II OSK 718/20

II OSK 718/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska - Rzepecka
Paweł Miładowski
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 330/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-08-14
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 330/19 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2018 r. nr 1656/2018 w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 sierpnia 2019 r., VII SA/Wa 330/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę M.S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 26 listopada 2018 r., nr 1656/2018, w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 2 lipca 2013 r., Nr 478pR/2013, Starosta Wołomiński zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.N. i J.N. (inwestorzy) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...] obr. [...] w R. przy ul. [...], a decyzja ta stała się ostateczną.
Dalej w wyroku VII SA/Wa 330/19 przywołano, że na skutek zawiadomienia M.S. (z akt wynika, że właściciela działki nr [...], sąsiedniej do działki inwestycyjnej – uwaga Sądu) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wołominie (PINB) przeprowadził kontrole na nieruchomości Inwestorów, w ich następstwie postanowieniem z 27 grudnia 2017 r. nakładając na inwestorów, na mocy art. 81c ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm., uPb), obowiązek dostarczenia w terminie 2 miesięcy oceny technicznej zawierającej:
1) szkic sytuacyjny z pomiarami rzędnych wysokościowych terenu działki ewid. nr [...] obręb [...] w R. przy ul. [...], względem terenów działek przyległych, wraz z pomiarami odległości budynku od granic nieruchomości oraz punktem posadowienia posadzki (punkt zero budynku),
2) analizę prawidłowości wykonanych robót budowlanych w zakresie zgodności odprowadzania wód opadowych z terenu nieruchomości (zgodności ukształtowania) z obowiązującymi przepisami prawa oraz w razie potrzeby wskazanie robót koniecznych do wykonania celem doprowadzenia ich do zgodności z prawem.
Ekspertyza została przedłożona organowi powiatowemu 23 kwietnia 2018 r.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 12 lipca 2018 r., nr 326/2018 PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jako wybudowanego w sposób istotnie obiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzonym projekcie budowlanym, a także ustalił wykonanie niezbędnych zabezpieczeń budowy. Na mocy postanowienia MWINB z 12 października 2018 r., powyższe postanowienie PINB zostało w całości uchylone. Następnie decyzją z 26 września 2018 r., nr 508/2018, PINB na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb nałożył na inwestorów A.N. i J.N. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w R., ze wskazaniem robót budowlanych koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia decyzji. W ocenie PINB istotność naruszeń przy realizacji obiektu objętego pozwoleniem na budowę nakazywała przedłożenie projektu zamiennego.
Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 330/19 kolejno wskazano, że po rozpatrzeniu odwołania inwestorów od decyzji nakazowej organu powiatowego, MWINB powołaną na wstępie decyzją z 26 listopada 2018 r. uchylił w/w decyzję PINB i umorzył postępowanie w I instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, K.p.a.).
Sąd przywołując zasadnicze motywy decyzji organu wojewódzkiego wskazał, że w ocenie organu odwoławczego zmiana polegająca na wykonaniu ziemnej skarpy zamiast projektowanych schodów nie miała istotnego charakteru i nie może być uznana za odstępstwo skutkujące nałożeniem obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii dotyczącej zmiany stanu wody na gruncie dz. nr ewid. [...] sporządzonej przez mgr inż. S.K. wynika, że dokonana przez inwestorów zmiana polegająca na wykonaniu ziemnej skarpy (posiadającej niewielką powierzchnię), zamiast projektowanych schodów i związane z tym podniesienie terenu bezpośrednio przy wznoszonym budynku mieszkalnym inwestorów, nie ma istotnego znaczenia dla stanu wód na działce nr ew. [...], a także wpływu na kierunek ich spływu oraz ich ilość. Jak wynika z powyższego opracowania wody opadowe i roztopowe zagospodarowane są w obrębie działki inwestycyjnej. Zgodnie z dołączoną do ww. opinii mapą geodezyjną rzędna posadowienia budynku wynosi 89,35 (tak jak przewidywał to projekt budowlany). Analiza rzędnych terenu prowadzi do wniosku, że teren działki o nr ewid. [...] wykazuje spadek w stosunku do działek sąsiednich, co jest zbieżne z wnioskami wynikającymi z ww. opinii. Tym samym dokonana przez inwestorów zmiana nie stanowi w ocenie MWINB istotnego odstępstwa od pierwotnej dokumentacji projektowej i nie wpływa w sposób istotny na zagospodarowanie działki. Zamierzenie to nie narusza również zakazu wyrażonego w § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 ze zm., rozp. MI 2002), albowiem wykonanie ziemnej skarpy zamiast projektowanych schodów i związane z tym podniesienie terenu bezpośrednio przy budynku mieszkalnym nie ma istotnego znaczenia dla stanu wód na działce nr ewid. [...], a także wpływu na kierunek ich spływu oraz ich ilość.
Zdaniem organu wojewódzkiego odwołujący się nie przedstawił opracowania, które podważałoby ustaleń załączonej do akt sprawy dokumentacji, a zadaniem organów nadzoru budowlanego nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom tylko dlatego, że zebrany do tej pory jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza i kwestionuje jego ustalenia. MWINB wskazał jednocześnie, że dokonując zamurowania otworów okiennych na I piętrze po zachodniej stronie znajdującego się na działce nr ewid. [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego inwestorzy doprowadzili do zgodności stanu faktycznego z przedłożonym projektem budowlanym, który nie przewiduje na wskazywanej kondygnacji żadnych okien od strony zachodniej.
W konkluzji MWINB stwierdził, że w niniejszym postępowaniu nie doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. W tej sytuacji należało uchylić decyzję nakazową organu powiatowego i umorzyć postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe.
Skargę na powyższą decyzję MWINB wniósł M.S., zarzucając, że podczas realizacji budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w R. doszło do podniesienia terenu tej działki, co spowodowało zmiany stanu wód na nieruchomości skarżącego, podniesienie terenu było niezgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym. Wytknięty przez organ odwoławczy brak przedłożenia innych opracowań przez skarżącego podważających ustalenia w sprawie był spowodowany zakazem wstępu na teren sąsiedzki. Zakaz ten uniemożliwił dokonania jakichkolwiek pomiarów geodezyjnych terenu oraz oględzin niezbędnych do wydania oceny i opinii. Żadna z firm nie chciała przygotować na jego zlecenie opracowania, bez zapewnienia możliwości wejścia na nieruchomość inwestycyjną. Prace przy zagospodarowaniu terenu przez inwestorów łącznie z nawiezieniem ziemi zakończono w połowie czerwca 2017 r. MWINB rozpatrując sprawę powołał się na protokół oględzin Nr 625/2017 z 28 września 2017 r., w/w protokół wykonany został już po zakończeniu prac ziemnych i budowlanych i nie zawierać miał prawidłowego stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.
W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że wykonanie skarpy i podniesienia terenu wokół budynku inwestorów nie miało wpływu na kierunek spływu oraz ilość odprowadzanych wód. Inwestorzy byli uprawnieni do wykonania schodów terenowych z trwałego materiału nieprzepuszczającego wody - tarasy z płyt na gruncie, a taki stan wynika z ostatecznej i prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zmiana jaka została przez nich dokonana dotyczy natomiast zastąpienia owych schodów terenowych ziemną skarpą wokół domu o niewielkiej powierzchni, co związane jest jednocześnie z podniesieniem terenu bezpośrednio przy budynku, ale i zwiększeniem przepuszczalności wodnej (w ocenie sądu a quo nie budzi wątpliwości, że skarpa ziemna lepiej przepuszcza wodę niż schody wykonane z betonu bądź innego trwałego materiału - płyt o takim charakterze). Sąd wojewódzki uwypuklił, że z przedłożonego na żądanie organów opracowania osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane (mapa geodezyjna, opinia techniczna) wynika, że wykonane podniesienie terenu wokół budynku nie ma istotnego znaczenia dla stanu wód na działce skarżącego. To co istotne, naturalne ukształtowanie całego terenu wskazuje, że kierunek spływu wód przebiega od strony działki inwestorów, poprzez działkę Ssarżącego i dalej przez kolejne nieruchomości do rowu melioracyjnego i wskutek realizacji inwestycji jest nadal utrzymany. Wykonanie skarpy i podniesienia terenu wokół budynku nie ma wpływu na kierunek spływu oraz ilość odprowadzanych wód. W ocenie sądu wojewódzkiego ustalenia dokonane w trakcie kontroli na miejscu nie pozwalają również na przyjęcie, że Inwestorzy dokonali zmiany naturalnego kierunku spływu wód, co naruszałoby § 29 rozp. MI 2002 zakazującego dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, czy też art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. 2018, poz. 2268 ze zm.). Sąd pierwszej instancji ocenił, że dokonane przez inwestorów odstępstwo od projektu nie może zostać zakwalifikowane jako istotne, które wymagałoby sporządzenia projektu zamiennego. Organ słusznie tę kwestię ocenił, uwzględniając zebrany materiał dowodowy. Nie naruszono zatem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd wojewódzki oddalił wnioski dowodowe skarżącego (przedłożone przez niego opracowania), bowiem nie zostały one ocenione w postępowaniu administracyjnym (dokumenty te sporządzono bowiem już po wydaniu zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, w zw. z "art. 1 § 1 pkt 1 i 2" oraz art. 3 § 2 pkt 1 tej ustawy poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkujący oddaleniem skargi i nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegającym na ustaleniu, iż organy administracji publicznej wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób pozwalający na ustalenie, że odstępstwa od projekty budowlanego nie są istotne, w sytuacji zastąpienia schodów terenowych skarpą, w wyniku czego nastąpiło podniesienie terenu, skutkujące zmianą naturalnego spływu wód opadowych na teren skarżącego, pomimo przedłożenia opinii rzeczoznawcy hydrotechnika A.M. z 12 grudnia 2018 r. nr ZX/008/19 oraz M.H. z 31 stycznia 2019 r., nr 02/01/2019, wskazujące, że z działki nr [...] wody spływają na działki sąsiednie, co narusza § 29 rozp. MI 2002, z jednoczesnym pominięciem ww. opinii oraz zdjęć, pomimo spoczywającego na organie, a nie stronie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
2. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, polegającą na wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy i nie odniesieniu się przez sąd do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i do całości zebranego materiału dowodowego, co uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku.
W skardze kasacyjnej wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie, kosztów sądowych oraz zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W ocenie strony skarżącej kasacyjnie skoro w postępowaniu przed organami administracji oraz sądem pierwszej instancji nie odniesiono się do wszystkich argumentów skarżącego, uznać należało, że zaskarżony wyrok oraz utrzymane nim w mocy decyzje organów obu instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych a zatem z naruszeniem przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji oddalił wnioski dowodowe z opinii wyszczególnionych w treści skargi kasacyjnej. Zarzucono, iż sąd był zobowiązany wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy sąd nie odniesienie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa.
Na rozprawie strona skarżąca kasacyjnie podtrzymała wniesioną skargę kasacyjną, jej zarzuty i wnioski, wyjaśniając iż nie kwestionowała pozwolenia na budowę, a także, że toczy się odrębne postępowanie przed organem gminy w sprawie naruszenia stosunków wodnych. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wyjaśnił, że użyty przezeń skrót "k.p.a." oznacza Kodeks postępowania kasacyjnego (K.p.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
W ocenie Sądu Naczelnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa.
Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W motywach skargi kasacyjnej użyto argumentacji odnoszącej się do zasady przekonywania, co świadczyłoby, że na sąd administracyjny autor skargi kasacyjnej przenosi obowiązki, które spoczywają na organie administracji publicznej, a których źródłem jest art. 11 K.p.a. Rzecz w tym, że adresatem tego przepisu, w którym upatruje się zasady ogólnej przekonywania w postępowaniu administracyjnym, jest organ, a nie sąd administracyjny.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji oraz istoty sprawy nią rozstrzygniętej. Stwierdzić przy tym trzeba, że zawarty w art. 141 § 4 Ppsa wymóg dotyczący zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze nie nakłada na sąd obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w niej zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut "wybiórczego przedstawienia stanu sprawy i nieodniesieniu się przez Sąd do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i do całości zebranego materiału dowodowego", należałoby jednoznacznie wskazać, jakie to elementy stanu faktycznego sąd miałby pominąć i jakie to elementy materiału dowodowego nie stały się wadliwie przedmiotem uwagi sądu a quo, a co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stanowić skuteczność zarzutu naruszenia także art. 133 § 1 Ppsa. Chybiony jest zarzut naruszenia cyt. przepisu, z którego wynika m. in. to, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nietrafne jest zarzucanie sądowi pierwszej instancji, jakoby przyjął oznaczone ustalenia faktyczne opierając się w tym względzie na okolicznościach spoza materiału dowodowego, zarzut ten nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony.
W ocenie Sądu lektura uzasadnienia podstawy kasacyjnej, w ramach której podniesiono zarzuty naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia tych przepisów.
B. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit. c), w zw. z "art. 1 § 1 pkt 1 i 2" oraz art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkujący oddaleniem skargi i nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostać miały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.
Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
C. Co się tyczy podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z "art. 1 § 1 pkt 1 i 2" Ppsa, to tak skonstruowana podstawa kasacyjna dotknięta jest nieusuwalną wadliwości formalną. Otóż art. 1 Ppsa nie dzieli się na paragrafy, nie występuje przeto w nich dalszy podział na punkty. Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia takiej normy, która w istocie nie istnieje, skro w Ppsa brak jednostki redakcyjnej przez niego ujętej jako "art. 1 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa". Art. 1 Ppsa dotyczy zakresu stosowania tej ustawy, określając jedynie, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Sąd Naczelny nie może zaś odnieść się do zarzutu naruszenia przepisu, którego brak w cyt. ustawie.
D. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 3 § 1 pkt 2 Ppsa, skoro z przepisu tego wynika jedynie, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zaskarżony wyrok zapadł w sprawie ze skargi na decyzję administracyjną, w skardze kasacyjnej nie wyłuszczony w jaki sposób sąd pierwszej instancji miałby naruszyć ten przepis i to w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
E. Nie jest skuteczny zarzut nienależytej kontroli przez sąd administracyjny postępowanie w sprawie, mimo, że decyzje obu instancji miały zapaść z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Zarzuty te konstruowano eksponując przedłożenie przez skarżącego opinii sporządzonych przez rzeczoznawcę hydrotechnika A.M. oraz M.H. Wypadnie zaznaczyć, że opinie te, sporządzone na żądanie skarżącego zostały przez niego przedłożone dopiero na etapie postępowania sądowego, już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji odmówił dopuszczenia dowodu z tych opinii uznając, że sytuacja taka nie pozwala na ich ocenę po raz pierwszy w postępowaniu sądowym, tym bardziej że konkluzje z nich wynikające wskazują również na niedopuszczalność zabudowy jako takiej, co nie może być weryfikowane w ramach postępowania dotyczącego odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, w którym nie jest dopuszczalna jakakolwiek analiza prawidłowości wydanej decyzji budowlanej. Sąd pierwszej instancji uwypuklił, że wskazywany w skardze powód niewykonania opracowania przeciwnego do przedłożonego przez inwestorów, a więc zakaz wstępu na nieruchomość nr ewid. [...], nie stał na przeszkodzie w przygotowaniu takich opracowań, skoro pomimo braku możliwości wejścia na grunt objęty inwestycją, skarżący dokumenty takie pozyskał. W skardze kasacyjnej nie podniesiono nawet zarzutu naruszenia art. 106 § 3 Ppsa normującego kwestię dopuszczalności uzupełniającego postępowania dowodowego na etapie procesu sądowoadministracyjnego.
Trafnie, w tych okolicznościach sprawy, sąd pierwszej instancji uznał i ocenił, że nie był skuteczny zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a., równie trafnie identyfikując istotę sprawy, którą było dokonanie oceny, czy odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego miało charakter istotny – w rozumieniu art. 36a ust. 5 uPb, i czy uzasadniało to w konsekwencji, jak to uczynił organ powiatowy, nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb, co z kolei zweryfikował organ odwoławczy orzekając po myśli art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Słusznie w wyroku wywodzono, że ustalenia organów obu instancji opierały się zasadniczo na przedłożonym na żądanie organu opracowaniu osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane (mapa geodezyjna, opinia techniczna). Zarzutów naruszenia tych wszystkich w/w przepisów w skardze kasacyjnej nie podniesiono. Zasadnie zaś sąd pierwszej instancji przyjął, że w postępowaniu administracyjnym zebrano wystarczający materiał dowodowy, pozwalający ocenić charakter robót budowlanych dokonanych przez inwestorów przy wykonywaniu ostatecznego pozwolenia na budowę, w aspekcie ich kwantyfikowania, gdy idzie o odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. To, że skarżący kasacyjnie pozyskał z własnej inicjatywy na etapie procesu sądowoadministracyjnego opinie, mające w swej treści – zdaniem skarżącego – podważać ustalenia i oceny organu II instancji, nie dowodzi skuteczności zarzutów naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a.
F. W skardze kasacyjnej nie wyłuszczono ponadto, na czym miałoby polegać naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. popełnione przez MWINB, a wadliwie nie dostrzeżone przez sąd pierwszej instancji.
G. Skoro skarga kasacyjna nie była oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.