II OSK 708/07

II OSK 708/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-06-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Anna Żak /sprawozdawca/
Maria Czapska -Górnikiewicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Bd 674/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2006-11-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 156 par. 1 pkt 2
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 674/06 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2. zasądza na rzecz M. S. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 470 (słownie: czterysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie II SA/Bd 674/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] M. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] ustalającej na rzecz I. i H. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku warsztatowego - diagnostyki pojazdów na działce nr [...], budowie zjazdu z działki nr [...] przy ul. [...] oraz na dobudowie pomieszczenia gospodarczego do budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w W. Zarzucił m.in., że wadliwie określono inwestycję, ponieważ nazwa budynku ,,budynek warsztatowy - diagnostyka pojazdów" w załączniku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane nie występuje. Zdaniem skarżącego planowany budynek w istocie należy do kategorii ,,stacji obsługi pojazdów", w związku z czym nie może on zostać wzniesiony między budynkami mieszkalnymi ze względu na negatywne oddziaływanie na otoczenie, poza tym Prezydent nie określił obszaru oddziaływania obiektu. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ nie wyjaśnił powodów, dla których zezwolił na budowę stacji kontroli pojazdów na terenie, który jest zakwalifikowany jako teren mieszkaniowy w ewidencji budynków.
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważnościw/w decyzji Prezydenta Miasta W.. Za niezasadny Kolegium uznało argument dotyczący błędnej nazwy planowanej inwestycji, gdyż w przedmiotowej sprawie miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Zgodnie bowiem z treścią w/w rozporządzenia ,,warsztat" i ,,diagnostyka pojazdów" stanowią funkcję usługową. Niezasadnie zdaniem organu w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy przywołano studium uwarunkowań i kierunków zagospodrowania przestrzennego, ponieważ studium nie jest przepisem prawa miejscowego. Organ odwoławczy wskazał, że przed wydaniem kwestionowanej decyzji, Prezydent sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika, że teren inwestycji znajduje się na obszarze, na którym znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki jednorodzinne z usługami na parterze oraz budynki usługowe tj. handel, wulkanizacja, cukiernia, hurtownia części samochodowych. Wydając decyzję należało uwzględnić wszystkie obiekty, znajdujące się na analizowanym obszarze.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy M. S. podniósł, że działki sąsiadujące z działką, na której jest planowana inwestycja są zabudowane jedynie jednopiętrowymi budynkami mieszkalnymi, co przesądza o sprzeczności z prawem decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podkreślił także, że nieprawidłowo tj. zbyt obszernie wyznaczono granice obszaru analizowanego, a na obszarze analizowanym błędnie oznaczono budynek przy ul. [...] jako budynek mieszkalno - usługowy, podczas kiedy jest to budynek mieszkalny. Nadto zgłosił zarzuty do wyznaczonej linii zabudowy oraz wysokości projektowanego budynku, który powinien być, podobnie jak budynki sąsiednie, piętrowy oraz zauważył, że w decyzji nie oznaczono wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz szerokości elewacji frontowej. Do decyzji nie została załączona analiza obszaru analizowaneg, natomiast załączona do decyzji mapka analizowanego obszaru nie ma wskazania skali w jakiej ją wykonano i brakuje jej części opisowej. Organ nie wyjaśnił także dlaczego poddał analizie obszar wyznaczony granicą dalszą niż trzykrotność frontu działki inwestora nr [...].
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że mimo niezamieszczenia w podstawie prawnej decyzji organu I instancji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczacych nowej zabudowy i zagospodarowania ternu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przed wydaniem tej decyzji , teren inwestycji poddano analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika, że teren ten znajduje się w obszarze, na którym istnieją budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki mieszkalne jednorodzinne z usługami na parterze oraz budynki usługowe. Wydając decyzję należało uwzględnić wszystkie obiekty znajdujące się w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium, Prezydent nie naruszył rażąco prawa, wydając przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy. Podnoszone przez skarżącego zarzuty wskazują na to ,że mogłyby być one podnoszone w toku zwykłego zaskarżenia decyzji o warunkach zabudowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. S. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...], zarzucając naruszenie:
- art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nowa zabudowa określona w decyzji o warunkach zabudowy, stanowić będzie kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania dotychczasowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, art. 54 w związku z art. 64 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 - 7 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez nieokreślenie w decyzji o warunkach zabudowy obowiązującej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej i jej górnej krawędzi dla nowego budynku oraz niezałączenie do decyzji o warunkach zabudowy wyników analizy funkcji oraz zabudowy i zagospodarowania terenu (części graficznej i tekstowej), art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez niepowołanie w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] jako podstawy prawnej rozporządzenia Ministra infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz brak w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa w tym zakresie. Skarżący w uzasadnieniu skargi podkreślił, że w obszarze analizowanym sąsiednie działki są zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi, a występujące budynki usługowe stanowią jedynie uzupełnienie zasadniczego charakteru zabudowań w sąsiedztwie - tj . funkcji mieszkaniowej. Zdaniem skarżącego zasięg obszaru analizowanego został ustalony w sposób wadliwy, bo chociaż przepisy nie określają górnej granicy zasięgu tego obszaru, to nie można ustalać go w dowolnej odległości. Wskazane naruszenia prawa przy wydaniu kwestionowanej decyzji, w ocenie skarżącego dają podstawę do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art.156 par. 1 pkt.2 kpa. W piśmie z dnia [...] skarżący podniósł dodatkowo, że w wydaniu decyzji z dnia [...] brali udział członkowie Kolegium, który orzekali już w tej samej sprawie będąc w składzie Kolegium, który wydał decyzję z dnia [...].
Wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 29 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjy w Bydgoszczy oddalił skargę. Sąd wskazał, że słusznie Samorządowe Kolegium Odwłoławcze oceniło, że zarzucane prze skarżącego wady decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa. Stwierdził, że nie można uznać, że naruszono rażąco art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaakceptowanie niewłaściwej oceny Prezydenta Miasta W., który przyjął, iż przewidywana przez inwestora zabudowa jest kontynuacją funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania dotychczasowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzut skarżącego, iż rażącym naruszeniem prawa było uznawanie przez organ istnienia "kontynuacji funkcji" w przypadku, kiedy na obszarze wokół planowanej inwestycji występowało jedynie łączenie funkcji mieszkalnej z funkcją usługową istniejących budynków, nie było natomiast obiektów o funkcji "wyłącznie usługowej", Sąd I instancji stwierdził, że z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można wysnuć wniosku, że kontynuacja funkcji nie mogła polegać na tym, że nowa zabudowa realizuje jedną z funkcji występujących na danym obszarze. Proste zestawienie treści kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy z treścią art.61 ust,1 pkt 1 nie może prowadzić do wniosku, że przepis ten został naruszony. Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu braku dostrzeżenia przez Kolegium rażącego naruszenia kwestionowaną decyzją art. 54 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ decyzja ta w ocenie Sądu zawierała wszystkie elementy wymienione w art. 54 wspomnianej ustawy. Stwierdził, że decyzja z dnia [...] nie zawierała załączonej tekstowej części analizy, o jakiej mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., jednak analiza ta ma charakter jedynie części uzasadnienia decyzji. Nie można zatem mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku, gdy uzasadnienie decyzji zostało sporządzone, odpowiada treści rozstrzygnięcia, a jedynie jest niepełne. Tego typu uchybienie, do jakiego niewątpliwie doszło przy wydawaniu decyzji przez Prezydenta może być wytknięte w trybie postępowania zwykłego.
Z powyższych powodów nie można także uznać zasadności zarzutu braku, powołania w decyzji Prezydenta jako podstawy prawnej rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz braku w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Sąd wskazał, że skoro istnieje podstawa prawna do wydania decyzji, a jedynie nie została ona w niej w niej powołana, bądź powołano ją ogólnikowo, to w takiej sytuacji nie można przyjąć, że zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Sąd nie dopatrzył się wadliwości decyzji Kolegium z dnia [...] także z tego powodu, że w jej wydaniu brali udział członkowie Kolegium, którzy wcześniej bali udział w wydaniu decyzji z dnia [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. S. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnę art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającą na niezastosowaniu wymaganej wykładni celowościowej i systemowej tego przepisu, co spowodowało uznanie przez Sąd, że zestawienie decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy, nie mogło prowadzić do wniosku, że przepis ten został rażąco naruszony. Uznanie to pozwoliło zaakceptować Sądowi stanowisko organu administracyjnego, że wada decyzji z dnia [...] nie ma rażącego charakteru w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że bezzasadnie Sąd I instancji nie uznał zarzutu rażącego naruszenia prawa polegającego na stanowisku organu o istnieniu "kontynuacji funkcji" w przypadku kiedy na obszarze wokół planowanej inwestycji występuje, co najwyżej łączenie funkcji mieszkalnej z funkcją usługową, a brak jest obiektów o funkcji "wyłącznie usługowej". Podkreślono, że w obszarze analizowanym sąsiednie działki są zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi jedno i dwurodzinnymi. Występujące natomiast budynki usługowe stanowią jedynie uzupełnienie zasadniczego charakteru zabudowań w sąsiedztwie - funkcji mieszkaniowej. Brak jest bowiem charakteru wyłącznie usługowego.
Autor skargi zakwestionował taki rodzaj wykładni dokonanej przez Sąd I instancji, który pomija okoliczność przeznaczenia na analizowanym obszarze dotychczas istniejących obiektów i nie uwzględnia ustawowej zasady dobrego sąsiedztwa w kontekście celów, jakie realizuje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie zabiegów o utrzymanie ładu przestrzennego. Zwrócił uwagę na potrzebę indywidualnego interpretowania każdego przypadku w drodze wykładni celowościowej i systemowej przepisu.
Warunki zabudowy ustala się dla inwestycji uwzględniając przepisy odrębne, przy łącznym spełnieniu warunków określonych w art. 61 ust. 1, 2 i 3 przedmiotowej ustawy. Celem jaki przyświeca przepisowi art. 61 ust. 1 jest zagwarantowanie istniejącego ładu przestrzennego. Natomiast Sąd I instancji dał pierwszeństwo zasadzie wolności zagospodarowania nieruchomości, choć okoliczności niniejszej sprawy nasuwały przeciwne wnioski. W ocenie skarżącego tego rodzaju zabieg interpretacyjny stanowi rażące naruszenie prawa i pozostaje w sprzeczności z celem wspomnianego przepisu, polegającym na powstrzymywaniu zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą i stanowiło naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, polegającej na dostosowywaniu nowej zabudowy terenu do już istniejącej. Nie istniały podstawy, które pozwalałyby zaakceptować powstanie planowanego budynku, który nie towarzyszyłby już istniejącym obiektom takim jak np. przychodnia lekarska lub sklep.
Zdaniem skarżącego z uwagi na wymogi wykładni systemowej i celowościowej należało dokonać szerokiej interpretacji następujących pojęć: ,,obszar analizowany", ,,działka sąsiednia", ,,kontynuacja funkcji" oraz zwrócić uwagę, czy planowaną inwestycję można pogodzić z istniejącą zabudową i czy odpowiada ona przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
W niniejszej sprawie podstawę, na której oparta została skarga kasacyjna, uznać należy za usprawiedliwioną.
Niniejsza sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy orzecznictwa, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzecznośc pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją / wyrok NSA z 4.12.1986r. IV SA 716/86), że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 par.1 pkt 2 kpa występuje w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje przy tym, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 21 10.1992r. sygn.akt V SA 86/92 /.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji niesłusznie nie dopatrzył się rażącego naruszenia art.61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80 poz. 717 ze zm.- zwanej dalej ustawą) i zgodził się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego aprobującą ocenę Prezydenta Miasta W., że przewidywana przez inwestora zabudowa jest kontynuacją funkcji, parametrów, cech i wskaźników dotychczasowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Z powyższym stanowiskiem należy się zgodzić.
Zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Z cytowanego przepisu wynika więc, że określenie warunków zagospodarowania terenu uzależnione jest od dostosowania się nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Konieczne jest więc w myśl tego przepisu dokonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy w obszarze analizowanym.
W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. nr 164, poz.1588 -zwanym dalej rozporządzeniem), wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy.
Podkreślić należy, że omawiane parametry zabudowy objęte są wyraźną regulacją prawną zarówno w ustawie, jak i w/w akcie wykonawczym do ustawy i nie mogą być w procedurze określania warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji pozostawione domniemaniu, lecz muszą być wyraźnie wyznaczone w decyzji o warunkach zabudowy.
Tymczasem jak wynika z akt sprawy, organ I instancji z pominięciem treści art.61 ust.1 pkt.1 ustawy, w ogóle, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie przeprowadził analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, ograniczając się jedynie do wyznaczenia obszaru analizowanego i to bez jego opisu. Także w uzasadnieniu tej decyzji w żadnym momencie nie omawia się przesłanek o jakich mowa w art.61 ust.1 pk1 ustawy. Treść decyzji mimo wyraźnego brzmienia przepisu § 1 rozporządzenia nie określa także wymagań dotyczących wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, ani nie określa szerokości elewacji frontowej; Pisemne wyjaśnienia organu I instancji, co do istniejącego sposobu zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, udzielane na etapie prowadzonego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą w żadnym razie sanować tego uchybienia. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w postępowaniu nieważnościowym obowiązkiem organu jest badanie wyłącznie kwestii prawnych. Oznacza to, że nie ma proceduralnej możliwości poszerzania materiału dowodowego, a tym samym czynienia uzupełniających ustaleń co do stanu faktycznego sprawy.
Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, nie dopatrzył się powyższych uchybień, nie przeprowadził żadnej analizy, co do tego, czy w sprawie zostały zrealizowane przesłanki o jakich mowa w art.61 ust.1 ustawy. Sąd ten bowiem ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że kontynuacja funkcji może polegać na tym, że nowa zabudowa realizuje tylko jedną z funkcji występujących na danym obszarze, nie odnosząc się do tego, czy organ ustalający warunki zabudowy w ogóle poczynił jakiekolwiek ustalenia dotyczące warunków nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.
W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że orzekający w niniejszej sprawie Sąd I instancji błędnie przyjął, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie oceniło, iż nie doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 61 §1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniun przestrzennym przy wydawaniu przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Dodatkowo podnieść należy, że nie ma racji Sąd I instancji twierdząc, że część tekstowa analizy, o której mowa w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003r. jest jedynie częścią uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy.
Zgodnie bowiem z §9 ust.1 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną natomiast wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy ( §9 ust.2 rozporządzenia).
Skoro wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną są załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy, to stanowią jej integralną część i brak tego załącznika nie może być postrzegany jako uchybienie w sporządzeniu uzasadnienia decyzji o warunakach zabudowy.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie przepisu art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).