II OSK 704/07

II OSK 704/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-06-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Anna Żak
Maria Czapska - Górnikiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Wr 460/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2006-12-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 32, art. 33
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) sędzia NSA Anna Żak Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" Spółka z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 460/06 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektów gospodarczo-garażowych oraz pozwolenia na budowę budynku biurowo-magazynowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
II OSK 704 / 07
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. uchylił decyzję Wojewody D. z dnia [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...], którą to decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w W. pozwolenia na rozbiórkę istniejących obiektów gospodarczo-garażowych i budowę budynku biurowo-magazynowego.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm. –dalej zwanej Prawo budowlane ) oraz art. 104 k.p.a. i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 z późn. zm.) Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o.o. [...] z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejących obiektów gospodarczo-garażowych i budowie budynku biurowo-magazynowego wraz z niezbędnymi elementami zagospodarowania terenu /z wyłączeniem budowy sieci i przyłączy uzbrojenia technicznego/ na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. /dz. nr [...], [...], obręb P./. W swej decyzji organ orzekł również, że obsługa komunikacyjna obiektu nastąpi z istniejącego zjazdu z drogi publicznej - ul. [...], a ponadto określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, obowiązki inwestora, a także obszar oddziaływania obiektu podając, że obejmuje on nieruchomości położone przy ul. [...] w W. oznaczone geodezyjnie jako działka nr [...], [...], obręb P., oraz części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb P..
Od powyżej decyzji odwołanie wniósł J. K. właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, objętego zamierzeniem inwestycyjnym.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że po przeanalizowaniu posiadanej dokumentacji należało stwierdzić, iż omawiana inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami obowiązującego na terenie objętym przedsięwzięciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] w obrębie P. w W., uchwalonego Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] ( Dz. Urz. Woj. D. Nr [...], poz. [...]), bowiem usytuowana została na obszarze oznaczonym w planie symbolami U5, Umw24 i 14KD, z czego obiekt kubaturowy na obszarze oznaczonym symbolem U5 - czyli na terenie przeznaczonym między innymi pod handel hurtowy.
Zdaniem Wojewody z przedłożonego projektu zagospodarowania działki [...], [...], obręb P. wynika, że planowany budynek usytuowany został od strony granicy z sąsiednimi działkami zgodnie z § 12 ust 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późniejszymi zmianami). Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy inwestor przedłożył wymagane przepisami art. 33 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oświadczenia i uzgodnienia.
Wojewoda D. stwierdził też, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] w obrębie P. w W. podłączenie wewnętrznego układu drogowego nieruchomości objętej inwestycją winno nastąpić do ulicy oznaczonej symbolem 14KD - czyli ul. [...]. Zgodnie zatem z tym ustaleniem inwestor zobowiązany był zapewnić obsługę komunikacyjną poprzez istniejący wjazd z al. [...], co zostało pozytywnie zaopiniowane przez Zarząd Dróg i Komunikacji w dniu [...], nr uzgodnienia [...]. Opinia ta jak również opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych o zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej z dnia [...] są wiążące dla organu administracji architektoniczne-budowlanej, jako wymagane przepisami prawa materialnego.
Ponadto organ wskazał, że inwestycja polegająca na budowie omawianego budynku biurowo - magazynowego nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, z późniejszymi zmianami), wobec czego nie wymaga przeprowadzenia osobnego postępowania administracyjnego w tym względzie.
Organ odwoławczy stwierdził, że J. K. uczestniczył w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji oraz otrzymał decyzję administracyjną kończącą to postępowanie, zgodnie z przepisami art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a.
Na powyższą decyzję J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazując na szkodliwe oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na otoczenie i środowisko, na kwestie związane z układem obsługi komunikacyjnej objętej udzielonym pozwoleniem na budowę i bezpieczeństwem pożarowym oraz uniemożliwienie skarżącemu uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym, poprzez brak możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ponieważ zostały odesłane do Urzędu Miejskiego W..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż nietrafny jest zarzut skarżącego kwestionujący prawidłowość opinii rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych, bowiem uzgodnienie dokonane zostało przez uprawnioną jednostkę. Nie można również w warunkach faktycznych tej sprawy i w obowiązującym stanie prawnym uznać za zasadny zarzut dotyczący naruszenia ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo o ochronie środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) i postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm./. Zdaniem Sądu nieskuteczny jest też zarzut naruszenia w postępowaniu odwoławczym w stosunku do skarżącego przepisu art. 10 § 1 kpa.
Sąd pierwszej instancji stwierdził jednak, iż w przedmiotowej sprawie organy administracji nie zastosowały się do uregulowań zawartych w art. 28 ust. 2 art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz art. 32 k.p.a., a także art. 6 k.p.a. w związku z art. 30 i art. 32 k.p.a., jak i art. 7 i art. 77 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę złożony został przez pełnomocnika, działającego na podstawie upoważnienia udzielonego jednoosobowo przez wiceprezesa Spółki. Ta osoba podpisała również jednoosobowo oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością objętą zamierzeniem inwestycyjnym na cele budowlane. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w aktach sprawy brak jest wypisu z krajowego Rejestru Sądowego, na podstawie którego możliwe byłoby stwierdzenie, że "[...]" Spółka z o.o., będąca stroną prowadzonego postępowania jest w nim prawidłowo reprezentowana. Istotnym w sprawie jest to, iż członek zarządu Spółki jakim jest wiceprezes udzielił pełnomocnictwa W. S. do uzyskania uzgodnień, zezwoleń i opinii wymaganych prawem i koniecznych do uzyskania zezwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a nie do uzyskania samego pozwolenia na budowę.
Ponadto wyjaśnienia wymagało to, czy wiceprezes Spółki działając jednoosobowo mógł w imieniu Spółki złożyć oświadczenie wymagane przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zważając przy tym na formalno – materialnoprawny charakter tego oświadczenia, wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2 wskazanej ustawy.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji materiał sprawy nie pozwala również na stwierdzenie zgodności przyjętej w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji z uzyskanym uzgodnieniem zarządcy drogi. Akta sprawy nie zawierają oryginału uzgodnienia, nie można również ustalić przez kogo dokonana została adnotacja o zgodności uzgodnienia z oryginałem widniejąca na kopii mapy zasadniczej i opatrzona wyłącznie nieczytelnym podpisem. Nie wiadomo również, czy zamieszczona w treści uzgodnienia klauzula mówiąca o warunkach zawartych w załącznikach, stanowiących integralną część uzgodnienia odnosi się do przedmiotowego projektu.
Sąd wskazał ponadto, iż wniosek, który spowodował wszczęcie postępowania w rozpoznawanej sprawie dotyczy pozwolenia na budowę. Wniosek ten nie zawiera natomiast elementów uwzględnionych w przepisie art. 33 ust. 3 powołanej ustawy, dotyczących pozwolenia na rozbiórkę. Natomiast w treści decyzji Prezydenta W. i Wojewody D. wskazano, że udzielone pozwolenie obejmuje również rozbiórkę istniejących obiektów garażowych, mimo braku wniosku w tym przedmiocie. Zdaniem Sądu osnowa decyzji powinna zawierać tylko rozstrzygnięcie odnoszące się do treści żądania, a uwzględnione w przepisie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określenie "całe zamierzenie budowlane" należy postrzegać poprzez wykładnię funkcjonalną i przyjmować, że "całe zamierzenie" stanowi to, co w jego zakresie podlega regulacji ustawowej i wymaga władczego rozstrzygnięcia właściwego organu administracji publicznej. Tym samym - w uznaniu Sądu - organ nie powinien orzekać merytorycznie w kwestiach, które pozostają poza sferą normowaną.
Ponadto Sąd wskazał na to, że zastosowane w wyrysie z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] rozmieszczenie oznaczeń graficznych powoduje wątpliwości co do zlokalizowania przedmiotowej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem U 5.
W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzja zaskarżona oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa określonym w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), co spowodowało uchylenie wskazanych wyżej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "[...]" Spółka z o.o. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 32 i art. 33 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż inwestor nie spełnił warunków uprawniających do uzyskania pozwolenia na budowę oraz że decyzje organów I i II instancji zapadły z naruszeniem zasady oficjalności ponad żądanie wnioskodawcy tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Wskazując na powyższy zarzut kasacji skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę złożony został przez pełnomocnika Spółki "[...]" W. S., który został przez Spółkę umocowany do czynności związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Sąd I instancji dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego odnośnie tej kwestii — powołane pełnomocnictwo zostało udzielone przez członka zarządu Spółki "[...]" Z. G., w związku z czym, biorąc pod uwagę zasady reprezentacji wynikające z umowy Spółki, odzwierciedlone w Krajowym Rejestrze Sądowym, czynność udzielenia pełnomocnictwa została dokonana skutecznie.
Za całkowicie sprzeczne zdaniem autora kasacji ze stanem faktycznym należy uznać ustalenie Sądu I instancji, jakoby organy administracyjne obu instancji nie wyjaśniły wątpliwości odnośnie prawidłowości umocowania pełnomocnika i nie przeprowadziły w tej kwestii postępowania dowodowego, poprzez wezwanie Spółki do przedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.
Skarżąca "[...]" Spółka z o.o. łącznie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedłożyła bowiem w organie I instancji aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego jednoznacznie wynika sposób jej reprezentacji. W oparciu o ww. dokument możliwa była również weryfikacja przez organy I i II instancji prawidłowości udzielenia pełnomocnictwa W. S.
Skarżąca Spółka nie jest w stanie stwierdzić, czy powołany odpis z KRS znajduje się w aktach I instancji przedłożonych Sądowi I instancji. Jednakże w sytuacji gdyby akta sprawy były z przyczyn niezależnych od skarżącej Spółki niekompletne (co można wnioskować pośrednio z uzasadnienia Sądu I instancji) nie sposób uznać, by uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż kwestia prawidłowości reprezentacji inwestora została w rzeczywistości szczegółowo wyjaśniona w toku postępowania przed organami administracji. Co więcej, jeśli w aktach sprawy brak wspomnianego odpisu z KRS (który z całą pewnością został przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę), to oczywistym jest, że brak ten nie może działać na niekorzyść skarżącej Spółki.
Zdaniem autora kasacji wątpliwości Sądu I instancji w tym zakresie możliwe były do wyjaśnienia w toku rozprawy. Nie do przyjęcia jest zatem, jak to uczynił Sąd I instancji, dokonanie z tej przyczyny eliminacji decyzji obu instancji. Wnosząca kasację Spółka stwierdziła, iż W. S. działał w imieniu i na rzecz Spółki, a czynność umocowania dokonana została w sposób zgodny z zasadami reprezentacji spółki - przez działającego samodzielnie jednego członka Zarządu – Z. G. Co więcej – skarżąca - "[...]" Sp. z o.o., nigdy nie kwestionowała charakteru ani zakresu czynności podejmowanych przez pełnomocnika, co oznacza, iż uznała je za własne. Ponadto jak wskazano w kasacji intencją skarżącej było umocowanie pełnomocnika do wszelkich czynności związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego.
Jak wskazano w kasacji pozbawione racji jest też podważenie czynność podjętej przez członka zarządu Spółki Z. G. jaką było złożenie w imieniu Spółki oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to pochodzi od należycie reprezentowanej Spółki, gdyż zgodnie z umową spółki i odzwierciedlającym jej postanowienia odpisem z KRS, członek Zarządu był uprawniony do samodzielnego dokonania tej czynności.
Zdaniem strony wnoszącej kasację nieprawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy, rzutująca na błędną wykładnię przepisu art. 32 i art. 33 Prawa budowlanego przez Sąd I instancji, wynika również z wadliwego przyjęcia, że decyzje organów administracji architektoniczno - budowlanej wydane zostały niezgodnie z wnioskiem inwestora, w szczególności zaś, jak to wynika z uzasadnienia Sądu I instancji - ponad osnowę wniosku.
Skarżąca Spółka wskazała, iż dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 32 ust. 4, art. 33 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jest błędna. W konsekwencji - wadliwe jest ustalenie, że w opisanym stanie faktycznym nie można było udzielić pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Złożony przez inwestora wniosek dotyczył budowy budynku biurowo-magazynowego. Z uwagi na okoliczność, że rozbiórka wskazanych w decyzji obiektów nie podlegała obowiązkowi uzyskania stosownego pozwolenia na rozbiórkę, działania te pozostają poza kontrolą organów administracji architektoniczno-budowlanej. Niezależnie od powyższego, z treści wniosku i jego załączników wynika planowany sposób działania inwestora, i ażeby inwestor mógł rozpocząć budowę budynku biurowo-magazynowego, niezbędne było wcześniejsze wykonanie rozbiórki zbędnych budynków, posadowionych w obrębie działki objętej planowaną inwestycją.
Nie sposób zgodzić się zatem z twierdzeniem Sądu I instancji, że zawarcie w treści decyzji organu I instancji szczegółowego opisu planowanej inwestycji (rozbiórka istniejących obiektów gospodarczo-garażowych i budowa budynku biurowo-magazynowego), stanowi wadę rozstrzygnięcia na tyle istotną, że uzasadniającą konieczność wyeliminowania pozwolenia na budowę z obrotu prawnego.
Według skarżącej twierdzenie Sądu I instancji pozostaje w sprzeczności z treścią art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. W regulacji tej sformułowana została zasada, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego. Dlatego też w treści decyzji organu I instancji, zawarto szczegółowy opis całego zamierzenia, które sprowadza się do: wykonania rozbiórki obiektów gospodarczo-garażowych, a następnie -budowy obiektu biurowo-magazynowego.
Również za całkowicie bezpodstawne uznała Spółka ustalenie Sądu I instancji, że proces gromadzenia w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego odbył się wadliwie, z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. z powodu niewyjaśnienia wątpliwości odnośnie mocy dowodowej dokumentów w postaci: uzgodnienia planowanej inwestycji z zarządcą drogi oraz wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W aktach administracyjnych nie znajduje się oryginał uzgodnienia z zarządcą drogi, jednakże organy I i II instancji dysponowały w chwili orzekania uwierzytelnionym odpisem ww. dokumentu, którego moc dowodowa jest równorzędna jak oryginału. W toku całego postępowania nie padły zarzuty odnośnie prawdziwości tego dowodu, dlatego dziwi postawa Sądu I instancji, który odmawia mocy dowodowej uzgodnieniu, tylko z tej przyczyny, że podpis osoby uwierzytelniającej jest nieczytelny. Nie do przyjęcia jest uznanie decyzji obu instancji za wadliwe z tej przyczyny, że w wyrysie z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...], rozmieszczenie oznaczeń graficznych powoduje wątpliwości co do zlokalizowania przedmiotowej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem U 5.
W ocenie skarżącej Spółki Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni powołanych przepisów prawa, wadliwie oceniając stan faktyczny w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje bowiem jednoznacznie, że nawet jeśli organy I i II instancji dopuściły się uchybień procesowych w toku prowadzonego postępowania (czemu Skarżąca zaprzecza), to uchybienia te nie są wadami istotnymi, mającymi wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w płaszczyźnie podstaw skargi kasacyjnej, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, chyba że z urzędu stwierdzi nieważność postępowania sądowego. Taka sytuacja, to jest nieważność postępowania, nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
W przedmiotowej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną oparła ją na "zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 32 i 33 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż inwestor nie spełnił warunków uprawniających do uzyskania pozwolenia na budowę oraz że decyzje organów I i II instancji zapadły z naruszeniem zasady oficjalności ponad żądanie wnioskodawcy tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a." Uzasadniając powyższą podstawę skargi kasacyjnej skarżąca Spółka wskazała na "nieprawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy, rzutująca na błędną wykładnię przepisu art. 32 i 33 Prawa budowlanego".
Stwierdzić trzeba, iż przedstawiona w kasacji konstrukcja podstawy kasacyjnej sprawia, iż uznać należy ją za bezskuteczną.
Zauważyć należy, iż zarzut błędnej wykładni prawa materialnego może być formułowany wówczas, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że ustalenia faktyczne były błędne (a taki pogląd wynika z uzasadnienia skargi) to zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny. Co więcej - naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu" ([w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2005 r., str. 542-543). Zatem już z tego względu przedstawiony wyżej zarzut naruszenia prawa materialnego uznać należałoby za chybiony.
Niezależnie od powyższego stwierdzenia, mając na uwadze treść uzasadnienia kasacji wyjaśnić trzeba, iż wykładnia prawa materialnego polega na "mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej" (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99, publ. [w:] J. P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2004 r., str. 246-247) czyli na "nieprawidłowym odczytaniu treści prawa" (por.: wyrok NSA z dnia 31.05.2004 r., sygn. FSK 103/04 [w:] T. Woś, .... op. cit., str. 541). Tak więc oceniając w kategoriach abstrakcyjnych, oderwanych od okoliczności sprawy, zarzut błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego uznać trzeba za bezpodstawny. Obiektywnie bowiem przepisy te odczytane zostały przez Sąd pierwszej instancji w sposób, który zastrzeżeń budzić nie może.
Przechodząc do drugiej postaci naruszenia prawa materialnego, a do której nawiązywano pośrednio w uzasadnieniu kasacji, polegającej na jego błędnym zastosowaniu to podkreślenia wymaga, iż uchybienie takie polega w istocie rzeczy "na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej" (por.: cyt. wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99). Podobny pogląd można także odnaleźć w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 31.05.2004 r., sygn., FSK 103/04, stwierdził, że "błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może, zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca Spółka uznaje za wadliwie ustalony (publ. [w:] T. Woś, ... op. cit., str. 541). W kontekście takich poglądów należy zatem wyprowadzić wniosek, iż błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Stanowisko zbieżne z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zajął już zresztą między innymi w wyroku z dnia 6.04.2005 r., sygn. FSK 692/04 (niepubl.) oraz w wyroku z dnia 13.10.2004 r., sygn. FSK 548/04 (niepubl.), w którym stwierdzono wprost, że "brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego".
Przytoczona w rozpatrywanej kasacji błędna wykładnia przepisu art. 32 i art. 33 Prawa budowlanego upatrywana jest przez skarżącą Spółkę w tym, że wadliwym było przyjęcie w zaskarżonym wyroku tego, że wniosek Spółki złożony został przez osoby, które nie wykazały się dokumentem wskazującym na to, że reprezentują one Spółkę, a nadto, że Sąd wadliwie ustalił zakres wniosku w wyniku, którego wydano kontrolowaną w sprawie decyzję, przez co błędnie też przyjęto, iż wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a.
Wbrew odmiennym wywodom przedstawionym przez autora kasacji stwierdzić trzeba, iż wykazanie przez pełnomocnika procesowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną, wymaga złożenia nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu tejże osoby prawnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt I CZ 8/06, OSP 2006, nr 12, poz. 141; uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt III CZP 14/06, OSP 2006, nr 12, poz. 140; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt II SZ 2/06, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I PK 124/06, Monitor Prawa Pracy 2007, nr 5, poz. 256). Właściwym dokumentem do wykazania, że organ osoby prawnej, jaką w sprawie jest Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest umocowany do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, stanowi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny w dniu udzielenia pełnomocnictwa (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt IV ACa 319/05, Apel. W-wa 2006, nr 3, poz. 26). Oczywiście, jeżeli pełnomocnik składa dokument pełnomocnictwa opatrzony datą i załącza do niego - w celu wykazania umocowania osób wchodzących w skład organu osoby prawnej do udzielania pełnomocnictwa - odpis z rejestru wydany przed dniem sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa, to zarazem w sposób dorozumiany twierdzi, że owo umocowanie istniało także w dacie, którą został opatrzony dokument pełnomocnictwa.
W niniejszej sprawie zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji na uchybienie w zakresie reprezentacji Spółki składającej wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, bowiem w aktach administracyjnych brak jest nie tylko odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, ale nawet stwierdzenia ze strony wnioskodawcy, że taki dokument dołączono.
Wywody Spółki co do zakresu wniosku są również pozbawione uzasadnionych podstaw, bowiem organ rozpoznając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest upoważniony do obejmowania swą decyzją przedmiotu nie wskazanego we wniosku strony, a jeżeli zdaniem organu wniosek zawiera jakiekolwiek braki, w tym także odnoszące się do zakresu wniosku to obowiązkiem jest tegoż organu wyjaśnienie tego stanu, a nie wydawanie decyzji w zakresie wnioskiem nieobjętym.
Wobec tego, że w przedmiotowej sprawie strona wnosząca kasację nie wskazała innych podstaw skargi kasacyjnej pozwalających na zakwestionowanie ustalonego w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego, to mając na względzie przytoczone wyżej uwagi zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie wskazanym w kasacji uznać należało za pozbawiony uzasadnionych podstaw.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.