasacyjnie.
Odnosząc się do przytoczonego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, przy równoczesnym nawiązaniu do przedstawionych wyżej uwag wypada zaznaczyć, że sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą, a jedynie poddają ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (por. m.in. wyrok NSA z 6.02.2019 r., I GSK 1224/18, LEX nr 2639388). Natomiast dokonywanie ustaleń faktycznych należy do kompetencji organów administracji, których rozstrzygnięcia stanowią przedmiot sądowej kontroli. Sam zaś błąd w ustaleniach faktycznych wystąpi wówczas, gdy oceny wyprowadzane z tych ustaleń przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiadają zasadom logicznego wnioskowania.
Z uwagi na to, że za podstawę kasacyjną zmierzającą do wykazania błędu w ustaleniach faktycznych uznaje się art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z przywoływanym w niej przepisem (przepisami) postępowania administracyjnego, którego naruszenia nie dostrzegł sąd I instancji, brak przywołania takiego przepisu powoduje uznanie zarzutu za chybiony z powodu jego wadliwego sformułowania.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. winny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej, nie tylko nie wskazano na czym miałoby polegać naruszenie prawa materialnego, ale przede wszystkim nie wskazano żadnego przepisu prawa materialnego, który miałby zostać naruszony zaskarżonym wyrokiem.
Z przytoczonych wyżej względów zaskarżony wyrok – w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną – jest prawidłowy. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.