II OSK 690/05

II OSK 690/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący/
Eugeniusz Mzyk /sprawozdawca/
Maria Rzążewska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1486/04 - Wyrok WSA w Krakowie z 2004-12-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz, Sędziowie NSA Maria Rzążewska, Eugeniusz Mzyk (spr. ), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 1486/04 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 18 kwietnia 1998 r. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
OSK 690/05
U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA 1486/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - uwzględniając skargi [...] – uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 8 kwietnia 1998 roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył, że zaskarżoną decyzją z dnia 8 kwietnia 1998 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, tj. Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 30 grudnia 1997 roku, o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji drogi nr 7 Warszawa Kraków, na odcinku obwodnicy Jędrzejowa, długości 5,8 km. W ocenie Sądu Wojewódzkiego zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa. Obowiązujący, w dacie wydania decyzji przez organ I i II instancji, przepis art. 40 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wymagał aby decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska, wydana została w uzgodnieniu z wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Tymczasem ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu uzgodnione zostały z państwowym terenowym inspektorem sanitarnym. Brak właściwego uzgodnienia stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, postępowanie przed organami toczyło się bez udziału zainteresowanych stron, albowiem "kilkunaścioro uczestników postępowania zmarło, a ich spadkobiercy zostali wskazani dopiero na etapie postępowania sądowo – administracyjnego". Okoliczność, że zamierzona inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (w tym zakresie Sąd nie podzielił zarzutów skargi), nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została w warunkach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Stąd też, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, uzasadnione jest uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 15 grudnia 2004 r. wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 33 i 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) poprzez niewłaściwe oznaczenie stron postępowania oraz "uniemożliwienie cofnięcia skarg i wydania przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego.". Podniesiono również zarzut naruszenia art. 67 § 2 i 5, 91 § 2, 109 oraz 141 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez pozbawienie wnoszącego skargę kasacyjną możliwości obrony swoich praw, gdyż nie został powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 15 grudnia 2004 r. O tym terminie nie zostało również powiadomionych 17 uczestników postępowania, na ogólną liczbę 245 uczestników, co wynika z listy stron znajdującej się w aktach zaś pełnomocnikowi odmówiono sprawdzenia zwrotnych poświadczeń odbioru. Według twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej pozostaje poza sporem, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nabył od 262 uczestników postępowania własność działek gruntu przez które przebiega obwodnica, wobec czego jako ich następca prawny uprawniony był do cofnięcia skarg. Na tej podstawie wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku bądź jego zmianę i oddalenie wniesionych skarg.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, aczkolwiek wnoszący skargę kasacyjną trafnie podważa niezbyt precyzyjne ustalenia zaskarżonego wyroku dot. udziału stron w postępowaniu, o czym będzie jeszcze mowa.
Przede wszystkim jednak podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie objęte zaskarżonym wyrokiem, którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, były dwa ustalenia. Po pierwsze, że decyzje te wydane zostały w uzgodnieniu z państwowym terenowym inspektorem sanitarnym zamiast z wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Po wtóre, że kilkunastu uczestników postępowania zmarło, a ich spadkobiercy zostali wskazani dopiero na etapie postępowania sądowo – administracyjnego.
Pierwsze z ustaleń, przytoczone przez Sąd Wojewódzki, (o braku uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z wojewódzkim inspektorem sanitarnym), jest najzupełniej prawidłowe i jak się wydaje bezsporne. W skardze kasacyjnej z niezrozumiałych przyczyn negowana jest konieczność uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z wojewódzkim inspektorem sanitarnym.
Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi kasacyjnej, zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji (tj. w dniu 8 kwietnia 1998 r.) jak i w dacie wydania decyzji przez organ I instancji (tj. 30 grudnia 1997 roku) przepisy art. 40 ust. 1 - 4 miały następujące brzmienie : "Art. 40. 1. W sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. 2. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne. 3. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. ..... 4. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się po uzgodnieniu z: 1) działającymi w imieniu wojewody wojewódzkimi inspektorami: ochrony środowiska oraz sanitarnym - w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi,...".
Skoro zatem prawidłowe jest ustalenie Sądu Wojewódzkiego, o braku uzgodnienia wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z wojewódzkim inspektorem sanitarnym, to oczywistym jest naruszenie powołanego art. 40 ust. 4 pkt. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji najzupełniej trafne jest rozstrzygnięcie objęte zaskarżonym wyrokiem o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Jeśli chodzi o drugie ustalenie przytoczone w motywach zaskarżonego wyroku, a mianowicie, że kilkunastu uczestników postępowania zmarło, a ich spadkobiercy zostali wskazani dopiero na etapie postępowania sądowo – administracyjnego, to zgodzić się należy z wywodami skargi kasacyjnej, że ustalenie to odbiega od precyzji. Stwierdzenie to jednak, samo przez się, nie może prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Jeśli nawet przyjąć, że jest to uchybienie procesowe to warunkiem uznania skuteczności tego zarzutu jest wykazanie, zgodnie z art. 174 pkt. 2 cyt. już Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Takiego zarzutu a także wywodów o związku przyczynowym tego uchybienia z wynikiem sprawy brak jest w skardze kasacyjnej. Identyczne uwagi odnieś należy także do zarzutu nie brania udziału w sprawie dalszych 17 uczestników postępowania, nie wymienionych z nazwiska i imienia, który to zarzut podniesiony został wyłącznie w oparciu listę stron, znajdującą się aktach sprawy.
Wreszcie nie mógł być uznany za uzasadniony zarzut naruszenia art. 67 § 2 i 5 oraz 91 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który miałby polegać na pozbawieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad możliwości obrony swoich praw, gdyż nie został powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 15 grudnia 2004 r. Niewątpliwie rację ma wnoszący skargę kasacyjną, że stroną postępowania jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad natomiast oddziały terenowe, a w tym Oddział Generalnej Dyrekcji w Kielcach, są jednostkami pomocniczymi Dyrektora. Nie można jednak na tej podstawie twierdzić, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad był pozbawiony możliwości obrony swych praw skoro, jak to ma miejsce w sprawie, pełnomocnikiem Generalnego Dyrektora ustanowiony został pracownik Oddział Generalnej Dyrekcji w Kielcach, gdzie kierowane były zawiadomienia sądu. Niezależnie od tego wskazać należy, że nawet przy przyjęciu, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie został powiadomiony o terminie rozprawy z dnia 15 grudnia 2004 r. to trzeba mieć na uwadze, że zawiadomienie o terminie rozprawy wysłane zostało do Oddziału Dyrekcji Generalnej w Kielcach. Poza tym trudno dopatrzeć się, jak tego wymaga art. 174 pkt. 2 cyt. już Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związku przyczynowego pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem sprawy.
W tym stanie rzeczy zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku wobec czego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).